alombar42

Κλευτές

2011-12-17T00:02:00.001+02:00

Οι λέξεις βουλευτής και κλέφτης έχουν την ίδια κατάληξη.

Τυχαίο;

Δε νομίζω!

ΠΕΝΘΟΣ

2007-12-11T23:40:00.000+02:00

Ο Αρης ήταν ημίαιμο λυκόσκυλο τεσσάρων ετών, πλήρως εκπαιδευμένος και απόλυτα υγιής.

Το βράδυ της Τρίτης 4 Δεκεμβρίου τον δολοφόνησαν με προμελετημένη ενέργεια.

Ο δράστης έβαλε ισχυρό δηλητήριο σε τροφή την οποία τοποθέτησε στον κοινόχρηστο κήπο της πολυκατοικίας στην Ανω Βούλα. Το άτυχο σκυλί ξεψύχησε μέσα σε 15 λεπτά με ισχυρούς σπασμούς.

Κάθε βοήθεια είναι ευπρόσδεκτη!

Το μπουρδέλο πήρε φωτιά

2007-09-02T06:11:00.000+03:00

Η φωτιά έκαιγε δέκα μέρες.

Η πουτάνα ψιλοκάηκε - την πήγαν στο νοσοκομείο και της δώσανε τρία χιλιάρικα για να το βουλώσει και να μη μαθευτεί οτι χάλασε η μόστρα της και χαθεί η πελατεία.

Η τσατσά στην αρχή δεν έδωσε σημασία στη φωτιά αλλά, όταν είδε τους πελάτες να φεύγουν, μέτρησε και ξαναμέτρησε και είδε οτι μπορεί να της βγει η σούπα: έστειλε την πουτάνα στο νοσοκομείο, ζήτησε ελεημοσύνη από τους πελάτες, έβαλε και καινούργιες κουρτίνες στο μαγαζί. Δήλωσε οτι η φωτιά οφείλεται σε ασύμμετρους ανταγωνιστές.

Ο νταβατζής, από μακρυά όπως πάντα, έκανε τους υπολογισμούς του: τα έσοδα θα έπεφταν μόλις κατά 1% κι αυτό προσωρινά, οπότε δεν ενοχλήθηκε - έκανε δωρεά τα έξοδα για τις γάζες (μια κοινωνική προσφορά με ανταλλάγματα), οριοθέτησε το μπουρδέλο δέκα πόντους πιο μακρυά και πήγε στο επόμενο.

Μέσα στην αναμπουμπούλα, ξεχάστηκαν οι υποκλοπές των σουτιέν, ο Τσαλικίδης, τα ομόλογα της αμαρτίας κλπ κλπ.

Κυκλάδες του βουνού

2007-08-29T13:25:00.000+03:00

Είναι σοβαρός ο κίνδυνος ερημοποίησης μεγάλων περιοχών, αφού η έλλειψη δένδρων και ο εκφυλισμός του υπεδάφους θα αφήνει το νερό να κυλά στη θάλασσα.

Τελικά, οι καταχθόνιοι εχθροί μας είχαν αυτό ακριβώς το στόχο: να γίνουμε η Σαχάρα της Μεσογείου.

Υπολόγισαν όμως χωρίς τον ξενοδόχο!! Πονηρή η κυβέρνηση, αρχίζει να χτίζει με το ίδιο σύστημα (του Μεταξά) χιλιάδες σπιτάκια στα πρώην δάση, όλα με πέτρα, άσπρους τοίχους και κόκκινα κεραμίδια. Γεμίζει ο τόπος ξερές μπουκαμβίλιες και άνυδρες σαύρες.

Ποιά δάση και τρίχες! Φτιάχνονται εκατοντάδες αεροδρόμια. Οι πρώην αγρότες γίνονται οδηγοί, τουριστικοί πράκτορες, μάγειρες και ξενοδοχοϋπάλληλοι. Η έρημος γεμίζει με "Rooms to Let". Οι τουρίστες συρρέουν για να δουν μια έρημο από κοντά.

((Στο μεταξύ η Εθνική, η Eurobank, ο Αγγελόπουλος κλπ κερδίζουν τα ευρώ που διέθεσαν, επί εκατό))

Ο κόσμος παίρνει επιτέλους μια ανάσα και αρχίζει να κονομάει. Βέβαια δεν έχει νερό να πιεί και αέρα να αναπνεύσει, εκτός από τις πλημμύρες, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες - μπρος στο γιαλιστερό ευρώ, κανείς δεν δίνει σημασία.

(((Η πιθανότητα ερημοποίησης είναι πολύ πιο σοβαρή από όσο ακούγεται και θα χρειαστούν γενναίες προσπάθειες να αποφευχθεί.)))

Ο λύκος στην αναμπουμπούλα φαίνεται

2007-08-29T13:08:00.000+03:00

Εδώ ο κόσμος καίγεται και κάποιοι (αμφιβάλλετε;) θα εισπράξουν 3000 ευρώ επί τα άτομα της οικογένειας επί τις τράπεζες που θα επισκεφθούν.
Θα τους πιάσουν (λένε).
Πότε; Οταν παραγραφεί η Μεγάλη Ληστεία;

**

Τουλάχιστον το κράτος έπαψε να κρύβεται, παρά τις πλήρως σπασμωδικές ενέργειές του.
Ετσι που καταντήσαμε, πάλι καλά να λέμε.

Σσσστ, το κράτος κοιμάται

2007-08-28T12:24:00.000+03:00

Ας ξυπνήσουμε τουλάχιστον εμείς...

Ασύμμετρη Αγγαρεία - Ασύλληπτη Ξεφτίλα

2007-08-27T18:57:00.000+03:00

Εμπιστες πηγές αναφέρουν οτι συνελήφθησαν για ασύμμετρο σχέδιο εμπρησμού της Ελλάδας:
1) μια γιαγιά που έφτιαχνε κόλυβα, μαζί με τα κόλυβα βάρους μισού κιλού.
2) ένας παπούς που έψηνε μπριζόλες, μαζί με όλο τον εμπρηστικό μηχανισμό: δύο αρνίσιες μπριζόλες, ρίγανη, ένα σκαλιστήρι, ένα πακέτο σπίρτα μεταχειρισμένο και δώδεκα κάρβουνα μισοκαμένα.

Επιπλέον συνελλήφθησαν δύο εντεκάχρονοι ως ύποπτοι οργανωμένου (συμμετρικού) σχεδίου εμπρησμού.

Καταζητούνται τέλος ο Αίολος (θεός των ανέμων), η Αρτεμη (θεά της γης) καθώς και διάφοροι άλλοι θεοί και δαίμονες.

***

Κάποιος παπάς μίλαγε οργισμένα για τους καταπατητές και την αναλγησία των κυβερνώντων. Φυσικά έχει δίκιο, ξέχασε πάντως να αναφέρει οτι η Εκκλησία είναι ο κορυφαίος καταπατητής, όπως είπε κάποιος δημοσιογράφος.

***

Θα πάρουν πάντως αποζημίωση: αν κάποιος χάσει και τα δυο πόδια του, θα πάρει 8000 ευρώ. Οσο ακριβώς το κόστος της κηδείας του.

***

Οταν επί τέσσερεις ημέρες ασταμάτητα καίγεται συνολικά η Ελλάδα, έχετε σκεφτεί ποιός ακριβώς αποτελεί απειλή;
Την απάντηση την άκουσα στην τηλεόραση από δημοσιογράφο: "ρε αυτοί είναι επικίνδυνοι!".

Εμεινε τίποτα όρθιο;

2007-08-26T09:48:00.000+03:00

Ποιος φταίει;

Follow the money?
Αυτοί που θα επωφεληθούν;
Την 11η Σεπτεμβρίου ωφελήθηκε ο Μπους - "επιτίθενται στην Αμερική".

Ας ελπίσουμε οτι δεν θα χρειαστεί να βγει και το Σισμίκ - ή μήπως ξεχάσατε τον "κίνδυνο εξ ανατολών";
Μήπως με τις φωτιές ξεχάσατε τα ομόλογα;
Φροντίζω να θυμάμαι οτι "μπορώ να δω τους κήπους και το παλάτι, αλλά δεν θα χύσω το λάδι".

***

Οταν δεν έχουμε να πληρώσουμε, μας πάνε φυλακή. Οταν το κράτος δεν πληρώνει, γιατί ποτέ κανείς δεν πάει φυλακή;

***

Από μια άλλη οπτική γωνία, μήπως να καταργήσουμε την Πυροσβεστική; Αφού έτσι κι αλλιώς θα γίνουν όλα οικόπεδα στο τέλος, γιατί να πληρώνουμε τη διαδικασία;
Μίλησε κανείς για το Αρθρο 24;

***

Δεν είμαι λυπημένος. Είμαι οργισμένος.

Home, sweet home

2007-08-07T08:17:00.000+03:00

Τελικώς αγοράσαμε διαμέρισμα 27 ετών, σε πολύ καλό σημείο, με εμφανή σημεία εγκατάλειψης και ανάγκη άμεσης ανακαίνισης.
Η κατασκευή όμως είναι πολύ καλή (ακόμα και με τα σημερινά δεδομένα) και η τιμή ήταν αρκετά χαμηλή (για τα δεδομένα της περιοχής).
Ηταν το μόνο σπίτι που ο μηχανικός μας συμφώνησε από την πρώτη στιγμή στην αγορά του (από τα 30+ που είδαμε μαζί).

Αποφασίσαμε βεβαίως ολική ανακαίνιση (υδραυλικά, ηλεκτρικά, μπάνια, κουζίνα, πόρτες, αλουμίνια κλπ).
Κάναμε τα απαραίτητα και, αφού τελείωσε το ρευστό, αφήσαμε τα υπόλοιπα για αργότερα.

Εχουμε καινούργιες σωληνώσεις εξωτερικές (που ευτυχώς δεν πολυφαίνονται), αλλαγμένες ή διορθωμένες αποχετεύσεις όπου είχαμε πρόσβαση, επισκευασμένα (όπου δεν αλλάχθηκαν) καλοριφέρ, καινούργιο πίνακα, διακόπτες και καλωδιώσεις στα περισσότερα σημεία (και σε όλα τα ενεργοβόρα).
Δεν ξέχασα να περάσω καλώδια κεραίας και διπλό θωρακισμένο καλώδιο δικτύου (ftp cat6, ftp cat5e) παντού. Δεν είναι άσχημα μέσα από καλώδιο 60 μέτρων να έχω 1 ms delay - και ακόμα δεν έχω τα κατάλληλα βύσματα RJ 45 για το εξάρι καλώδιο.
Μόνο το DVI/HDMI μου ξέφυγε, αλλά το ψάχνω μήπως κάποτε αλλάξω τα καλώδια δικτύου με οπτική ίνα, ώστε με ένα καλώδιο να περνάω κάθε είδους ψηφιακό σήμα. Στο μεταξύ θα βολευτούμε με το δίκτυο.

Ενας μεγάλος ηλιακός θερμοσίφωνας, ηλεκτρονικές λάμπες παντού και όλες οι συσκευές σε ενεργειακή κλάση Α, θα βοηθήσουν να καλύψω κάποτε με φωτοβολταϊκά τις περισσότερες ανάγκες του σπιτιού.

Θέλουμε ακόμα πόρτες, αλουμίνια, επισκευές στα κάγκελα του μπαλκονιού, μονώσεις (ειδικά στο δώμα), πιθανόν κλιματισμό (έχουμε δροσούλα πάντως) και διάφορα μικροπράγματα. Πρέπει επίσης να βρούμε μια αποθήκη (μάλλον θα φτιαχτούν στην πυλωτή για όλους) - είναι απίστευτο πόσα πράγματα έχουμε μαζέψει!!

Οι φωτογραφίες δείχνουν τη θέα από τα δυο μπαλκόνια (το ένα εκ των οποίων είναι 60τμ).
Το αεράκι που κατεβαίνει μονίμως από το λόφο, όπως και η θέα της θάλασσας (και όχι μόνο) από το δώμα-γραφείο δεν φαίνονται :)

Αυτά που επίσης δεν φαίνονται είναι το τί τραβήξαμε και οι παραχωρήσεις που κάναμε, για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο...
Μεταξύ άλλων, για 15 μέρες κοιμόμουν (μόνος) σε ένα καναπέ, με το μαρμαρά να τρίβει δίπλα μου.
Αυτά όμως σε άλλο μήνυμα, όταν έρθει η ώρα του πάρτυ ;)

Ολική Επαναφορά

2007-05-17T15:23:00.000+03:00

Τον Ιούλιο στο νέο μας σπίτι. Ναι, θα κάνουμε και πάρτυ :)

Σπα... Σπα... Σπαρταράνε

2007-05-06T18:22:00.000+03:00

Τελευταίες Αγγαρείες Ειδήσεις

Ο Υπουργός Αγγαρείας και ο Πρωθυπουργός Δεν-Το-Εκανα-Εγώ αποφάσισαν οτι η απεργία των ΜΑΤ μόνο με ένα τρόπο μπορεί να ελεγχθεί: θα στείλουν κουκουλοφόρους για να τους δείρουν. Ετσι, όλοι θα είναι ευχαριστημένοι: η κοινωνία (γιατί δεν θα καεί ούτε ένα αυτοκίνητο), οι κουκουλοφόροι (που θα βγάλουν το άχτι τους) και τα ΜΑΤ (γιατί θα εκπαιδευτούν δωρεάν από το αντίπαλο στρατόπεδο).

Από το Υπουργείο Οικονομικών ακούστηκε οτι θα ελεγχθούν όλες οι αγοραπωλησίες σπιτιών του 2005, τότε που η αντικειμενική από την εμπορική αξία των ακινήτων είχαν μεγάλη διαφορά, για πιθανές δοσοληψίες κάτω από το τραπέζι.
Από τις εφημερίδες ακούστηκε οτι ο Υπουργός Οικονομικών το 2005 αγόρασε βίλα στο Καπανδρίτι με 400 ευρώ το τ.μ.
Οι φήμες λένε οτι το Καπανδρίτι θα εξαιρεθεί από τον έλεγχο.

Κλειστόν λόγω αυστηρής λογοκρισίας

2007-05-03T09:09:00.000+03:00

Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης. Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα ''μπλοκάρονται'' από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.
Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.
Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.

Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη...

Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.
Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να ''κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη'', να ''μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική'' και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό.
Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο ''198964'' στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.
Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.

Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.

Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao.

Μπορείς!

Μπες στο www.amnesty.org.gr και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!

Σφάξε με να αγιάσω!

2007-03-31T01:54:00.000+03:00

Ουδέ κατεδικάσθησαν ακόμη οι Ανατολίται να καταπίνωσι βούτυρον εκ μαργαρίνης, γάλα εξ ορυζοκόνεως, οίνον εξ ερυθροξύλου, καφέν εκ ξηρών σύκων, τυρόν εξ αμύλου, σοκολάταν εκ βαζελίνης, και όσα άλλα εφεύρεν ευθηνά δηλητήρια η παράλληλος πρόοδος της χημείας και της ασυνειδησίας.
[...]
Ελάχιστον όμως είναι το κέρδος αν εξήλειψεν ο τελειότερος οργανισμός της χωροφυλακής εκ των ορέων την ληστείαν, αναγκάσας τους πρώην εξ αυτής αποζώντας να προτιμήσωσι το αναπαυτικώτερον επάγγελμα κιβδηλοποιού, δηλητηριαστού, πλαστογράφου, προαγωγού ή ιδρυτού ανωνύμου εταιρείας.
Η ζημία ζωής και χρημάτων, ην επροξένει ο επί τέλους αποθνήσκων επί της λαιμητόμου ληστής, είναι αναξία παντός λόγου παραβαλλομένη προς την καταδίκην εις την πείναν ή την αυτοκτονίαν, ην επιβάλλει σήμερον ο ουδέποτε σχεδόν τιμωρούμενος τραπεζίτης εις ασυγκρίτως ανώτερον αριθμόν θυμάτων.

[αποσπάσματα από τον Αγιο Σώστη του Ροΐδη]

Ο Τζάστις Ετα είναι μόλις 14 μηνών. Κλαίγοντας, προσφέρει το εύθραυστο χέρι του. Λίγα λεπτά αργότερα, ένα σημαδάκι από μελάνι στο μπράτσο θα πιστοποιήσει οτι έχει εμβολιαστεί κατά της πολυομυελίτιδας και της ιλαράς.
Ο εμβολιασμός των νηπίων στην Εμπότσα της Νιγηρίας χρηματοδοτείται από το φιλανθρωπικό οργανισμό 'Bill & Melinda Gates Foundation' του ιδρυτή της Microsoft, Bill Gates.
Αλλά ο Τζάστις αντιμετωπίζει και άλλα προβλήματα υγείας, με βασικότερο όλων το αναπνευστικό που εκ γενετής τον ταλαιπωρεί. Οι ντόπιοι αποδίδουν το πρόβλημα στον καπνό και στις φλόγες από ένα διυλιστήριο πετρελαίου που λειτουργεί στην περιοχή. Καπνός και φλόγες υψώνονται στα 100 μ. και σκεπάζουν τον ουρανό, δηλητηριάζοντας τον αέρα που αναπνέουν οι κάτοικοι.
Το διυλιστήριο είναι ιδιοκτησία του ιταλικού πετρελαϊκού γίγαντα Eni, στο μακρύ κατάλογο των μετόχων του οποίου συμπεριλαμβάνεται μεταξύ άλλων και το 'Bill & Melinda Gates Foundation'.
[...]

(Το ίδρυμα διαθέτει 170 εκ. ευρώ για εμβολιασμούς και ιατρική έρευνα, ενώ παράλληλα διαθέτει 327 εκ. ευρώ σε μετοχές πετρελαϊκών εταιριών)

[αντιγραφή από το περιοδικό 4Τροχοί, Μάρτιος 2007 - η παρένθεση σε δική μου απόδοση]

Ευκαιριακά, να σημειώσω οτι λίγο πριν καταφέρουν να συλλάβουν τον Αλ Καπόνε, αυτός θεωρείτο μέγας ευεργέτης για πολύ κόσμο, αφού σκόρπιζε απλόχερα χρήματα σε φτωχούς και ιδρύματα αλληλεγγύης.

Το καρότο βρε παιδιά, το καρότο!

Ακόμα στο τρέξιμο εμείς...

Νυχτερίδες και αράχνες

2007-02-28T14:16:00.000+02:00

Οπως φαίνεται η αναζήτηση σπιτιού ολοκληρώθηκε (λεπτομέρειες σύντομα). Ελπίζω δηλαδή να πάνε όλα καλά μέχρι τη Δευτέρα που υπογράφουμε. Την εφορία πάντως προλάβαμε και την πληρώσαμε πριν τις αυξήσεις.

Με την ευκαιρία, πρέπει να είναι ελληνική αποκλειστικότητα αυτό το παιχνίδι με τις αντικειμενικές αξίες, τύπου "θα προλάβω να σας τη φέρω πριν προλάβετε να αγοράσετε". Ακου "αυξήσεις-έκπληξη", λες και είναι μαγαζάκι της γειτονιάς. Αντε μετά να κάνεις πρόβλεψη για τα οικονομικά σου, για να μην πω για τη λογική του "αποφασίζομεν και διατάσσομεν", με ισχύ από... χθες.

Αλλού όμως είναι το θέμα...

Την Κυριακή (25/2) έστειλα ένα e-mail, το ίδιο ακριβώς, σε έξι εταιρίες με αρκετά ενημερωμένα web sites, που εμπορεύονται ή κατασκευάζουν πόρτες και παράθυρα ασφαλείας.Ζητούσα πληροφορίες για επίπεδο ασφαλείας, χρόνους και ενδεικτικές τιμές, για 1 κύρια πόρτα, 2 βοηθητικές και 1 μπαλκονόπορτα.

Υπάρχουν 3-4 ευρέως αποδεκτές πιστοποιήσεις ασφαλείας, με πιο δημοφιλείς τις UNI 9569 (εθνική, υψηλών απαιτήσεων αλλά περιορισμένων καλύψεων) και ENV 1627 (ευρωπαϊκή, με περισσότερες καλύψεις). Μια πόρτα με UNI 9569 επιπέδου 3 και ταυτόχρονα ENV 1627 επιπέδου 4, είναι ίσως καλή για... θησαυροφυλάκιο και, λογικά, κοστίζει ανάλογα.

Αρχικά, δεν βρήκα ελληνική κατασκευαστική εταιρία με πιστοποίηση ασφάλειας για τις πόρτες της, παρότι κάποιες έχουν ISO 9001 ή/και 9002 για την ποιότητα των προϊόντων και υπηρεσιών τους.Αναρρωτιέμαι βέβαια αν κάποια κατασκευαστική έχει πράγματι πιστοποίηση αλλά δεν την αναφέρει, αφού πολλοί δεν αναφέρουν καν την ύπαρξη πιστοποίησης για τις πόρτες που εμπορεύονται.

Αλήθεια, πώς αγοράζει ο κόσμος; Ξέρουν τόσο καλά από ασφάλεια, που εκτιμούν την πόρτα με το μάτι;
Για να μην πω για εταιρίες και sites που σου προτείνουν επιλογές από πόρτες ασφαλείας, δείχνοντας μόνο την επένδυσή τους (το 10% του κόστους), χωρίς καμμιά αναφορά στα τεχνικά χαρακτηριστικά τους!!
Φαίνεται οτι, πράγματι, ο κόσμος αγοράζει ασφάλεια κρίνοντας από το... χρώμα και το σχέδιο.

Το ενδιαφέρον είναι οτι μόνο από μια εταιρία (BLOKAPORT) απάντησαν σε λογικό χρόνο (την επόμενη εργάσιμη) και με τον ενδεδειγμένο τρόπο (e-mail).
Η απάντησή τους πάντως δεν έλεγε πολλά πράγματα (θέλουν περισσότερες λεπτομέρειες, διαστάσεις και επίσκεψη τεχνικού).
Αναρρωτιέμαι πόσο επηρρεάζουν την τελική τιμή αυτά τα στοιχεία. Σημειωτέον οτι ζήτησα χωριστά τιμές για την τοποθέτηση - τόσο οι πόρτες όσο και οι κλειδαριές έχουν προτεινόμενες τιμές (υπάρχουν ακόμα και online).

Σήμερα, μια άλλη εταιρία (κατασκευαστής) με πήρε τηλέφωνο (μια γραμματέας που προφανώς βαριόταν τη ζωή της) για να μου δώσει το τηλέφωνο της έκθεσής της! Η κοινή λογική λείπει, όπως φαίνεται (αφού επικοινώνησα από το site σας, όπου υπάρχουν αυτά τα στοιχεία).

Μέχρι σήμερα, Τετάρτη μεσημέρι, δεν είχα άλλη επαφή.
Κρίμα, μπορεί να έχουν καλά προϊόντα, αλλά μετράει και η εξυπηρέτηση.

Επί της ουσίας, οι περισσότεροι εμπορεύονται τις πόρτες των ιταλικών TESSIOPORTE, DIERRE, TORTEROLO, GARDESA - κάποιοι δίνουν και φασόν σε τρίτους. Αν γνωρίζετε κάτι περισσότερο... το θέμα με ενδιαφέρει!

Χρόνια Πολλά

2006-12-27T10:01:00.000+02:00

...και καλά μυαλά :)

Πάντα της τελευταίας στιγμής, είμαστε ακόμα σε αναζήτηση σπιτιού. Πολύ χρονοβόρα -και ψυχοφθόρα- διαδικασία τελικά!

Ο λαγός και η χελώνα

2006-12-10T12:13:00.000+02:00

Ενας System Administrator και ένας Hacker μάλωναν κάποτε για το ποιος από τους δύο ήταν καλύτερος προγραμματιστής.
Αποφάσισαν πως ο καλύτερος τρόπος να λύσουν τις διαφορές τους ήταν να κάνουν έναν αγώνα: ο πρώτος θα ασφάλιζε ένα σύστημα και ο δεύτερος θα προσπαθούσε να το παραβιάσει.
Ετσι, όρισαν την ώρα που θα ξεκινούσε ο αγώνας.

Ο System Administrator ξεκίνησε πολύ γρήγορα, ασφαλίζοντας το σύστημα με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας - firewalls, antivirus, antispyware...
Εβαλε και την προσωπική του πινελιά και ησύχασε. Ηταν πια βέβαιος οτι ο Hacker δε θα μπορούσε ποτέ να παραβιάσει το σύστημα αυτό.
Ετσι, πήρε ένα υπνάκο, περιμένοντας το επόμενο πρωί, που θα έληγε ο αγώνας.

Την ίδια ώρα ο Hacker έπαιρνε τα πιο πρόσφατα εργαλεία για το σκοπό του, ενώ παράλληλα ανέπτυσσε νέα προγράμματα που θα παραβίαζαν την ασφάλεια του συστήματος.
Οση ώρα ο System Administrator κοιμόταν, ο Hacker βελτίωνε και εξέλισσε τα προγράμματά του, με πείσμα και υπομονή.
Ολη τη νύχτα προσπαθούσε, δοκίμαζε και βελτίωνε. Λίγο πριν ξημερώσει τα κατάφερε τελικά και μπήκε στο σύστημα.

Είχε κερδίσει τον αγώνα.

(Αν φτάσατε εδώ από το 'Ε' της σημερινής Ελευθεροτυπίας, διαβάστε εδώ την αφορμή και εδώ μια ακόμα αναφορά.)

Τα βριζόλια και το κουτσουγκούι

2006-11-27T13:12:00.000+02:00

Πολλές φορές σκέφτομαι οτι θα ήθελα να έχω καταγωγή από κάποιο χωριό.
Οταν θέλω να αλλάξω παραστάσεις, να λέω "πάμε να δούμε το κτήμα".
Οταν θέλω να ξεφύγω, να λέω "πάμε στο χωριό".

Προσπαθώ λοιπόν να... διαλέξω ένα χωριό, στην προοπτική να αγοράσω εκεί ένα σπίτι.

Η διαδικασία αναζήτησης έχει προκύψει εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Εχω διαβάσει ένα σωρό τοπικές συνήθειες και ιδιαιτερότητες, που συνήθως οφείλονται στη θέση και μορφολογία της κάθε περιοχής, αλλά και στη συντήρηση μιας φήμης, ασχέτως από πού προέκυψε αρχικά αυτή (όπως με τους χτιστάδες ορισμένων χωριών της δυτικής Μακεδονίας).

Το καλοκαίρι πήγαμε διακοπές στη βόρειο Εύβοια - βουνό και δάσος συνδυάζονται αρμονικά με τη θάλασσα, ενώ υπάρχουν πλήθος περιοχών που δεν έχουν ακόμη διαλυθεί από τον τουρισμό. Από κάθε άποψη, είναι μια καλή περιοχή για να βρω το... χωριό μου!

Ψάχνοντας λοιπόν πληροφορίες για το χωριό Θαρρούνια (έχει κοντά ένα ενδιαφέρον σπήλαιο), βρέθηκα στην ιστοσελίδα του Δημοτικού Σχολείου του Αγίου Ιωάννη (Αλιβερίου) της Εύβοιας.

Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα το Αλιβέρι, αλλά δεν θέλετε να μάθετε τί είναι τα βριζόλια και το κουτσουγκούι;

Είμαστε ακόμη σε αναζήτηση σπιτιού - προβλέπω προσωρινή μετακόμιση μέχρι να δούμε αν θα αγοράσουμε ή αν θα χτίσουμε.

Παϊδακίων το ανάγνωσμα

2006-11-17T10:27:00.000+02:00

Λοιπόν, όσο κι αν άλλες περιοχές ανέρχονται στην κλίμακα της κρεοφαγίας και δη της παϊδακοφαγίας, τα Βλάχικα και η Φωλιά των Κυνηγών (τα "φαγάδικα" της Βάρης) παραμένουν στην κορυφή, έστω εξαιρώντας το περιβάλλον.

Στη φωτογραφία η πιο σέξυ γυναίκα του πλανήτη σύμφωνα με το περιοδικό FHM - η Scarlett Johanson!

Ε, ναι :)

Τη φωτογραφία της Scarlett Johanson τη βούτηξα με το google images από ένα forum - μάλλον προέρχεται από το περιοδικό Esquire. Δυστυχώς δεν βρήκα φωτογραφία από τα παϊδάκια της.

60 = 200

2006-10-02T19:54:00.000+03:00

Κυρίες, κύριοι, αγαπητά μου παιδιά...

Τον τελευταίο καιρό μαθαίνουμε μια νέα αριθμητική, όπου διάφοροι αριθμοί μπορεί να ισούνται αλλά μπορεί και όχι, ασχέτως αν είναι στην πραγματικότητα ίδιοι.
Ψάχνουμε βλέπετε για σπίτι και μαθαίνουμε την αριθμητική των μεσιτών και κατασκευαστών.

Σου λέει...

200 τετραγωνικά εκπληκτική μεζονέτα με 250 τμ κήπο και σοφίτα και μπλα μπλα

και εννοεί...

60 τετραγωνικά σπίτι στην άδεια (που ουδόλως συμφωνεί με αυτό που βλέπεις, ενώ και τα σχέδια είναι άσχετα τόσο με το σπίτι όσο και με την άδεια), που το υπερυψώσαμε για να βγάλουμε σοφίτα χωρίς να την έχουμε δηλωμένη (και βγάλε τα μάτια σου με την Πολεοδομία αν σε καταγγείλει κανείς) και τα υπόλοιπα είναι ημι-υπόγειο που όμως το ξεμπαζώνουμε και γίνεται σχεδόν ισόγειο (ομοίως με την Πολεοδομία) και ο "κήπος" είναι αυτός ο χώρος γύρω γύρω που δεν ξέραμε τι ακριβώς να τον κάνουμε και δεν τον κάναμε χώρο στάθμευσης, γιατί τότε πώς θα πουλούσαμε κήπο

Τα παραπάνω είναι κοινός τόπος και στους κατασκευαστές και στους μεσίτες - αν ΔΕΝ είναι καθαρή απάτη, σίγουρα είναι απάτη ανάλογη με τα ψιλά γράμματα των συμβολαίων.

Υπάρχουν και χειρότερα. Προσέξτε τύπο αγγελίας γνωστού μεσίτη (ΚΟΚΚΑΛΗΣ - όλο τέτοιες βάζει στα νότια προάστεια):

Εκπληκτική ευκαιρία: μεζονέτα 200 τμ με πισίνα, bbq, επένδυση πέτρας κλπ σε 300 τμ οικόπεδο και 150 τμ 350.000 ευρώ

...και εννοεί οτι έχει μία μεζονέτα σε πανάκριβη τιμή (αυτή των 200 τμ) και μια ΑΛΛΗ μεζονέτα, των 150 τμ, χωρίς τίποτα από τα παραπάνω, την οποία ΑΛΛΗ προσφέρει προς 350.000 ευρώ!!

Σηκώνει καταγγελία για παραπλανητική διαφήμιση; Τι λέτε εσείς οι νομικοί;

Συμπέρασμα: φτιάχτο μόνος σου - τότε μόνο το 200 είναι σχεδόν 200, τουλάχιστον στο οικονομικό!

Alombar42 and THE game (post in english)

2006-09-18T21:34:00.000+03:00

As you may know, I am designing a web-based game. An RPG.
A Massively Multiuser Online Role-Playing Game.

I can't say much now, but what I know for sure is that it will contain features, never seen in a game before!

There is a certain aim: make it the biggest game ever. And it is feasible.
I would also like to make it the best too, so I'd love your input - ideas, comments and any kind of help, are very very welcome. I'm also looking for the game's name.

I will keep you updated - I'll create a blog just for the game's progress. In the meantime, I have a forum, where you can also meet some interesting people: http://www.alombar42.com/forum/. I also have a backup account in neopets: alombar42_backup.

Since neopets do not want me as a player, they will have to welcome me as a competitor. Isn't that scary? ;)

Πάχυνα...

2006-09-18T17:09:00.000+03:00

Το καλοκαίρι πήγαμε διακοπές στη Βόρεια Εύβοια (Βασιλικά, Ψαροπούλι).
Κάθε πρωί παραγγέλναμε το φαγητό που θέλαμε να μας μαγειρέψει η κυρία εκεί - πολύ καλή μαγείρισσα.

Δυστυχώς, το καλό φαγητό έχει και τις συνέπειές του, όπως όλες οι αμαρτίες. Πρέπει να πήρα μερικά κιλά, όπως βλέπετε!

Στη φωτογραφία ο... ιπποπούτανος, που λέει και ο μικρός!

Σας βλέπω!

2006-09-17T13:37:00.000+03:00

Ζούμε αν και δε βασιλεύουμε... ακόμα :)

Shaolin Kung Fu

2006-07-21T10:23:00.000+03:00

Το 497 μΧ ένας Ινδός βουδιστής μοναχός (Μπα Τουο στα κινέζικα) περιόδευε την Κίνα, βοηθώντας και καθοδηγώντας όσους συναντούσε στο δρόμο του.
Σύντομα έγινε γνωστός σε όλη την Κίνα για τη σοφία του και κάποτε τον κάλεσε ο αυτοκράτορας, προσφέροντάς του πλούτη για να συνεχίσει τη διδασκαλία του. Ο μοναχός δεν δέχτηκε, ζήτησε όμως μια έκταση μακρυά από τις "πόλεις" και τον "πολιτισμό". Ο αυτοκράτορας του έδωσε μια μεγάλη έκταση και χρήματα για να χτίσει ένα μοναστήρι.
Η έκταση λεγόταν "Δασάκι στο Λόφο", που στα μανδαρίνικα λέγεται Σαολίν. Ετσι φτιάχτηκε το Σαολίν Σου (ναός)...

Το 539 ο Μπόντι Ντάρμα, ένας Ινδός πρίγκηπας που εγκατέλειψε το παλάτι, ξεκινώντας από τη νότια Ινδία, έφτασε στην Κίνα διδάσκοντας το βουδισμό. Κάποτε έφτασε και στο ναό του Σαολίν (οι Κινέζοι τον έλεγαν Τα Μο και τον θεωρούσαν άγιο άνθρωπο). Μετά από εννέα χρόνια διαλογισμού (υπάρχουν διάφορες ιστορίες μέχρι και μύθοι για το τι συνέβη αυτά τα χρόνια), έγινε τελικά δεκτός στο ναό. Εκεί, βρήκε τους καλόγερους αδύναμους, σε σημείο που έπεφταν κάτω ή κοιμόνταν κατά τη διάρκεια του διαλογισμού. Αφού δεν γινόταν σωστά ο διαλογισμός, αποφάσισε να τους ενδυναμώσει, διδάσκοντας κάποιες ασκήσεις, μαζί με μαθήματα αυτοάμυνας, όπως τα είχε μάθει στην Ινδία.
Αυτές οι τρεις ασκήεις ήταν η πρώτη αρχή του Σαολίν Κουνγκ Φου (που σημαίνει σκληρή δουλειά στο δρόμο για την τελειότητα):
* Η βελτίωση των τενόντων
* Το πλύσιμο του κολοκυθιού
* Οι δεκαοκτώ τεχνικές των χεριών

Ενημερωτικά, γύρω στο μεσαίωνα (δυναστεία των Μίνγκ) καθορίστηκαν για πρώτη φορά οι διάσημες τεχνικές των πέντε ζώων, που αρχικά αναφέρονταν σε Τίγρη, Φίδι, Δράκο, Λεοπάρδαλη και Γερανό.

Σιγά σιγά ο ναός εξελίχθηκε σε ναό της αυτοβελτίωσης, της υγείας, της φιλοσοφίας, της ιστορίας, του πολιτισμού, της ποίησης, των μαθηματικών και φυσικά των πολεμικών τεχνών. Υπάρχουν πάρα πολλές επιβεβαιωμένες ιστορίες (και άπειροι θρύλοι) για τις δυνατότητες των μοναχών του Σαολίν, ειδικά των "δασκάλων-καλογέρων" (για να γίνει κάποιος δάσκαλος, έπρεπε να φτάσει στο ανώτερο επίπεδο μίας τουλάχιστον τεχνικής και επιπλέον να εγκριθεί για τις γνώσεις και τη συνολική του στάση, σαν κατάλληλος για καλόγερος - μόνο όσοι είχαν τη δυνατότητα να προσφέρουν κάτι νέο στο ναό γίνονταν δάσκαλοι και λάμβαναν τις απώτερες γνώσεις, διατηρώντας τις έτσι απόκρυφες για τους υπολοίπους).

Ο ναός ήταν σχεδόν πάντα το καταφύγιο των επαναστατών, των διωγμένων ή αυτο-διωγμένων αριστοκρατών αλλά και των "εναντίον της κεντρικής εξουσίας". Κυρίως όμως ήταν το καταφύγιο των ανεξάρτητων και ελεύθερα σκεπτόμενων.
Μέχρι πολύ πρόσφατα (1990 περίπου), η εκάστοτε κινέζικη κυβέρνηση προσπαθούσε να κλείσει το ναό, αλλά και τους άλλους πέντε "δορυφορικούς" ναούς, που στο μεταξύ δημιουργήθηκαν.
Σαν αποτέλεσμα, από τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του και μέχρι το 1927, ο ναός αντιμετώπισε τρεις καταστροφικές φωτιές και πολλές επιθέσεις από τον εκάστοτε αυτοκράτορα (ξαναχτίστηκε τρεις φορές), άπειρες απαγορεύσεις, επιθέσεις ληστών και βαρβάρων αλλά και τη μήνι των Μαντσού (Μαντζούριοι).
Οσο όμως αυξάνονταν οι επιθέσεις και τα προβλήματα, τόσο βελτιώνονταν οι τεχνικές και οι μέθοδοι που διδάσκονταν στο ναό.
Ειδικά στη φωτιά του 1647 όπου κάηκαν όλοι οι μεγάλοι ναοί μαζί με τον αρχικό αλλά και οι περισσότεροι μικροί ναοί, καταστράφηκαν πολλά από τα χειρόγραφα των Σαολίν. Από τότε και μετά ο ναός έγινε ο πιο γνωστός "χώρος αντίστασης" στην Κίνα.

Η χειρότερη καταστροφή για τους Σαολίν ήρθε με την κομμουνιστική επανάσταση και τον Μάο, ο οποίος απαγόρευσε οτιδήποτε θεωρείτο ελεύθερη σκέψη ή ανεξαρτησία, υποχρεώνοντας τους πάντες να διδάσκουν μόνο τα λόγια του. Απαγορεύτηκαν όχι μόνο οι πολεμικές τέχνες αλλά και ο Βουδισμός, ο Ταοϊσμός, η Ιατρική και ό,τι άλλο δημιουργικό διδασκόταν στο ναό.
Ετσι, κάπου μεταξύ 1927 και 1949 καταγράφεται ο επίσημος "θάνατος" των αυθεντικών Σαολίν.

Μετά τις ταινίες του Μπρους Λι και του Τσάκι Τσαν, η κινέζικη κυβέρνηση είδε στο Σαολίν μια "πηγή εσόδων" και έδωσε εντολή (και χρήμα) σε έναν πραγματικό δάσκαλο Σαολίν (Σου Ζι) να ξαναζωντανέψει το ναό, στο ίδιο πνεύμα μεν, χωρίς Κουνγκ Φου δε. Στη θέση του Κουνγκ Φου έβαλαν το Βου Σου, μια ακροβατική παρωδία Κουνγκ Φου.
Ο Σου Ζι ανέπτυξε μια "εγκεκριμένη" παραλλαγή της αυθεντικής τεχνικής της μίμησης των ζώων του Κουνγκ Φου, ορίζοντας τα πέντε κύρια ζώα σε Μαϊμού, Αετό, Γερανό, Φίδι και Αλογάκι της Παναγίας. Ταυτόχρονα, έκλεισαν όλους τους ναούς που δίδασκαν Σαολίν, αφήνοντας μόνο τον αρχικό, στον οποίο "διδάδκονται" τα νέα συστήματα και ο οποίος είναι "εγκεκριμένος και υποστηριζόμενος από την κυβέρνηση".

Σήμερα, το Σαολίν γίνεται σιγά σιγά μια τουριστική ατραξιόν, έχοντας χάσει την "εσωτερικότητα" του Δράκου...

***
Την Παρασκευή 14/7 βρεθήκαμε στο Λυκαβητό για να παρακολουθήσουμε μια "παράσταση" από την εγκεκριμένη-επίλεκτη ομάδα των Σαολίν. Ηταν μια μικρή θεατρική παράσταση-επίδειξη, βασισμένη σε μια κεντρική ιστορία-πλοκή και διανθισμένη με εικονικές μάχες και επιδείξεις.

Ηταν βεβαίως εντυπωσιακά και, ειδικά αν δεν έχεις ξαναδεί κάτι ανάλογο, μένεις με ανοιχτό το στόμα. Ταυτόχρονα όμως, αν γνωρίζεις την ιστορία, διακρίνεις μια σκιά σε όλα αυτά...

Αν οι οργανωτές είχαν φροντίσει λίγο περισσότερο το πάρκιν, όλα θα ήταν πιο ευχάριστα

Κλικ στις φωτογραφίες για μεγαλύτερη ανάλυση

Ολοι οι bloggers ποτήρια τρία και οι διάσημοι τέσσερα

2006-06-20T09:38:00.000+03:00

Πολύ μου αρέσει το blogging.

Μας φέρνει πιο κοντά.

Τόσο που, στις συναντήσεις μας, δε χρειάζονται πολλά λόγια.

Μιλάνε τα μάτια.

Ενας κοπρίτης ιός

2006-06-13T12:41:00.000+03:00

Ελαβα χθες αυτό το μήνυμα:

re kopriti !!!!
moy estiles io gia n molinis to kompioyter?
sory alla apetixes!!!!
tora arxisto tomari ante sto agiristo na isixasi o kosmos
tomari eeeeeeee tomari!!!!

Εστειλα ιό για να του μολύνω το (γ)κομπιούτερ και να κλέψω τα μυστικά της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας - σιγά μη χαλάσουν και οι τσόντες :)

Μετά αναρρωτιόμαστε γιατί οι νέοι δεν ενδιαφέρονται να αποκτήσουν ή χρησιμοποιήσουν υπολογιστή (διαβάζω στο ΡΑΜ στη στήλη του Νίκου Δήμου, επιστολή του Νίκου Τσέλιου, για μια έρευνα όπου οι νέοι πρακτικά δεν θέλουν υπολογιστή ούτε αν τους τον χαρίσουν). Αφού η εκπαίδευση είναι τριάντα χρόνια πίσω, τότε που οι υπολογιστές ήταν για τους κορυφαίους ερευνητές αποκλειστικά, λογικό είναι να μην περιλαμβάνονται στην διδακτέα ύλη, παρά μόνο περιστασιακά.
Επομένως, τί να τον κάνει ο μαθητής του γυμνασίου; Αφού δεν γνωρίζει ούτε καν γιατί να τον χρησιμοποιήσει - δεν καταλαβαίνει τη χρησιμότητά του.

Ο ρυθμός διείσδυσης του Ιντερνετ στην Ελλάδα είναι λέει από τους χειρότερος και το φαινόμενο είναι μοναδικό παγκοσμίως: τρία χρόνια σχεδόν στασιμότητα στο 19,5%. Με βάση κάποια μοντέλα, αυτό χοντρικά σημαίνει επίπεδο κορεσμού!!

Blogs είπατε; Ας μάθουμε να προφέρουμε το ΓΚοΜΠιούτερ πρώτα :)

--
Για όσους (κακώς) δεν το γνωρίζουν, κάθε απροστάτευτος υπολογιστής είναι δυνάμει θύμα διαφόρων μορφών ηλεκτρονικών ασθενειών και επίσης θύτης για άλλα θύματα. Από τα πιο συνηθισμένα σενάρια είναι αυτό:
1. κολλάει ο υπολογιστής κάποιο μικρόβιο
2. το μικρόβιο μολύνει διάφορα βασικά αρχεία του υπολογιστή
3. στέλνει email, εν αγνοία του χρήστη, σε όλες τις διευθύνσεις e-mail που θα "ψαρέψει" στον υπολογιστή, βάζοντας τυχαία κάποιον σαν αποστολέα και κάποιον σαν παραλήπτη - αναπαράγοντας έτσι τον εαυτό του σε νέα θύματα

Θέλω διακοπές

2006-06-10T10:03:00.000+03:00

Αράχνες έπιασε το μαγαζί!!

Με δυο λόγια: είμαστε καλά, αλλά τρέχουμε λίγο: ψάχνουμε για σπίτι (αγορά), ψάχνουμε για διακοπές (εξοχικό για ενοικίαση μάλλον) και έχουμε και δουλειά (όπως κάθε Μάιο-Ιούνιο)...

Μέχρι νεωτέρας, ορίστε μερικές φωτογραφίες :)

Ζωάκια...


...και ''ζώα''

Η πάπια είναι στην Ιπποκράτειο Πολιτεία (Κιούρκα), τα ψάρια σε ενυδρείο στη Γλυφάδα, ο Αρης στη Θεσσαλονίκη, το χελιδόνι στην πισίνα και στον αέρα, το σαλιγκάρι και το ζουζούνι επίσης στη Θεσσαλονίκη.

Σκέφτομαι σοβαρά την αγορά ενός μεταχειρισμένου τροχόσπιτου.
Εχω ένα βουνό απορίες (τί να προσέξω στο μεταχειρισμένο, τί εξοπλισμό να ζητήσω, τί περιορισμοί υπάρχουν, μονό ή διπλό άξονα, πού παρκάρει, κλπ).
Αν υπάρχει κάποιος που γνωρίζει το αντικείμενο, ας μου στείλει ένα email!

Βαγγέλης Γιαννέλος

2006-05-28T22:19:00.000+03:00

Πριν από περίπου 15 χρόνια γνώρισα τον Ganymedes - έναν ομοφυλόφιλο με άποψη και γνώσεις, που πάλευε για τα δικαιώματα των μειονοτήτων γενικότερα.
Κάναμε αναρίθμητες συζητήσεις, κυρίως online αλλά και σε συναντήσεις, με ευρεία θεματολογία. Ομολογώ οτι σεβόμουν ιδιαίτερα τις γνώσεις του, αν και διαφωνούσα συχνά για το ύφος του.
Τελικά μου γκρέμισε κάποια στερεότυπα, ειδικά αφότου συμφωνήσαμε οτι δεν είναι κατ' ανάγκη ομοφοβικός όποιος δεν είναι ομοφυλόφιλος.

Εδώ και δέκα χρόνια δεν είχα νέα του (από τότε). Διαφορετικά ενδιαφέροντα, χαθήκαμε, όπως και με τόσους άλλους φίλους και γνωστούς εκείνης της εποχής.

Σήμερα ανταλλάσω emails με ένα φίλο...
- Τα έμαθες; Πέθανε ο Βαγγέλης Γιαννέλος, ο πρόεδρος της Ελληνικής Ομοφυλοφυλικής Κοινότητας.
- Ναι, το διάβασα. Ολοι θα πεθάνουμε μια μέρα, γιατί θα έπρεπε να με ενδιαφέρει ιδιαίτερα;
- Ο Γανυμήδης ήταν ρε!
- ...

Καλό ταξίδι, Βαγγέλη.

Ενας φελλός μας γεμίζει δώρα

2006-05-28T09:53:00.000+03:00

Χθες το βράδυ η Composition Doll μας κάλεσε για ένα γεύμα εργασίας σε καταγώγιο του Πειραιά.

Δείτε τι μας περίμενε μόλις φθάσαμε:

Ευχαριστούμε για τα δώρα, Dolly :)

Φωτογραφικές αναμνήσεις

2006-05-23T10:26:00.000+03:00

Μια φορά κι έναν καιρό...

Τότε που τα Ford Escort γέμιζαν τον τόπο λάστιχο, τα Autobianchi Abarth τρέχαν ακόμα σε αγώνες, τα NSU TT έμπαιναν "με τα τέσσερα", οι Alfa Romeo Alfasud και τα Renault 5 Alpine έμπαιναν με τρελλές "μούρες" και η Alpine Renault είχε ελπίδες διάκρισης.

Τότε που οι Opel Ascona ήταν το γκάζι του φτωχού, ο Λεωνίδας έτρεχε με Renault 5 Turbo, ο Νίνο κέρδιζε με τη Lola, οι 4Τροχοί συμμετείχαν με Citroen Pony, οι επαγγελματικές ομάδες δεν υπήρχαν ουσιαστικά και η Lancia 037 ήταν το πιο όμορφο αυτοκίνητο.

Τότε που εμείς τρέχαμε στα βουνά σε κάθε ράλυ ή ανάβαση και μετά κάναμε "μετατροπές" στη μπακατέλα μας :)

Οι φωτογραφίες, κατά σειρά, είναι: έξι από Ανάβαση Ριτσώνας (Οκτώβριος 1982), τέσσερεις από Ανάβαση Πάρνηθας (Φεβρουάριος 1983) και τέσσερεις από Ράλυ Πελοποννήσου (Μάρτιος 1983). Η Lancia 037 στο τέλος είναι από κάποιο Μαύρο Ρόδο...
Κάντε κλικ για μεγαλύτερη ανάλυση, αν και η ηλικία (και η ποιότητα εκτύπωσης) των φωτογραφιών δεν κρύβεται...

Λαμπρανεμάνους

2006-05-23T01:31:00.000+03:00

Τι έχουνε τα έρμα και ψοφάνε;

Η τιμωρία του Λαμπρούκου

2006-05-22T20:55:00.000+03:00

Ο Λαμπρούκος δήλωσε οτι θα κλείσει το μπλογκ του. Επειδή θεωρώ οτι αυτό είναι απλώς παιδικό πείσμα, αποφάσισα να τον τιμωρήσω παραδειγματικά.

Το αποτέλεσμα το βλέπετε στη φωτογραφία.

Εμείς πάντως θα είμαστε εδώ και θα περιμένουμε, μικρέ πίθηκα.

Γιουροβυζιά

2006-05-21T11:13:00.000+03:00

Το τραγούδι (και η σκηνική παρουσία) των Φινλανδών και το κομμάτι των Λιθουανών άξιζαν - να πέσουν και τίποτα μάσκες.

ΑΛΛΑ!

Θα έπρεπε να κερδίσει η FYROM. Αντε, η Ουκρανία. Εστω, η Νορβηγία.

Δεν είναι δυνατόν τέτοια αστέρια του πενταγράμμου και της θηλυκότητας να χάνονται μέσα στη μετριότητα των υπολοίπων.
Στραβός ήταν ο κόσμος στο 90-60-90 που μόνο αυτές οι χώρες διέθεταν σε αφθονία;

:)

Η δική μου σειρά κατάταξης
-1- ΠΓΔΜ	-2- Ουκρανία	-3- Νορβηγία	-4- Ολλανδία

Ολες οι φωτογραφίες είναι από το http://www.eurovision-greece.com/ - κλικ για μεγέθυνση

BLOG-O-HELP (Σύνδεσμοι και HTML για αρχάριους)

2006-05-20T18:30:00.000+03:00

1. Πώς μπαίνει σύνδεσμος σε σχόλιο ή σε Edit Html

Για να βάλετε κάπου ένα σύνδεσμο (link), πρέπει να γράψετε κάτι τέτοιο:
<a href="http://alombar42.blogspot.com/2006/05/blog-o-help.html">κλικ εδώ για να δείτε ένα κείμενο βοήθειας</a>
Μέσα στα εισαγωγικά είναι η διεύθυνση στην οποία κάνετε λινκ (ο "στόχος"), που μπορεί να οδηγεί σε κείμενο, εικόνα ή οτιδήποτε άλλο έχει διεύθυνση (URL) στο Ιντερνετ. Εννοείται οτι αντί για το κείμενο που έβαλα εγώ (κλικ εδώ για να δείτε ένα κείμενο βοήθειας) βάζετε ό,τι νομίζετε - αρκεί να τελειώνει με το </a>.

Γράφοντας τον παραπάνω "κώδικα", το αποτέλεσμα θα είναι αυτό:
κλικ εδώ για να δείτε ένα κείμενο βοήθειας

2. Αντιγράφοντας κώδικα HTML

Οταν θέλετε να αντιγράψετε κάποιο HTML κώδικα που βρήκατε, για να πείτε πχ σε κάποιον "γράψε αυτό τον κώδικα", αν απλώς το αντιγράψετε δεν θα πετύχετε τίποτα (ο κώδικας θα εκτελεστεί από τον browser).
Για να εμφανίζεται σαν κώδικας (να μην αποκωδικοποιηθεί δηλαδή από τον browser), αλλάζετε ΟΛΑ τα σύμβολα < και > με < και > αντίστοιχα.

Παράδειγμα

Γράφοντας αυτό:
<b>μαύρα γράμματα</b>
βγαίνει αυτό (ο κώδικας δεν εκτελείται, εμφανίζεται όπως γράφτηκε):
<b>μαύρα γράμματα</b>
ενώ γράφοντας αυτό:
<b>μαύρα γράμματα</b>
βγαίνει αυτό (ο κώδικας εκτελείται και δίνει μαύρα γράμματα):
μαύρα γράμματα

3 Γιατί χαλάει η εμφάνιση όταν βάζω μια μεγάλη φωτογραφία;
(ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 18:30)

Ενα συμπλήρωμα, μετά από σχόλιο του divebomb djingle.
Μια "λέξη" με 80+ χαρακτήρες (χωρίς κενά) θα αναγκάσει το template να στείλει τους συνδέσμους της σελίδας στο κάτω μέρος της, όπως και μια πολύ μεγάλη φωτογραφία.
Υπάρχει ένας τρόπος να αποφευχθεί αυτό, μέσω stylesheet. Παράδειγμα:

0123456789012345678901234567890123456789012345678901234567890123456789012345678901234567890123456789

Σε αυτό, έγραψα:
<div style="width:500px;overflow:auto"> ένα-πολύ-μεγάλο-κείμενο-χωρίς-κενά </div>

Αυτό που πέτυχα είναι, εφόσον "κάτι" ξεπερνάει τα 500 pixels πλάτους που δήλωσα, αυτόματα η περιοχή μέσα στο DIV θα εμφανίσει scrollbars χωρίς να ξεπεράσει το δεδομένο πλάτος.

Ας παίξουμε "μακρυά απαγωγή"

2006-05-20T05:52:00.000+03:00

Απόσπασμα από ένα ωραίο κείμενο του "Μπαμπάκη" (http://mpampakis.wordpress.com/) - δυστυχώς δεν μπορώ να σχολιάσω εκεί (βγάζει λάθος).

Αντιγράφω από το in.gr:

Πλήρη κάλυψη στον προκάτοχό του Γιώργο Βουλγαράκη παρείχε ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Βύρων Πολύδωρας υποστηρίζοντας ότι «οι Πακιστανοί επιδίδονται στο σπορ να απαγάγει ο ένας τον άλλον».

Επιπλέον, υπάρχουν και πολλά άλλα ζητήματα που εξηγούνται δια του σπορ της ανακύκλωσης των δραστών αλλά ο κος Πολύδωρας προτιμά να τα αποκαλύψει ένα-ένα στο άμεσο μέλλον. Μεταξύ αυτών είναι και τα ακόλουθα:

δεν υπάρχει πρόβλημα με τη γρίππη των πουλερικών, απλώς τα πουλερικά κολλάνε γρίππη το ένα το άλλο
δεν υπάρχουν εμπρηστές, τα δέντρα βάζουν φωτιά το ένα στο άλλο, συνήθως από ζήλεια για την ανθοφορία του γείτονα
οι τράπεζες υποφέρουν από έλλειψη ρευστότητας και έτσι κλέβουν η μία την χρηματαποστολή της άλλης (για την ακρίβεια υπάρχει μόνο μία χρηματαποστολή στη χώρα και κάθε μέρα την κλέβει άλλη τράπεζα εκ περιτροπής)
οι έλληνες οδηγοί δεν είμαστε μανιακοί, απλώς τα αυτοκίνητα τρακάρουν το ένα το άλλο
δεν υπάρχει ηλεκτρονικό έγκλημα, άλλωστε όλοι ξέρουμε πόσο συχνά κρασάρουν τα Windows
κάποιες χώρες δεν κερδίζουν την Eurovision επειδή δίνουν το 12άρι η μία στην άλλη (η Ελλάδα πέτυχε να σπάσει τον κύκλο ανταλλαγών με την Κύπρο και έτσι κέρδισε!) - έλα και την καλύψαμε όλη την επικαιρότητα!
οι σκύλοι δεν κυνηγάνε τις γάτες, υπάρχουν απλώς κατοικίδια που επιδίδονται στο σπορ να κυνηγάνε το ένα το άλλο

BLOG-O-HELP (πατήστε εδώ για τη συνέχεια)

2006-05-18T11:44:00.000+03:00

Οδηγίες προς μπλογκοναύτες: πώς βάζουμε σύνδεσμο τύπου "πατήστε εδώ για τη συνέχεια"

Πηγαίνουμε στο Settings, στην καρτέλα Archiving
Η επιλογή Enable Post Pages πρέπει να είναι YES
Πηγαίνουμε στο Template

Υπάρχει ένα μεγάλο textbox μέσα στο οποίο είναι όλος ο κώδικας του template.
Πηγαίνουμε το ποντίκι μέσα εκεί, κάνουμε ένα κλικ, πατάμε Control A (ή δεξί κλικ και Επιλογή Ολων) και μετά Copy (Αντιγραφή)
Ανοίγουμε ένα Σημειωματάριο (notepad) και κάνουμε Paste (Επικόλληση).
Τώρα έχουμε όλο το template σου σε ένα αρχείο κειμένου.
Το αποθηκεύουμε στον υπολογιστή μας με κάποιο όνομα, πχ template20060518.txt
Το ξανα-αποθηκεύουμε το με το νέο του όνομα, πχ template20060519.txt

Ετσι, ξέρουμε και πότε κάναμε αλλαγές στο template.
Τώρα θα κάνουμε τις αλλαγές και μετά θα ξαναβάλουμε το template στη θέση του.

Στο notepad βρίσκουμε το κείμενο
<style type="text/css">

Είναι συνήθως λίγες γραμμές από την αρχή.

Στο τέλος αυτής της "εντολής", στο τέλος της γραμμής δηλαδή, πατάμε 2-3 ΕΝΤΕΡ, ώστε να μπουν μερικές κενές γραμμές μεταξύ της γραμμής με το style και της αμέσως επόμενης.

Ανάμεσα στις κενές γραμμές βάζουμε τις δύο παρακάτω ακριβώς όπως τις βλέπουμε εδώ (με copy/paste):

<MainOrArchivePage>span.fullpost {display:none;}</MainOrArchivePage> <ItemPage>span.fullpost {display:inline;}</ItemPage>

Μέχρι τώρα ορίσαμε πώς θα χειριστεί ο browser την εντολή για "περισσότερο κείμενο".

Μέσα στο template, αρκετές γραμμές πιο κάτω, υπάρχει το κείμενο:
<$BlogItemBody>

Το βρίσκουμε και πατάμε 2-3 ΕΝΤΕΡ με τον κέρσορα ακριβώς στο τέλος του, ώστε να προστεθούν μετά από αυτό μερικές κενές γραμμές.

Σε μια από αυτές τις κενές γραμμές βάζουμε το παρακάτω (με copy/paste πάλι, να μη γίνει λάθος - είναι όλο ΜΙΑ γραμμή):

<MainOrArchivePage><br /><a href="<$BlogItemPermalinkURL$>">Πατήστε εδώ για τη συνέχεια...</a></MainOrArchivePage>

Εννοείται οτι αντί για το κείμενο που λέει "Πατήστε εδώ για τη συνέχεια..." μπορούμε να γράψουμε ό,τι θέλουμε. Είναι αυτό που θα πατάει κανείς για να διαβάσει το πλήρες κείμενο.

Με αυτό ορίσαμε ΠΟΤΕ θα λειτουργεί αυτό το κολπάκι: στην κεντρική σελίδα και στις σελίδες αρχείου.

Αποθηκεύουμε το αλλαγμένο template (template20060519.txt).

Κάνουμε Select All (Επιλογή Ολων) στο νέο template (ή πατάμε contol-A) και επιλέγουμε Copy (Αντιγραφή).
Στο textbox που βρίσκεται το τρέχον template (στην σελίδα του blogger δηλαδή), σβήνουμε το παληό εντελώς και κάνουμε Paste (Επικόλληση) το καινούργιο.
Συνεχίζουμε με Save Changes και Republish Your Blog.
Αν οτιδήποτε πάει στραβά, ξαναπάμε στο template, παίρνουμε το παληό που έχουμε αποθηκεύσει (template20060518.txt) και βάζουμε αυτό στη θέση του "προβληματικού", με ανάλογο τρόπο.
Τώρα, μένει ένα πράγμα μόνο. Να ορίσουμε το "διακόπτη" που θα ενεργοποιεί αυτό το κόλπο.

Οταν γράφουμε ένα μήνυμα, θα χρειαστεί να πατήσουμε Edit Html και να "περικλείσουμε" το κομμάτι του κειμένου που θέλουμε να "κρυφτεί" μεταξύ ενός <span class="fullpost"> και ενός </span>.
Στο παράδειγμα, έχω βάλει και κείμενο ΜΕΤΑ το τέλος του "κρυμμένου" τμήματος, κάτι που δεν συνηθίζεται, αλλά μπορεί να γίνει, αν για κάποιο λόγο το θέλουμε. Σε κάθε περίπτωση το κομμάτι που θα κρυφτεί είναι αυτό που βρίσκεται μεταξύ των "διακοπτών" span και /span.

Παράδειγμα
Γράφουμε, ενώ είμαστε στο Edit Html:

Το παρακάτω κείμενο μπλα μπλα. <span class="fullpost"> Κι άλλο μπλα μπλα κρυμμένο! </span> Υποσημείωση: μπλα

Αυτό θα εμφανιστεί έτσι στην αρχική σελίδα, με λινκ στη φράση (Πατήστε εδώ για τη συνέχεια...):

Το παρακάτω κείμενο μπλα μπλα. Υποσημείωση: μπλα Πατήστε εδώ για τη συνέχεια...

Και έτσι όταν πατηθεί το λινκ (Πατήστε εδώ για τη συνέχεια...):

Το παρακάτω κείμενο μπλα μπλα. Κι άλλο μπλα μπλα κρυμμένο! Υποσημείωση: μπλα

Αν θέλουμε το "περισσότερα" να εμφανίζεται ΜΟΝΟ εάν υπάρχουν περισσότερα (δηλαδή μόνο εφόσον έχουμε βάλει το διακόπτη "span class=fullpost"), τότε κάνουμε την παρακάτω αλλαγή:

Οπως παραπάνω, αλλά αντί για αυτό:
<MainOrArchivePage><br /><a href="<$BlogItemPermalinkURL$>">Πατήστε εδώ για τη συνέχεια...</a></MainOrArchivePage>

Βάζουμε αυτό:
<MainOrArchivePage> <script language="javascript"> if('<$BlogItemBody$>'.toLowerCase().indexOf('<span class="fullpost">')!=-1) document.write('<br /><a href="<$BlogItemPermalinkURL$>">Πατήστε εδώ για τη συνέχεια...</a>') </script> </MainOrArchivePage>

Αν το κάνουμε σωστά, το template μας θα δείχνει κάπως έτσι, στην περιοχή του BlogItemBody:
<p><$BlogItemBody$> <MainOrArchivePage> <script language="javascript"> if('<$BlogItemBody$>'.toLowerCase().indexOf('<span class="fullpost">')!=-1) document.write('<br /><a href="<$BlogItemPermalinkURL$>">Πατήστε εδώ για τη συνέχεια...</a>') </script> </MainOrArchivePage> </p>

Ο Λαμπρούκος στην ΑΣΟΕΕ

2006-05-18T00:02:00.000+03:00

Πριν λίγες μέρες, μετά από εισήγηση της Αμελί (πρώην Παντελή κατά δήλωσή της), με προσκάλεσαν να δώσω μια διάλεξη-συζήτηση στην ΑΣΟΕΕ, με θέμα τα blogs και το internet γενικότερα.

Μίλησα αρχικά (λίγο) για έναν άγνωστο blogger, το Νίκο Δήμου, καθώς και για τον e-lawyer. Ο χρόνος δεν επέτρεψε περισσότερα παραδείγματα, αφού ~~όλοι~~ όλες ζητούσαν το Λαμπρούκο!
Εννοείται οτι δεν έχασα την ευκαιρία να παρουσιάσω την προεκλογική εκστρατεία αλλά και την όλη προσπάθεια του Λαμπρούκου στη Νομαρχία.

Οφείλω να ομολογήσω οτι δεν περίμενα τέτοιες εκδηλώσεις από τις πολυάριθμες φοιτήτριες τύπου 90-60-90, που προφανώς γνώριζαν τον Λαμπρούκο μόνο σαν sex symbol. Είχαν μείνει με ανοιχτό το στόμα όταν τους εξηγούσα την πολιτική και τους στόχους του για τη Νομαρχία και το συγγραφικό του ταλέντο! Οι ελάχιστοι φοιτητές δεν έλαβαν μέρος στις εκδηλώσεις, ενώ απείχαν επιδεικτικά και από τη συζήτηση - αναμενόμενο.

Βέβαια τα ανοιχτά στόματα δεν κράτησαν πολύ, αφού το βραβείο συμμετοχής ήταν ένα βράδυ μαζί του (κάτι που εξηγεί και το πλήθος που παρακολούθησε τη διάλεξη). Μετά από πέντε λεπτά άρχισαν οι έντονοι διαξιφισμοί μεταξύ τους για το ποια θα τον κερδίσει αποκλειστικά για ένα βράδυ.
Τελικά ρίξαμε κλήρο, τον οποίο όμως κέρδισε ο Μπάμπης ο ηλεκτρολόγος που βρέθηκε τυχαία εκεί, για να επισκευάσει τον προβολέα - τυχερέ Λαμπρούκο, καλά γρασίδια!

Αφού ευχαριστήσω την καθηγήτρια για την εμπειρία αυτή, την παρακαλώ να ξεκινήσει το δικό της blog - ειδικά μετά την συνάντησή μας, είμαι βέβαιος οτι έχει πολλά να πει. Σκέφτομαι επίσης ένα πιο σοβαρό ποστ, με τις αντιδράσεις των φοιτητών και τα... συμπεράσματα της συζήτησης - άλλη φορά όμως.

Συνωμοσίες κι εκδρομές (1/2)

2006-05-17T00:28:00.000+03:00

Από Πέμπτη έως Σάββατο βράδυ.

Την Πέμπτη είχαμε μια μυστική συνάντηση, που με κάθε προφύλαξη οργάνωσε η Vasvoe.
Στο lounge της Στοάς του Βιβλίου, παρευρέθησαν η Μαρίνα, η Ροδιά, η Παυσίλυπη, ο Τελαμώνας (νυν Herco), εγώ και βεβαίως η οργανώτρια.
Σκεφθήκαμε να κυλιστούμε στα γρασίδια αλλά επειδή οι άντρες δεν έφθαναν, προτιμήσαμε να κυλιστούμε οι άντρες μεταξύ μας (Τελαμώνα, τα ξέρει αυτά η γυναίκα σου;).

Την Παρασκευή κινήσαμε για Σαλλλονίκη, με το τρελλό φορτηγό (Forester) και με άφθονες στάσεις τόσο για το μικρό όσο και για τον Αρη.
Οι κάμερες ήταν στημένες σε όλο το δρόμο, αλλά ελπίζω οτι τις αποφύγαμε όλες: όπου υπήρχαν, πήγαινα με το όριο συν 10 (όπου δεν υπήρχαν, πήγαινα σαν άνθρωπος με 160).
Δεν συναντήσαμε ούτε ένα στημένο "μπλόκο", ούτε ένα χειροκούνητο "ραντάρ", πλην ενός άσχετου σε περιφερειακό της Λάρισας - μάλλον ετοιμάζονταν για την κίνηση του Σαββατοκύριακου.

Στη Λάρισα είχαμε μια στενή επαφή έκτου τύπου με την AnnaBooklover και τη φίλη της (έκτου τύπου γιατί αντί για δίκτυα κλπ, συζητούσαμε για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα).
Η κυρία Αννα τελικώς μας παρέσυρε στα γρασίδια έντεχνα, ορίζοντας σαν σημείο συνάντησης ένα μαζεδοπωλείο με φαγητά όπως "οι βυζάρες της Λίζας", "το νινί φοράει καπέλο" κλπ.
Στη συνέχεια μας πότισε διάφορα αλκοολούχα, παρότι γνώριζε οτι εμείς δεν βάζουμε αλκοόλ στο στόμα μας. Ενδεικτικά, ήπιαμε "το λερωμένο του Μήτσου" και "το άπλυτο της Μίτσης".
Περιέργως πώς, δεν μιλούσε Λαριζαϊκά, επομένως δεν κατάφερα να επαληθεύσω τους μύθους της πόλης. Φάγαμε και ήπιαμε καλά πάντως - Αννα, ευχαριστούμε :)

Σε διαρκή επικοινωνία με το Χνούδι-ρεπόρτερ, κινήσαμε για Σαλλλονίκη, στην προσπάθεια να προλάβουμε τον Ημίαιμο ο οποίος τελικά μας την έσκασε, αφού δήλωσε οτι θα φύγει μισή ώρα νωρίτερα από ό,τι υπολογίζαμε, οπότε γλύτωσε την κοινωνική κριτική (δεν είναι και αεροπλάνο το Subaru).
Πήραμε τον περιφερειακό (δεν είχα ξαναπεράσει) και, αφού μπερδευτήκαμε στους δρόμους του Δήμου Θερμαϊκού, φτάσαμε τελικά στο ξενοδοχείο.

Σύνολο: 10 ώρες στο δρόμο.

Προφανώς σαπίσαμε στον ύπνο - χρόνια είχα να κοιμηθώ πριν τις 12!!
Το ξενοδοχείο ήταν καλό, με ησυχία, άψογη εξυπηρέτηση και ευγένεια, τεράστια κρεββάτια, ωραία θέα, πολύ καλή πισίνα, υπέροχα γρασίδια, χιλιάδες λουλούδια και τρία πανέμορφα λυκόσκυλα (το ένα με δυσπλασία στα πίσω πόδια, λόγω μαλακίας των προηγούμενων δίποδων "ιδιοκτητών" του). Μόνο πρόβλημα τα κουνούπια, αλλά ευτυχώς το αντικουνουπικό στάθηκε ισχυρός σύμμαχος.

Το Σάββατο το πρωί, κατέβηκα νωρίς για πρωινό (μέλι και σοκολατοειδή σε ~~ζεστές μπουγάτσες~~ ζεστά κρουασάν, μπουγάτσα με μήλο, μπουγάτσα με κρέμα, ~~μπουγάτσα με πορτοκάλι~~ χυμό και καφέ, καφέ κι ένα καφέ στο χέρι).

Μέχρι να ξυπνήσουν-πλυθούν-ντυθούν-κλπ οι υπόλοιποι, πάλευα ανεπιτυχώς με το wirless internet, μέχρι που μου έσπασε τα νεύρα και το παράτησα. Οταν ήμουν στο δωμάτιο, έπιανα ένα αχνό σήμα κι όταν πήγαινα στο lobby (όπου ήταν ο πομπός) δεν έπιανα τίποτα. Μόλις την Κυριακή θυμήθηκα οτι είχα ρυθμίσει το φορητό να μη σηκώνει wireless όταν είναι με μπαταρία!!

Πήγαμε μια βόλτα στην παραλία της Περαίας, να τρέξει λίγο ο Αρης, να παίξει ο μικρός και να βρούμε και το σημείο της βραδυνής συνάντησης - μην ψάχνουμε τελευταία στιγμή.
Πρώτη εντύπωση: μετριώτατη. Αναρχη δόμηση, βρώμικη παραλία, αγωγοί ακάλυπτοι κλπ. Κρίμα να χαραμίζεται τέτοια αμμουδιά. Μου θύμισε Λουτράκι δεκαετίας 70 - υποψιάζομαι οτι σιγά σιγά θα καθαρίσει η παραλία και θα γεμίσει πολυκατοικίες, αν δεν καταστραφεί στο μεταξύ από την προέκταση του αεροδρομίου.
Επιπλέον, είναι γεμάτη τουριστικά φαγάδικα και ποτάδικα της σειράς, που το καθένα έχει και "κάτι" για να δείχνει λίγο διαφορετικό. Υπάρχουν και ωραία μαγαζιά αλλά, από μακρυά, το συνολικό αποτέλεσμα είναι κακόγουστο.
Από τιμές, όλα όσα είδα, πουλάνε παραλία. Ελπίζω τουλάχιστον να την καθαρίσουν το καλοκαίρι...
Καθήσαμε στον Ιμερο για κάτι γρήγορο αλλά καταλήξαμε με καλαμαράκια, χταποδάκι και άλλους μεζέδες, παρασυρμένοι από την γλύκα του ούζου (λόγω του οποίου δικαιολογώ και τα κακοτηγανισμένα φαγητά).
Το ούζο αλλά και η ησυχία του ξενοδοχείου βοήθησαν επίσης στο μεσημεριανό ύπνο - απαραίτητος για την επίσημη βραδυνή έξοδο.

Στο μεταξύ, στο κέντρο, το Χνούδι έμεινε μόνο του για σχεδόν είκοσι δευτερόλεπτα και επειδή δεν άντεχε τόση μοναξιά, πήρε ένα ταξί και μας έκανε επίσκεψη. Ηταν προφανές οτι τα ξύδια της ολονυκτίας είχαν αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα τους πάνω της.
Μετά τον ύπνο, έριξα ένα καλό ξύρισμα, φόρεσα το φράκο μου, το καλό μου κασκόλ και το καλύτερο χαμόγελό μου - στοιχεία απαραίτητα για επιτυχημένη εμφάνιση παρουσία ολόκληρου Νομάρχη.
Φτάνοντας στον Ιμερο, παρκάραμε ακριβώς τη στιγμή που άγνωστος τις ξεφόρτωνε τη Ροδιά, η οποία είχε ύφος "ώπα ώπα τα μπουζούκια ώπα και ο μπαγλαμάς" ή αλλιώς "τριαλαριλαρομ". Οπως δήλωσε, είχε κυλιστεί στα γρασίδια για ώρες, αγκαλιά με ένα βαρέλι τσίπουρο.

Τη συνάντηση τίμησαν με την παρουσία τους:

ο sex-symbol Λαμπρούκος Υποψήφιος Νομάρχης
ο οργανωτής Πάνος Το Μυστικό Κόλπο
ο Αθανάσιος Μισοσεντόνιας
ο επί των διαδικαστικών Φούφουτος
η Λεμονίτα
η περαστική Βουτυροπετούσα
ο Αστέρης Ονειρος
ο Τερό
η Ροδιά
η Χνουδάτη
η Αλεξ Παρά Τω Χημείω
ο Νίκος Μπύρμαν
η κυρία Κουρκουμπίνι
ο Αρης (σκύλος χωρίς μπλογκοενδιαφέροντα)
ο μικρός (δεν έχει μπλογκ ακόμα γιατί έχει άλλα ενδιαφέροντα λόγω ηλικίας)
ο υπογραφόμενος

Μάλλον ο Αρης πέρασε πιο καλά από όλους, αλλά περισσότερα σε επόμενο ποστ.
Ξέρω, με τη γλύκα μείνατε, αλλά κι εγώ νυστάζω :)

Γιουροβυζιά στις 10 το βράδυ

2006-05-16T22:01:00.000+03:00

Ωρα 10:00 μμ

- Σας τηλεφωνούμε από το εστιατόριο Μεσόγειος. Αν θέλετε να παρακολουθήσετε τη Γιουροβύζιον, διαθέτουμε χώρο πριβέ...

- Χαχα, δεν θέλουμε, ευχαριστούμε.

- Δεν θέλετε;

- Οχι!

- Εντάξει, γειά σας.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, έπρεπε να αφήσω την κοπέλα να ολοκληρώσει. Ετσι όπως το έλεγε, μάλλον θα ολοκλήρωνε πραγματικά στο τέλος!

Κι αυτό, την ώρα που γράφω το ρεπορτάζ για τη Σαλλλονίκη.
Πάμε καλά; Τόσο κάψα έχει ο κόσμος για τα γιουροβυζιά;

Ξεσσαλονίκη (updated)

2006-05-11T22:00:00.000+03:00

Αύριο (Παρασκευή) το πρωί ξεκινάμε για Ξεσσαλλλονίκη.

Οπως φαίνεται, θα φέρουμε μαζί μας και τον αττικό ήλιο!!

--

Τελευταία ενημέρωση στις 10:00 μμ
Κάντε κλικ εδώ για λεπτομέρειες της επίσημης συνάντησης.

Για ανεπίσημα πράγματα, χρησιμοποιείστε τις γνωριμίες σας ή στείλτε email (θα το διαβάσω έγκαιρα) - εμείς πάντως θα μένουμε στο Ambassador (Πλαγιάρι), σε βολικό bangalow με βεράντα, πισίνα, γρασίδι και καλή διάθεση. Κερνάμε καφεδάκι και συναρπαστικές ιστορίες :)

Γελαμπρούκος

2006-05-11T01:30:00.000+03:00

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;
Επειδή θέλουμε ένα γελαστό Λαμπρούκο!
Εξήγηση:
Πώς μπορείς να κάνεις το Λαμπρούκο να γελάσει το Σάββατο, που θα βρεθούμε;
- Του λες ένα ανέκδοτο την Πέμπτη (σήμερα)!

Πάμε λοιπόν...

Πώς κάνεις τα μάτια του Λαμπρούκου να λάμπουν;
- Βάζεις ένα φακό στο αυτί του.

Γιατί δε μπορεί ο Λαμπρούκος να γράψει τον αριθμό 11;
- Επειδή δεν ξέρει ποιος άσσος μπαίνει πρώτος.

Πώς καταλαβαίνεις οτι ένα φαξ το έστειλε ο Λαμπρούκος;
- Εχει κολημμένο γραμματόσημο.

Γιατί ο Λαμπρούκος έχει τρυπίτσες στο πρόσωπό του;
- Επειδή δοκιμάζει μερικές φορές να φάει με πηρούνι.

Τι λέει ο Λαμπρούκος αν φυσήξεις στο αυτί του;
- Ευχαριστώ που μου έβαλες μυαλό.

Γιατί ο Λαμπρούκος πήγε στη Σουηδία;
- Επειδή είδε στην τηλεόραση μια Σουδέζα να του λέει "σε θέλω".

Γιατί ο Λαμπρούκος πανηγυρίζει όταν λύνει ένα παζλ σε 6 μήνες;
- Επειδή στη συσκευασία γράφει "2-4 ετών".

Τι λέει ο Λαμπρούκος στη σερβιτόρο, διαβάζοντας την κάρτα στο στήθος της;
- "Μαρία... ωραίο όνομα, πώς το λες το άλλο;"

Τι έχει μήκος 1 χιλιόμετρο και άθροισμα IQ 40;
- Το πιθηκόσογο του Λαμπρούκου.

Τι γίνεται αν καταστραφεί ο εγκέφαλος του Λαμπρούκου;
- Θα ανέβει το IQ του.

Ο Λαμπρούκος πάει σε ένα αυτόματο πωλητή αναψυκτικών. Βάζει ένα ευρώ μέσα και τσουπ, πέφτει ένα κουτάκι. Εντυπωσιασμένος, προμηθεύεται νομίσματα και αρχίζει να τα ρίχνει μέσα ένα ένα, χωρίς διακοπή. Το μηχάνημα βγάζει συνεχώς αναψυκτικά.
Μετά από λίγα λεπτά περνάει ένας άνθρωπος και τον ρωτάει αν τελειώνει για να πάρει κι αυτός σειρά.
Ο Λαμπρούκος φωνάζει εκνευρισμένος: "καλά, στραβός είσαι, δε βλέπεις οτι κερδίζω;".

Για λίγη λάμψη

2006-05-10T00:37:00.000+03:00

Ιδια θέση, ίδιο αντικείμενο, η πρώτη με φυσικό φως, η δεύτερη με φλας.
Θυμήθηκα τη διαφορά μεταξύ Βασίλη και Alombar42 - πάλι καλά, θα μπορούσε να είναι και χειρότερα :)

Μια ξαδέρφη φτιάχνει κοσμήματα με διάφορα υλικά (τα πουλάει). Μου άρεσαν τα χρώματα και έβγαλα ένα σωρό φωτογραφίες. Κάντε κλικ για να τις δείτε σε πιο μεγάλο μέγεθος.

Ο Λαμπρούκος στο ναυτικό

2006-05-09T20:09:00.000+03:00

Ο Λαμπρούκος υπηρέτησε στο ναυτικό. Τα της πρώτης μέρας, θα τα διαβάσατε ήδη εδώ.
Κάποιος φίλος, ένα κρεββάτι με το Λαμπρούκο, μου μεταφέρει το παρακάτω περιστατικό, από τη δεύτερη μέρα του Λαμπρούκου στο ναυτικό...

Τη δεύτερη μέρα λοιπόν, στημένα όλα τα στραβάδια στην γραμμή και εμφανίζεται ένας καραβανάς.
Με το που τον βλέπει ο Λαμπρούκος ξεφωνίζει:
- Πω πω ένας σωματαράς!!
- Οποιος το είπε αυτό, λέει ο καραβανάς, να κάνει ένα βήμα μπροστά.
- Εγώ, λέει ναζιάρικα ο Λαμπρούκος.
- Ελα εδώ εσύ!
Τον πλησιάζει ο καραβανάς και σε απόσταση μύτη με μύτη του φωνάζει:
- Τι είναι αυτό, και του δείχνει τον ώμο του.
- Ενα αστέρι, λέει ναζιάρικα ο Λαμπρούκος.
- Και αυτό τι ειναι, ξαναδείχνει ο καραβανάς
- Κι άλλο αστέρι , λέει ο Λαμπρούκος.
- Και αυτό τι είναι, ξαναλέει ο καραβανάς.
- Κι άλλο αστέρι, απαντάει ναζιάρικα ο Λαμπρούκος.
- Αρα πώς πρέπει να με λες;
- Ουρανεεεε μου;

Μουσικός ήρωας

2006-05-07T08:59:00.000+03:00

Ο ΜακΜάνος ονειρεύεται μια νέα επανάσταση [φλασιές από Μάη 68, γρήγορα περάσματα, θολά, σαν σε όνειρο].

Την ευκαιρία δίνει η πτώση του ρυθμού αύξησης κερδοφορίας της εισηγμένης "ΜακΜανίας Προντάξιονς" - οργανώνεται πορεία υποστήριξης [μυστικές μικροσυγκεντρώσεις, κωδικοποιημένα μηνύματα στα μπλογκ, αφισοκολητές και πυροτεχνουργοί σε κατάσταση αναμονής, γρήγορες σκηνές από πορείες και συλλήψεις στην κάμερα για να προετοιμαστεί ο θεατής]
Σκάει η είδηση, γεμίζουν μηνύματα τα μπλογκ, σε δυο μέρες πορεία [σκηνές από homo computerus, ειρωνική αναφορά σε στυλ "οι πολυθρόνες θα σώσουν τον κόσμο;"].
Χιλιάδες κόσμου στην πορεία υποστήριξης [η κάμερα ακολουθεί την πορεία, εστιάζοντας εσκεμμένα σε πρόσωπα και κυρίως σε ψευδώνυμα για να προκαλέσει την μήνιν των αρχών προστασίας κλπ]

Ο ΜακΜάνος που οδηγεί και συντονίζει την πορεία με μια ντουντούκα, ξαφνικά σκοντάφτει πάνω σε μια αδέσποτη σφαίρα (κανονική, όχι μπλογκοσφαίρα) ενός αστυφύλακα από τον Ορχομενό που ήθελε απλώς να ξύσει τη μύτη του με το όπλο αλλά του ξέφυγε [σκηνές φρίκης, η κάμερα εστιάζει στην τρύπα από τη σφαίρα, στο αίμα στο δρόμο, στα μάτια του ήρωα, και καρφώνει τον αστυφύλακα].

Πανικός στην πορεία, η είδηση μεταφέρεται σαν αστραπή μέσω της τηλεόρασης και των mobile bloggers. Σε λίγα λεπτά οι σημαίες στην επικράτεια κυματίζουν μεσίστιες. Η μπλογκόσφαιρα έχει γεμίσει επαναστατικά και υποστηρικτικά μηνύματα και οι σελίδες βάφονται ροζ, για να μην υπάρξει σύγχυση με τον Ολυμπιακό, κατά την επιθυμία του ήρωα [η κάμερα περνάει εικόνες από μερικά μπλογκ συνδέοντάς τα με γρήγορες φλασιές από ηρωικά γεγονότα του παρελθόντος τύπου "η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει"]

Οι πολιτικοί κάνουν εξαιρετικά σύντομες δηλώσεις, γενικολογώντας με κείμενα ψυγείου και αποφεύγοντας να τοποθετηθούν ουσιαστικά στο θέμα.
Ο εκπρόσωπος τύπου της ΝΔ βγάζει ανακοίνωση στην οποία με λίγα λόγια λέει οτι η εισηγμένη ήταν προβληματική, όπως και ο κύριος μέτοχός της, ενώ η υπόθεση θα διαλευκανθεί και θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο.
Το ΠΑΣΟΚ δηλώνει οτι η δεξιά έδειξε επιτέλους το αληθινό της πρόσωπο της, ενθυμούμενη το μαύρο παρελθόν της, ενώ έκανε λόγο για τον "μουσικό ήρωα".
Το ΚΚΕ δηλώνει οτι όλα ήταν στημένα από τους αμερικάνους, η εργατιά παλεύει ενωμένη και καλεί τα μέλη του σε νέα πορεία συμπαράστασης.
Ο ΣΥΝ δηλώνει οτι δεν μπορεί να γίνονται τέτοια πράγματα όταν τα πουλιά λαλούν κι ανθίζουν τα λουλούδια.
Ο ΛΑΟΣ δηλώνει οτι η σφαίρα δε φταίει σε τίποτα, αυτός ο αναρχοκομμουνιστής έβαλε το κεφάλι του στην πορεία της και οτι ήταν θέλημα Θεού.
[η κάμερα δείχνει τις δηλώσεις και μετά πάει για ύπνο]

Την επόμενη μέρα ο ΜακΜάνος έχει αναστηθεί, αν και με μορφή ιπποπόταμου. Σχόλια τύπου "άλλαξε ο Μανωλιός" ελέγχονται ως ανακριβή.

Τη σκηνοθεσία της ταινίας, καθώς και όλο το υποστηρικτικό οπτικοακουστικό υλικό, αναλαμβάνει η Καλτσόβρακος Μήντια. Παραγωγή και κεντρική διάθεση από την ΨΙΛΙΚΑ ΑΕ.

Τζάκατα δικέλεις ντούμα χορχόρα αβέλεις τ' άχατα

2006-05-06T21:20:00.000+03:00

Τι μου μπενάψανε;
Το λατσό και η τζιβιτζιλού αβελόνονται στο Fame Story.

Ενημέρωση περί Ξεσσαλονίκης

2006-05-06T10:19:00.000+03:00

12-15 Μαΐου

Κλείσαμε ξενοδοχείο, στο Πλαγιάρι, φιλικό και για το παιδί και για το σκύλο. Εχει επίσης και wireless internet, οπότε θα στείλω αναφορά για τυχόν κρεπάλες :)

Συμφωνήσαμε με το Λαμπρούκο την τιμή τόσο για τη συνέντευξη, όσο και για τις γυμνές φωτογραφίες.

Κυρία Annabooklover, παρακαλώ εξετάστε το ενδεχόμενο να σας παρασύρουμε σε Λαριζαϊκό χαμετυπείο για μεσημεριανό φαγητό - ή αλλιώς πρόσκληση σε γεύμα την Παρασκευή.
Κυρία Αλεξάνδρα (ξέρεις εσύ), φακέλωσα το κουνητό σου.
Κυρία Χρύσα, μην τυχόν και λείπεις!

Περισσότερα στο προηγούμενο ποστ για την άνοδο.

Επιχειρηματολογώντας, με το Δίκτυο σαν προέκταση της μνήμης

2006-05-04T23:51:00.000+03:00

Αιτία για το κειμενάκι αυτό είναι μια κουβέντα που είπε φίλος (και σύζυγος της φίλης μου της CEO), κάπως σαν "σας ζηλεύω όταν μιλάτε για το ρεμπέτικο - πολύ θα ήθελα να μπορώ να γράφω κι εγώ αναλύσεις και ιστορίες".
Αφορμές είχα δύο:

ένα ποστ της Ελένης ("δηλαδή εγώ"), που σε πρώτη ανάγνωση μου φάνηκε σαν τηλεφωνικός κατάλογος με τόσα ονόματα :)

μια πρόσφατη συζήτηση περί επιχειρηματολογίας με μια φίλη - έχει σπουδάσει κοινωνιολογία και μου έλεγε μια ιστορία για τον καιρό του πτυχίου της, την οποία και παραθέτω

Μάθημα φιλοσοφίας - Καντ (ή κάποιος, δεν έχει σημασία). Παρακολουθούν φοιτητές ψυχολογίας, φιλοσοφίας και κοινωνιολογίας. Οι φιλοσοφικάριοι προφανώς στο στοιχείο τους, δύσκολα συγχρωτίζονταν με την "πλέμπα" σε αυτό το μάθημα - ηταν υπεράνω και, δυστυχώς, το έδειχναν.
Ξέρετε ίσως πόσο ενοχλητικό είναι, ενώ προσπαθείς να καταλάβεις "τι θέλει να πει ο ποιητής", να σου λέει ο άλλος "εμείς τον αναλύουμε για πρωινό".
Στα πηγαδάκια που δημιουργούνταν μετά το μάθημα, είχε βρει τον τρόπο να τους αποστομώνει, χωρίς να εμβαθύνει πραγματικά.
Πώς; Κατά μια έννοια, μπουρδολογώντας. Ειχε μάθει σχεδόν απέξω κεφάλαια ολόκληρα από τον Ενγκελς (κι εδώ ίσως ήταν άλλος δεν έχει σημασία), τους πέταγε μερικά τσιτάτα που φαίνονταν να ταιριάζουν και οι άλλοι κοίταζαν σαν χάνοι και υποκλίνονταν!

Μερικές φορές (προσοχή στο μερικές) αισθάνομαι εντελώς βλάκας, όταν διαβάζω κείμενα γεμάτα με "όπως είπε ο Τάδε μπλα μπλα". Βλέπω την αλήθεια που κρύβουν και, ειδικά όταν αποκαλύπτουν κάτι καινούργιο για μένα ή μια διαφορετική προσέγγιση, ζηλεύω που δεν έχω διαβάσει ή κατανοήσει πλήρως τις αναφορές.
Σε αυτές τις περιτπώσεις, πρώτα χαίρομαι που κάτι έμαθα και μετά συνήθως στενοχωριέμαι που δεν το είχα ψάξει περισσότερο όταν είχα την ευκαιρία. Σπανίως συνεχίζω και το ψάχνω περισσότερο, εμβαθύνοντας στις αναφορές. Πρακτικά, απλώς γεμίζω τη βιβλιοθήκη μου με βιβλία που μάλλον ποτέ δε θα διαβάσω, αφού ο ρυθμός αγοράς ξεπερνάει το ρυθμό ανάγνωσης.

Κάποιες άλλες φορές όμως, θέλω να μιλήσω και ίσως να φωνάξω, γιατί διαισθάνομαι οτι ο συγγραφέας απλώς προσπαθεί να με μπερδέψει, κάτι που συνήθως σημαίνει ελλειπή γνώση, ή παρωπίδες και στερεότυπα, ή ακόμα και έλλειψη επιχειρημάτων.
Δέχομαι οτι υπάρχουν μερικά υψηλά νοήματα που ίσως το φτωχό κεφάλι μου δεν τα χωράει. Δέχομαι οτι ο συγγραφέας ίσως γνωρίζει απ' έξω το Κεφάλαιο ή ίσως στην προηγούμενη ζωή του ήταν ο Σοϊχίρο Χόντα.
Ομως, δεν δέχομαι οτι, αυτός ειδικά ο συγγραφέας, αδυνατεί να επιχειρηματολογήσει. Περνάω λοιπόν σε κάποιας μορφής "έντεχνη μπουρδολογία" και... περιμένω.
Αν όντως κάνω λάθος, δεν θα προσπαθήσει να με μπερδέψει (τι λες ρε, αφού το ο Νίτσε είπε αυτό στην παράγραφο τάδε) - με απλά λόγια (και ίσως συνοπτικές διαδικασίες) θα με βγάλει έξω από το παιχνίδι - και μπράβο του.
Βλέπετε, εξακολουθώ να πιστεύω οτι, όσο πιο καλά τα ξέρεις, τόσο πιο απλά τα λες.

Τελικά, όσα βιβλία και να διαβάσει κανείς, δεν είναι για να του δείξουν την αλήθεια (που άλλωστε ποτέ δεν είναι μία και μοναδική). Είναι για να αναπτύξει την κριτική του σκέψη και να μπορέσει να δει πιο μακρυά. Αν επιπλέον τα βιβλία τα απομνημονεύει, αυτό δεν τον κάνει πιο έξυπνο ή πιο διορατικό.

Κάποιος θα πει οτι είναι σημαντικό να γνωρίζεις και να θυμάσαι ακόμα και ολόκληρα βιβλία, ορισμένα τουλάχιστον.
Απαντώ οτι τα παιδιά απολαμβάνουν τα νέα ερεθίσματα χωρίς παρωπίδες, ακριβώς γιατί η μνήμη τους δεν έχει καταγράψει τόσα πράγματα (τα οποία άλλωστε εξυπηρετούν σαν φραγμοί τη λογική).
Ειδικά τώρα με το δίκτυο και τα εργαλεία αναζήτησης, διαπιστώνω οτι η μνήμη μου αρχίζει να λειτουργεί κάπως διαφορετικά. Αντί να διατηρεί πληροφορίες για καιρό, διατηρεί απλώς keywords, με τη λογική οτι αυτά είναι αρκετά για να ανασυρθεί η σχετική πληροφορία - και είναι και πιο ξεκούραστο!

Εχω ξαναγράψει οτι, η άποψη δημιουργείται σιγά σιγά. Μερικές φορές παίρνει χρόνια να κατασταλάξει. Ετσι που, όταν έχεις άποψη για κάτι, ξεχνάς πώς ακριβώς αυτή διαμορφώθηκε. Φυσικά, τίποτα δε ζει για πάντα, μέχρι όμως να καταρριφθεί, υποστηρίζεις αυτή την άποψη.
Ετσι, προτιμώ να θυμάμαι τα δικά μου βιώματα, παράλληλα με τις κατάλληλες λέξεις-κλειδιά που θα με οδηγήσουν, όταν χρειαστεί, στις αιτίες διαμόρφωσης μιας άποψης.

Δεν έχω λόγο να θυμάμαι τις ιστορίες του Νέμο, μετά από τριάντα χρόνια. Μου αρκεί που, όταν διάβαζα τα βιβλία του Βερν, έβαλα ένα ακόμα κομματάκι σκεπτικού στο κεφάλι μου.
Μην προσπαθήσετε λοιπόν να με μπερδέψετε με λεπτομέρειες για τον Νέμο - δεν θα σας αναγνωρίσω το πλεονέκτημα και έχω και το δίκτυο σύμμαχο!

Μονολογώντας...
Εγραψα χθές ένα σοβαρό ποστ για τα όρια φανταστικού και πραγματικού και... όλοι στα βυζιά πήγαν. Μην λέτε μετά για εικόνες που προβάλλουμε και τι κακό που μας βρήκε - αφού όλοι θέλουμε το παραμύθι μας :)

Βυζί Single Malt

2006-05-03T09:39:00.000+03:00

Γράφει ο Γιώργος σε αυτό το ποστ:
Τις προάλλες έμαθα για (και σήμερα επιβεβαίωσα) την ύπαρξη ενός bar στο Amsterdam σε κεντρικότατο δρόμο όπου δίνεις 15 ευρώ για να παραγγείλεις το house special: Μια margarita την οποία γλύφεις από τα στήθη της σερβιτόρας. Νομίζω η τιμή είναι λογική. Για την σερβιτόρα δεν ξέρω.

Εκανα την έρευνά μου και ανακάλυψα οτι, μετά τα βυζιά με γεύση μαργαρίτα, θα κυκλοφορήσουν και άλλες γεύσεις:

Βερύκοκο
Κεράσι
Σοκολάτα

Αραγε θα διατίθενται ελεύθερα στην αγορά;
Να σπεύσω να κλείσω τροφό με γεύση μπανάνα (που θα έχει και βιταμίνες) για το επόμενο παιδί;
Μήπως να περιμένω τις νεώτερες εκδόσεις με πρόσθετη βιταμίνη C;
Θα βγουν άραγε και σε Single Malt ή έστω Syrah να κλείσω και μία για μένα;
Πού βαδίζομεν κύριοι;

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΑΝΔΡΕΣ ΜΟΝΟ: Οσο πιο πολύ βλέπετε τα ως άνω βυζιά, τόσο πιο πολύ θα ζήσετε - λεπτομέρειες στο ποστ της Irene

Το Matrix ήταν αλληγορία

2006-05-03T00:10:00.000+03:00

Κατά καιρούς και με διάφορες αφορμές, συνήθως κάποιο δικτυακό γεγονός, πιάνουμε τη συζήτηση: πού τελειώνει το εικονικό-φανταστικό και πού αρχίζει το πραγματικό;

Σίγουρα μερικά πράγματα είναι σαφή, ή τουλάχιστον έχουμε συμφωνήσει για τη θέση τους.
Το αν έχω ένα σπίτι ή όχι, δεν επιδέχεται εύκολα αμφισβήτιση. Βέβαια, αν κάποιος με φιλοξενεί, είναι μια ενδιάμεση κατάσταση (δεν έχω σπίτι, αλλά ζω σαν να έχω).
Ομοίως, όταν κερδίζω ή χάνω στο Tetris, δεν αντιστοιχεί σε κάτι πραγματικό. Βέβαια, το αίσθημα της νίκης ή της ήττας είναι εντελώς πραγματικό.

Πολλές καταστάσεις είναι εντελώς συγκεχυμένες. Σε αυτό σίγουρα κάτι έχουν να πουν οι ψυχολόγοι (και χαρά οι μαρκετίστες, οι πωλητές και οι πολιτικοί!).
Βλέπω φωτογραφίες ή και συζητήσεις νόστιμων φαγητών και πεινάω πραγματικά - ο Alombar του Παβλώφ :)
Πεινάω πραγματικά και πέφτω σε μια συζήτηση για κινητήρες και αποδόσεις και ξαφνικά η πείνα εξαφανίζεται (το αποτέλεσμα μετράει, δεν αναλύω αν απλώς ξεχνιέται προσωρινά).
Είμαι απορροφημένος σε ένα ολονύκτιο παιχνίδι (ή μια συζήτηση) για ώρες, έχοντας εντελώς ξεχάσει τις όποιες βιολογικές ανάγκες, ακούω νερό να τρέχει και ξαφνικά διψάω τόσο πολύ που νομίζω οτι έχω τρεις μέρες να πιω νερό.

Οι σκέψεις μου συγκεντρώνονται στο γεγονός οτι τα συναισθήματα που βιώνουμε είναι πραγματικά, ασχέτως του μέσου που τα προκάλεσε.
Είτε κερδίσω/χάσω στο χρηματιστήριο (μάνα, πιάσε το κότερο, θα βγω σήμερα), είτε κερδίσω/χάσω στο tetris, τα συναισθήματα είναι ίδια. Η ένταση εξαρτάται από το μέγεθος του ερεθίσματος επίσης.

Ο Νίκος Δήμου έγραψε σε σχετικό ποστ (O τρελός με τα πουλιά):
Ένιωσε τότε πως ο μόνος τρόπος να μη φοβάσαι τη διαφορά ανάμεσα στην ψευδαίσθηση και την πραγματικότητα, είναι να την καταργήσεις.

Σχολίασα, με ένα χαριτωμένο τσιτάτο που... επαναλαμβάνω εδώ και πολλά χρόνια:
Και στο κάτω της γραφής τι είναι η πραγματικότητα; Μια ονειροφαντασία που οφείλεται στην έλλειψη αλκοόλ.

Δείτε και το ποστ περί Cybersex - έχουμε κι εκεί συζητήσεις περί πραγματικού και εικονικού.

Και έρχομαι σε πιο προχωρημένες καταστάσεις, που αγγίζουν και το παιχνίδι που θέλω να (και θα) φτιάξω. Αφορμή (αιτίες πάντα είχα) για το παρακάτω, ένα mail από φίλο που, μεταξύ άλλων, ρωτούσε πώς να προστατέψει τη δεκάχρονη ανηψιά του από τους κινδύνους του internet.

Τα παιδιά καλό είναι να βιώνουν τα αρνητικά συναισθήματα σταδιακά, έτσι ώστε στην ενηλικίωση να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τη ζωή.
- Εάν φοβόμαστε (λογικό και ανθρώπινο) τις φυσικές αιτίες, ας δώσουμε εικονικές καταστάσεις που προκαλούν αρνητικά συναισθήματα. Αν μη τι άλλο, δεν θα πληγωθούν περισσότερο από όσο αντέχουν ή "πρέπει".

Τα παιδιά, αν τους δώσεις τα πάντα, γίνονται κακομαθημένα και νωθρά, αφού νομίζουν οτι θα τα έχουν όλα έτοιμα για πάντα.
- Αφού ανησυχούμε για την ανάπτυξη του παιδιού, ας του δώσουμε εικονικές καταστάσεις που προκαλούν ευτυχία.

Ομως, κάποιος χημικός θα συμπλήρωνε "έχω τα κατάλληλα χάπια" και ένας άλλος ειδικός θα έλεγε "με τα κατάλληλα ηλεκτρόδια δημιουργώ όποιο συναίσθημα και σε όποια ένταση θέλεις".

(Στα παραπάνω επηρρεάζεται τεχνητά η πραγματικότητα.)

Σε αυτό το σημείο μπαίνουν ένα σωρό ηθικά ζητήματα και αρχίζω να μπερδεύομαι και τελικά εγκαταλείπω...
Τελικά, όπως είπε ο Darthiir, μήπως το Matrix ήταν απλώς μια αλληγορία;

Sorry, alombar42 is busy right now - he's altering reality.

Ζηλεύω

2006-05-03T00:06:00.000+03:00

Μια φίλη, γνώρισε σήμερα τον μικρό και μου στέλνει e-mail:
vasilaki xarika poli pou gnorisa to paidi! treli fatsa! eroteutika!!!

Κυρία μου, όλες μας οι φίλες τον έχουν ερωτευτεί. Αντε να δω ποιά θα τον... παραλάβει πρώτη, όταν φτάσει στην εφηβεία ;)

Σαλαμίνα 29-4-2006

2006-05-01T00:30:00.000+03:00

Εδώ γεννιούνται, εδώ βαφτίζονται, εδώ πεθαίνουν επηρρεασμένο από σχετικό ποστ της Lemon

Από ιδέες του Επίκουρου

Εχει λάθη - η ζωή - και διαφορετικότητα

Αλλος για Θεσσαλονίκη;

2006-04-27T20:19:00.000+03:00

Τελική απόφαση: Ανεβαίνουμε Θεσσαλονίκη Παρασκευή 12 Μαΐου και επιστρέφουμε Δευτέρα 15 Μαΐου.

Η Χνουδένια έκανε την αρχή, οριστικοποιώντας τις ημερομηνίες (η αρχή είναι το ήμισυ του παντός).
Η Composition Doll δήλωσε οτι θα κυλιστεί ευχαρίστως στα βορειοελλαδίτικα γρασίδια.

Ενημερωτικά, οι κυρίες προτιμούν κέντρο, εμείς μάλλον για Περαία και πέρα το βλέπουμε (ζητάμε φιλικό περιβάλλον τόσο για το σκύλο όσο και για το παιδί).

Οι συμμετοχές ελεύθερες - όσοι πιστοί προσέλθετε.
Για να υπάρξει μια ελάχιστη συνεννόηση, στείλτε μου ένα email (alombar42 παπάκι alombar42 τελίτσα com).

Θα βρεθούμε σε μίνι-συνάντηση την ερχόμενη εβδομάδα για τα διαδικαστικά (ξενοδοχεία, ανταλλαγή τηλεφώνων, κλπ) - μην τα βγάλουμε και όλα στη φόρα :)

Κυρία εκ Λαρίσης, σκεφτόμαστε και μια στάση για καφέ στα μέρη σας, είτε Παρασκευή είτε Δευτέρα.

Θεσσαλονικείς και Θεσσαλονικιές, ετοιμάστε τα όργανα!

Το πάρτυ - τα τεκμήρια

2006-04-24T07:03:00.000+03:00

Σκέφθηκα (λέμε τώρα) αρκετά πριν φτιάξω αυτό το κολάζ και κατέληξα οτι καλό είναι να υπάρχει ένα τεκμήριο που να δείχνει την ατμόσφαιρα του πάρτυ. Η αλήθεια είναι οτι στα εικαστικά δεν είμαι και πολύ καλός, οπότε το πάνω μέρος αδικήθηκε σε μέγεθος. Ισως το ξαναφτιάξω κάποια στιγμή στο μέλλον.

Ο τύπος με το ακορντεόν, κάτω δεξιά, μας συνόδευσε μουσικά στην προ-πάρτυ συνάντηση στο Θησείο. Κατά τα άλλα, μην με ρωτήσετε ποιος είναι ποιος - ελάχιστους αναγνωρίζω.

Αν θέλετε μια φωτογραφία, μου τη ζητάτε - θα προσπαθήσω να την αναπαράγω από τα ελάχιστα αξιόλογα πρωτότυπα.
Αν αναγνωρίζετε τον εαυτό σας και θέλετε να βγείτε από το κολάζ, θα σας αφαιρέσω αμέσως αρκεί να μου στείλετε ένα email (alombar42 παπάκι alombar42 τελίτσα com).

Η κυρία που μας φωτογραφίζει πάνω δεξιά, ποιά είναι;

Τυχόν σχόλια, στο προηγούμενο πάρτυ-ποστ.

Εχω μια λιγούρα

2006-04-24T07:00:00.000+03:00

Τελείωσαν οι χοληστερίνες, τελείωσε το παγωτό καϊμάκι (το τσακίσαμε μαζί με γλυκά κουταλιού, όπως περγαμόντο και βύσσινο), τελειώνουν και οι ΣΕΡΑΝΟ της ΙΟΝ...

Βούρ στις σοκοφρέτες :)

--

Αυτό για την προσφορά του monitor (Παναγιώτη, τα blogmarks!):

MYMONITORBANNER

21-4-1967

2006-04-22T00:24:00.000+03:00

Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών
Ανευ Βουλής και Εκλογών

Κάποιος γράφει σαφώς καλύτερα απο εμένα - 21-4-1967.
Ισως μια άλλη μέρα συμπληρώσω μερικά δικά μου λόγια...

Χωρίς σχόλια.

Το Πάρτυ - 24 ώρες μετά

2006-04-21T02:15:00.000+03:00

Ολοι σχεδόν γράψανε, αγοράκι είμαι, ζήλεψα :)

Το πάρτυ ξεκίνησε άσχημα για μένα. Και νωρίς - πήρα την πρώτη κρυάδα ήδη από τις 8 στο Θησείο: πήξαμε στις γυναίκες!
Πήγαμε φυσικά στο Χρήστο για τον οποίο έχω ξαναγράψει κάτι.

Στην προθέρμανση παρίσταντο: η Krotkaya (είμαι μοντέλο), το Kourkoubini (κρατάω χαρακτήρα), η Composition Doll (σκάσε βλαμμένο), το Χνούδι (έχω γύρισμα μετά) και η Amelie (να σου δείξω την ουρά της σαύρας).
Μα είναι σοβαρά πράγματα αυτά; Προς στιγμήν είμαστε πέντε γυναίκες και ένας άντρας. Οποιος πει γκομενοφύλακας, θα έχει δίκιο!!
Ευτυχώς λίγο αργότερα ήρθε και ο Alzap, ενώ έπεσε και μια μάσκα, οπότε το πράγμα ήρθε στα ίσια του - τέσσερεις γυναίκες, δύο άντρες και κάτι ενδιάμεσο (η Αμελί με-λέγαν-Παντελή).
Το κρασί και το τσίπουρο βοήθησαν να πέσουν κι άλλες μάσκες. Βοήθησαν επίσης να εντρυφήσουμε στα καλτσάκια της Krotkaya, τα οποία (μαζί με την ουρά της σαύρας της Amelie) κυριολεκτικά έκλεψαν την παράσταση.
Με τόσες γυναίκες βέβαια, οι συζητήσεις είχαν ιδιαίτερα εκτεταμένη θεματολογία, όπως μανικιούρ, κυταρίτιδα, make-up, γόβες, Χόντος, σκουλαρίκια... Για μια στιγμή σκέφτηκα να την κοπανήσω διακριτικά, είχε και κάτι πιπίνια στο απέναντι τραπέζι, αλλά τελικά επικράτησε η λογική και το κούτελο του Παντελή-Αμελί, που προφανώς ήταν γόνιμο, γιατί φύτρωναν πολλά :)
Τα καλτσάκια της Κροτ συνέβαλλαν επίσης στη διατήρηση ενός επιπέδου, ειδικά όταν εκείνη σήκωσε τα πόδια προς επίδειξή τους (των καλτσακίων είπε εκείνη, άλλα καταλάβαμε εμείς).

Κάποια στιγμή τελειώσαμε με τους μεζέδες και τα κρασοτσίπουρα και ξεκινήσαμε για το πάρτυ.

Κατά τις 11 ήμασταν εκεί. Μας υποδέχτηκε η Marialena η οποία πλάκωσε το Χνούδι στα φιλιά, στις αγκαλιές, στο μπλα μπλα και στα γούτσου γούτσου... και τέλος πάντων ό,τι συμπέρασμα βγάζετε εσείς, το ίδιο βγάζω κι εγώ ;)
Προφανώς πήγαμε την καλύτερη ώρα, αφού είχε αρκετό κόσμο αλλά μπορούσες ακόμα να κουνηθείς και να πάρεις ποτό - κατά τις 12, υπολόγισα κάπου 200 βαρεμένους και βαρεμένες.

Μου σύστησαν πολλούς και πολλές, αλλά λίγο το ποτό λίγο το... πλήθος, αδυνατώ να θυμηθώ πολλά. Βγήκαν και χάλια οι φωτογραφίες από λάθος μου και δεν αναγνωρίζεται σχεδόν κανείς (τη γλυτώσατε άθλια πλάσματα - κανείς δε θα μάθει τις ανομίες σας - εγώ εσείς και το Ιντερνετ μόνο).
Από όσα το Αλτσχάημερ επιτρέπει λοιπόν, συνάντησα:
Τους Pascal, Beerman (ευχαριστώ Ροδιά!), Γάτο του Τσεσάιρ, Chaca-Khan (Arxedia Media), MacManus, Αλβέριχο, Κοκοβιό, E-Lawyer, Επίκουρο (ο μόνος με ευδιάκριτο καρτελάκι - την άλλη φορά κι εγώ), Padrazo, Νανάκο, Μάρκο, Old Boy, Greek-Gay-Lolita, George (Your Man), Αθήναιο.
Τις Αλεξάνδρα, Λίλη, Mindstripper, Ελένη ("δηλαδή εγώ"), Irene, Mourning Blade, Λουκρητία, Ροδιά, Νεράιδα, Μαριώ, Μαρίκα ("δεν είμαι blogger"), ΒατραχοΚατερίνα, Ψεύτρα.
Να με συγγνωμάτε αν ξέχασα ή μπέρδεψα κάποιον - δε φταίω εγώ, η φαντασία μου τα φταίει (και τα μπακάρντια). Οι φωτογραφίες βγήκαν χάλια, αλλά ο zouri ανέβασε μερικές ενδεικτικές.

Εννοείται οτι την επόμενη φορά θα... ξανασυστηθούμε. Η εκπληκτική μουσική ήταν ισχυρότερη από οποιαδήποτε φυσιολογική κραυγή και επειδή είναι κουραστικό να ουρλιάζεις όλη την ώρα, αφέθηκα στο... ρυθμό.
Εκπληκτική μουσική. Μεταξύ αυτών τα 20ετίας χιτ της Ραφαέλα Καρά και της Μπέθυ Αργυράκη. Δεν θυμάμαι μήπως είχε και Τρίο Μπελκάντο. Σε πειράζω DJ - ανέφερα απλώς τα καλύτερά σου :)))

Το ξαναγράφω για να το θυμάμαι: οι φωτογραφίες βγήκαν χάλια γιατί είχα ρυθμίσει τη μηχανή για τις συνθήκες της προθέρμανσης στο Θησείο και... ξέχασα να τις αλλάξω. Μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι εκτός από την αρχική παρέα που... έλαμψε ;)

Μπράβο στα παιδιά που το σκέφτηκαν και το οργάνωσαν και ιδιαίτερα στον Vague Tourist (λέγε με και DJ) βεβαίως. Να το ξανακάνουμε, αλλά λίγες μέρες πριν να οργανώσουμε μια καφεδοσυνάντηση, να πούμε και δυο κουβέντες!!

Επεράσαμ' όμορφα, όμορφα, όμορφα :)

Αντί ποστ

2006-04-19T09:33:00.000+03:00

Εχω ξεκινήσει να γράφω δυο ενδιαφέροντα ποστ αλλά η... έμπνευση και η καθημερινότητα συνήθως δεν συμβαδίζουν, οπότε ευκαιρία για ένα εικαστικό διάλειμμα.

Φωτογραφίες και παιχνίδια του Μαρτίου - δρόμοι, λουλούδια, ήλιος και θάλασσα.

Πάμε πάρτυ;

2006-04-18T02:24:00.000+03:00

Κάπου θα το πήρε το μάτι σας, αντιγράφω τις λεπτομέρειες:
Πάρτυ, Μεγάλη Τετάρτη (αύριο!) στο Barrio (Κεραμικού 53, Μεταξουργείο, 6936125912).

Περισσότερα εδώ κι ακόμα περισσότερα εδώ.

Ο Αρης (ο σκύλος μας) δυστυχώς δεν θα έρθει, όπως δήλωσε ;)

Οι φίλες μου

2006-04-13T09:55:00.000+03:00

Εχω δυο φίλες, εργαζόμενες και μόνες. Η μία είναι σχεδόν 30, ας την πούμε Τίνα και η άλλη σχεδόν 36, ας την πούμε Ευγενία.

Την Τίνα τη γνωρίζω πολλά χρόνια. Εχει ένα αριστοκρατικό παρελθόν, αλλά στην οικογένειά της έτυχαν διάφορες αναποδιές και τώρα, μεταξύ άλλων, αναγκάζονται να νοικιάζουν τον ένα όροφο της μονοκατοικίας τους, για να διατηρήσουν όσα "προνόμια του παρελθόντος" μπορούν. Η Τίνα δουλεύει με εξοντωτικά ωράρια σε μεγάλη εταιρία.
Την Ευγενία τη γνώρισα πέρισυ. Δεν έχει ανάλογο παρελθόν, αλλά έχει ένα αξιόλογο παρόν: μια καλή δουλειά και ένα καλό "όνομα" στο χώρο της. Η Ευγενία δουλεύει συνήθως με εξοντωτικά ωράρια, αφού είναι ελεύθερη επαγγελματίας και προφανώς το απολαμβάνει.

Η Τίνα κερδίζει αρκετά χρήματα, όμως φεύγουν εύκολα στην προσπάθεια διατήρησης ενός status. Είναι και οι ανασφάλειες που λογικά ακολουθούν (μα να μην έχω ένα ζευγάρι Prada?) και ιδού ένας ωραίος καταναλωτής-θύμα.
Η Ευγενία κερδίζει περισσότερα (έως πολλά), αλλά δεν έχει το χρόνο να τα απολαύσει και ιδού ένα καλολαδωμένο γρανάζι του συστήματος, που παλεύει διαρκώς για περισσότερα.

Οι γυναίκες αυτές είναι ωραίες (όχι μοντέλα αλλά ωραίες) - και μόνες. Οχι από επιλογή, αλλά επειδή δεν προλαβαίνουν να κάνουν σχέση. Ασε που δεν ξέρω πολλούς που θα ήθελαν να ζουν με μια γυναίκα-φάντασμα.
Επιπλέον έχουν ελάχιστες φιλίες, ίσως μόνο αυτές των παιδικών χρόνων που "κρατάνε γερά". Η Ευγενία προσθέτει κατά καιρούς φιλίες που "αγοράζει".
Πάνε διακοπές, αλλά κι αυτές τυπικές και "εμφιαλωμένες". Προκαθορισμένες, συνήθως με το κινητό στο χέρι.

Το ερώτημα που τους έθεσα είναι "γιατί δουλεύετε;". Ουσιαστικά δεν πήρα απάντηση.
Ωρες ώρες σκέφτομαι μήπως κατά βάθος βλέπουν το λάθος, αλλά στηρίζουν τις επιλογές τους για να μην παραδεχθούν την ήττα τους σε προσωπικό επίπεδο, σε επίπεδο ζωής. Με άλλα λόγια, δουλεύουν για να ζουν ή ζουν για να δουλεύουν;
Ισως βέβαια θέλουν να αποδείξουν κάτι στον εαυτό τους, αλλά δεν είναι μια μορφή αυτοκαταστροφής και αυτό;

Θέλουν άραγε να κάνουν παιδί; Πώς θα το πετύχουν;
Ξέρω οτι η Τίνα περιμένει τον πρίγκηπα, έχει ζήσει στο παραμύθι και πιστεύει οτι έτσι θα γίνει κάποτε - βλέπει ένα ευτυχισμένο τέλος, αγνοώντας το παρόν.
Αγνοώ τι περιμένει η Ευγενία, ίσως κάτι που θα την ξεπερνάει, αν και έχει ήδη μια σοβαρή και αποτυχημένη σχέση στο παρελθόν της. Δηλώνει ρεαλίστρια και "σκληρή" (άλλωστε η ζωή της αυτό δείχνει), αλλά υποψιάζομαι οτι την τρώνε αυτά τα ερωτήματα.

Τελικά, έχω κολλήσει στο ερώτημα: απολαμβάνουν τη ζωή τους;

Μας συγχωρείτε για τη Διακοπή

2006-04-10T08:26:00.000+03:00

Επεσε δουλειά στο δρόμο!

Η αληθινή συνέντευξη του πιτσιρίκου!

2006-04-07T14:28:00.000+03:00

Ο πραγματικός πιτσιρίκος

Μετά την προτροπή χιλιάδων αναγνωστών και κυρίως αναγνωστριών αποφάσισα να δημοσιεύσω το πραγματικό περιεχόμενο της συνέντευξης του πιτσιρίκου. Αλλωστε μπορεί να μας προλάβουν άλλοι και πάει η αποκλειστικότητα!

Ο πιτσιρίκος ζει σε μια τυπική, ξεπεσμένη πια, περιοχή της μεσοαστικής τάξης στην Καλλιθέα. Είναι ένας μεροκαματιάρης βιοπαλαιστής, ντροπαλός και θεοσεβούμενος. Τον δεχθήκαμε στα γραφεία του μπλογκ, γιατί ντρεπόταν να μας δείξει το σπίτι του, επειδή ήταν ακατάστατο και τα καντήλια δεν ήταν αναμένα.

Ξεσπάει σε κλάμματα πριν ξεκινήσουμε και το μόνο που καταγράφουμε είναι "μα πώς να μιλήσω για μένα, πού είναι η εγκράτεια που οφείλουμε κατά τας Γραφάς;". Θεωρούμε οτι μιλάει άλλος, αφού είναι γνωστός σαν σατιρικός και ασεβής.

Α: Γειά σου διάσημε σατιρικέ συγγραφέα!
Π: Παρακαλώ, μην υπερβάλλετε. Είμαι ένας απλός πιτσιρίκος, μην το κάνουμε θέμα και συγγνώμη για το θάρρος.
Α: Γειά σου διάσημε πιτσιρίκο.
Π: Σας παρακαλώ, με κάνετε να ντρέπομαι. Αφού γνωρίζετε οτι είναι αμαρτία να μιλάει κανείς για τον εαυτό του και να με συγχωρείτε δηλαδή.
Α: Γειά σου πιτσιρίκο.
Π: Ενα απλό "γειά" φτάνει και περισσεύει. Σπάνια μου το λέν άλλωστε.. Χίλια συγγνώμη αλλά με κάνετε να κοκκινίζω, ντρέπομαι ειλικρινά.
Α: Καλημέρα!
Π: ...
Α: Ναι;
Π: Με συγχωρείτε και πάλι, αλλά να, δεν είμαι συνηθισμένος σε δημόσιες εμφανίσεις. Αυτά είναι πράγματα του διαβόλου.
Α: Εντάξει, μια καλημέρα μπορείτε να την πείτε στο κοινό.
Π: Καλημέρα σας και συγγνώμη αλλά αν συνεχίσετε έτσι θα πάμε στην Κόλαση!
Α: Δεν πειράζει. Θα θέλατε να μας μιλήσετε για το τελευταίο σας βιβλίο;
Π: ...
Α: Ναι;
Π: Με συγχωρείτε και πάλι, αλλά να, μιλάτε στον πληθυντικό και δεν το έχω συνηθίσει... Είναι και η αμαρτία του πράγματος.
Α: Μα είναι πληθυντικός ευγενείας.
Π: Συγγνώμη αν σας προσβάλλω, αλλά ξέρετε... δεν είμαι συνηθισμένος να μου φέρονται έτσι. Οι περισσότεροι με αποκαλούν "μικρό", "πιτσιρίκο" ή απλώς "ρε".
Α: Πιτσιρίκο, πες μας για το τελευταίο σου βιβλίο επιτέλους!
Π: Μάλιστα, αμέσως, με συγχωρείτε που σας καθυστερώ. Ξέρετε, ο εκδότης μου ήταν πολύ αυστηρός όταν μου επέστησε την προσοχή σε αυτή τη συνέντευξη, λέγοντάς μου οτι πρόκειται για την ευκαιρία της ζωής μου. Συγγνώμη αν σας τρώω τον πολύτιμο χρόνο σας. Καταλαβαίνω οτι θέλετε να προλάβετε τον εσπερινό. Ξέρετε, πάμε πάντα στον Εσπερινό με τα αδελφάκια μου και έχω τύψεις... δεν ξέρω αν οι εντολές του εκδότη μου είναι αμαρτία.
Α: Θα μιλήσεις ρε για το βιβλίο σου ή θα βγάλω στη φόρα τη φωτογραφία σου;
Π: Εχετε δίκιο κι εσείς, σας καθυστερώ και σας παρακαλώ μην με αποπαίρνετε γιατί με πληγώνετε....

Ξεσπάει πάλι σε κλάμματα, η συνέντευξη διακόπτεται για λίγο.

Α: Εντάξει, ξεκόλα, μίλα για το βιβλίο σου.
Π: Με συγχωρείτε, δεν ήθελα να φανεί οτι προσπαθώ να εντυπωσιάσω, αλλά ξέρετε, στο κατηχητικό δεν μας έμαθαν τέτοια πράγματα. Ο Θεός άλλωστε συνιστά μετριοφροσύνη, δεν βλέπετε τον σεμνότατο Αρχιεπίσκοπο;
Α: Ρε παληοχαλβά, θα μιλήσεις επιτέλους για το βιβλίο σου;
Π: Το βιβλίο μου είναι γαλάζιο, έχει το χρώμα του ουρανού. Ο ουρανός έχει πουλάκια κι ένα μεγάαααλο ήλιο. Με συγχωρείτε, μπορώ να πάω στην τουαλέτα; Ξέρετε, με πιάνει κόψιμο όταν μιλάω για μένα...

Κλάμματα ξανά, προσπαθούμε να τον συνεφέρουμε, τον πάμε σηκωτό στην τουαλέτα και... δεν ξαναβγαίνει.

Θεωρώ σωστό να δημοσιεύσω τη φωτογραφία ΤΗΣ.

Μάλιστα κυρίες, κύριοι και οι άλλοι, ο πιτσιρίκος δεν είναι παρά μια ξυνισμένη τριαντάρα που το είχε απωθημένο να βρει άντρα! Ε, μα πια!!

Μεγάλη προσφορά - ΧΑΡΙΖΟΝΤΑΙ

2006-04-05T23:03:00.000+03:00

...είκοσι χρόνια βίου, μαζί με αναμνήσεις, επιτυχίες και αποτυχίες κλπ - όλο το πακέτο. Οι αποτυχίες μπορούν να αφαιρεθούν, εφόσον ο πλειδότης πάρει μαζί του ρυτίδες και δόντια. Η τυχόν αποκτηθείσα εμπειρία δεν προσφέρεται ;)

Μια νέα αρχή πάντα χρειάζεται!

Ψευδώνυμό μου, δεύτερέ μου εαυτέ

2006-04-04T00:29:00.000+03:00

Επιστρέφω από τσίπρα (έτσι τα λέει ο Καρδιτσιώτης φίλος μου) και βλέπω έναν πανικό!
Λυπάμαι για το κατέβασμα του προηγούμενου ποστ με τη "συνέντευξη" του πιτσιρίκου, αλλά το πράγμα ξέφυγε... κάπως. Κυρίως όμως έλειψε το χιούμορ, που είναι απαραίτητο συστατικό της καλής γειτονίας (και όχι μόνον).
Υπόσχομαι οτι θα μελετήσω τα σχόλια και θα ξανα-ανεβάσω το ποστ. Θα γράψω όμως και συστάσεις, βασισμένες όχι τόσο στο άισθημα δικαίου μου, όσο στην εμπειρία μου στις διαπροσωπικές σχέσεις στο δίκτυο. Το 2007 κλείνω είκοσι χρόνια online, έχω δει αρκετά ώστε να μπορώ να γράψω γι' αυτά. Για να κάνω και το "κομμάτι μου", έχω ξαναγράψει για τις, ας πούμε, κοινωνικές προεκτάσεις του δικτύου - σε ηλεκτρονικά αλλά και σε έντυπα μέσα.

Μέχρι τότε όμως, πρέπει εγώ μεν να συνέλθω για να μπορέσω να γράψω, εσείς δε να συνειδητοποιήσετε οτι μια περσόνα ΔΕΝ αντανακλά τον άνθρωπο πίσω της, παρά σε κάποιο βαθμό μόνο και πάλι υπό συνθήκες. Θα ήταν λάθος να μισήσουμε τον Τζακ Νίκολσον, επειδή σχυνά είναι ο "δολοφόνος". Εξίσου λάθος θα ήταν να κλάψουμε για τον Ξανθόπουλο επειδή είναι ο "καταφρονεμένος".

Παρακαλώ διαβάστε το σχετικό εξουσία και έρωτες στην κορυφή. Θα βοηθήσει να συμπληρώσετε ένα παζλ αλλά και να διαβάσετε "αλλιώς" τα όσα γράφω πιο κάτω.

Με λένε Βασίλη. Κάποιοι ήδη το γνωρίζουν.
Αρκετοί άνθρωποι συμπαθούν το Βασίλη. Δεν έχει εχθρούς γενικά. Σπανίως εμπλέκεται σε "εμπόλεμες" καταστάσεις, λόγω εγγενούς ευαισθησίας - είναι και σχετικά ντροπαλός. Εχει καταφέρει αρκετά πράγματα στη ζωή του, σημαντικά για τον ίδιο, ασήμαντα για όλους σχεδόν τους άλλους. Ενας τρίτος θα μιλούσε για μια μετριότητα, έναν μέσο όρο με εξάρσεις προς τα πάνω ή προς τα κάτω, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι.

Αυτό τον καιρό με φωνάζουν alombar42. Πολλοί το γνωρίζουν.
Μερικοί άνθρωποι συμπαθούν τον alombar42. Συνήθως όταν *δεν* γίνεται στόχος. Δυστυχώς ή ευτυχώς, ο alombar42 έχει επιλέξει να είναι στόχος, συνειδητά. Πολλών μορφών στόχος. Στόχος συμπάθειας, στόχος ζήλειας, στόχος της εξουσίας, στόχος των μελαγχολικών, στόχος των ευτυχισμένων. Ο alombar42 είναι "διάσημος" - κι αν δεν είναι αυτή τη στιγμή ή σε αυτό το χώρο σύγκρισης (context), μπορεί να γίνει. Εχει αυτό το... ταλέντο και το ανάλογο πείσμα να το καταφέρει.
Το πιο σημαντικό είναι οτι όταν ο alombar42 γίνεται στόχος, τότε τα αισθήματα των άλλων πολλαπλασιάζονται εύκολα και γρήγορα. Μια μικρή παρεξήγηση γίνεται αμέσως αίσθημα μίσους και μια ελάχιστη συμπάθεια γίνεται εκδήλωση λατρείας.
Αυτό είναι το καλό και το κακό του δικτύου...

Ποια είναι η σχέση του Βασίλη με τον alombar42;
Είναι έρωτας - μια σχέση αγάπης και μίσους, όχι όμως αδιαφορίας. Είναι έξι χρόνα σχέσης άλλωστε. Τα αισθήματα είναι αμοιβαία - ο Βασίλης αγαπά ή μισεί τον alombar42 και ο alombar42 τροφοδοτεί το Βασίλη με ερεθίσματα και συναισθήματα.
Ο Βασίλης έχει "χωρίσει" με προηγούμενες περσόνες του, λιγότερο ίσως γνωστές από τον alombar42 σε απόλυτα νούμερα, εξίσου όμως γνωστές αν λάβουμε υπόψη μας το "context". Με όλες τις περσόνες υπήρξε έρωτας - και σαν τέτοιος είχε και τις καλές και τις κακές πλευρές του. Οταν η σχέση έφτανε στο απροχώρητο, ο Βασίλης ξεκινούσε μια νέα σχέση. Η παληά όμως έμενε εκεί να θυμίζει και να διδάσκει. Πάλι βέβαια, όπως και στον έρωτα, δεν αποφεύγεις τα λάθη - ο έρωτας δεν περνάει και πολύ από τη λογική, άσε που συχνά είναι κεραυνοβόλος.

Υπάρχουν όμως και σημαντικές διαφορές, σε σχέση με τον έρωτα, παρότι ΔΕΝ ισχύει το ίδιο για όλους. Μερικές σημαντικές είναι:
- Ο Βασίλης μπορεί να δώσει πολλά για τον alombar42, ποτέ όμως τα πάντα.
- Ο alombar42 μπορεί να λειτουργήσει και ανεξάρτητα από το Βασίλη - να γίνει αγενής, εριστικός, κρυψίνους...

Λυπάμαι που τελειώνει τόσο απότομα η ιστοριούλα αλλά το τσίπουρο είναι κακός σύμβουλος. Ελπίζω να σας βάλω σε σκέψεις :)
Περισσότερα περί ψευδωνύμων σε επόμενο ποστ...

Ο πιτσιρίκος εξομολογείται!

2006-04-02T09:58:00.000+03:00

Σε μια παγκόσμια ιστολογική αποκλειστικότητα, χθές, πρώτη τ' Απρίλη, συναντήσαμε τον άνθρωπο-θρύλο και του υποβάλλαμε σωρεία ερωτήσεων, στις οποίες δέχθηκε να απαντήσει σχεδόν δωρεάν (τι είναι εκατό ψωροχιλιάρικα μπρος σε τέτοια επιτυχία)!
Κυρίες, κύριοι και οι άλλοι, ο σταρ των ελληνικών μπλογκ, ο μοναδικός πιτσιρίκος εξομολογείται!

Α: Γειά σου πιτσιρίκο.
Π: Παρακαλώ να με λέτε "πιτσιρίκο τρισμέγιστο". Το σωστό είναι να ξεχωρίζει η διασημότητά μου από το πλήθος. Εγώ είμαι ο πιτσιρίκος, όχι όποιος κι όποιος!
Α: Γειά σου πιτσιρίκο τρισμέγιστε!
Π: Κατά τις προσφωνήσεις σας, να είστε πιο ευγενικός. Ο πληθυντικός ευγενείας γι' αυτό υπάρχει. Εγώ γιατί καταδέχομαι και σας ομιλώ στον πληθυντικό; Εγώ είμαι ο πιτσιρίκος, σκεφθείτε επιτέλους λίγο!
Α: Γειά σας πιτσιρίκο τρισμέγιστε!
Π: Θα μπορούσατε να γίνετε λίγο πιο δημιουργικός. Εγώ, επειδή σας λυπάμαι, σας επιτρέπω να με προσφωνείτε "σύμβολο", "πρωτοπόρο", "μοναδικό", "πανέξυπνο" και "σεξαιρετικό".
Α: Γειά σας πρωτοπόρε, πανέξυπνε τρισμέγιστε πιτσιρίκο!
Π: Γίνεστε ασεβής κι αυτό είναι απαράδεκτο. Είμαι ο μοναδικός ασεβής, όπως πολύ καλά γνωρίζετε. Εγώ είμαι ο διάσημος πιτσιρίκος!
Α: Γειά σας ασεβέστατε, αναρχικότατε, σατιρικότατε, λαμπρότατε, αξεπέραστε, μοναδικέ πιτσιρίκο.
Π: Γειά σου χρυσό μου, αλλά καθυστερείς. Εγώ τον μετράω το χρόνο μου - είναι πολύτιμος. Ο εκδότης μου διαμαρτύρεται όταν τον ξοδεύω σε ατάλαντους όπως εσύ.
Α: Με συγχωρείτε κύριε πιτσιρίκο. Θα προσπαθήσω να είμαι όσο το δυνατόν πιο σύντομος.
Π: Κύριος είσαι και φαίνεσαι, ατάλαντε ιστολόγε. Εγώ μόνο θα σε αποκαλώ κύριο.
Α: Λοιπόν πιτσιρίκο, τι μέγεθος παπούτσια φοράς;
Π: Παρακαλώ να τηρούμε τους τύπους. Προσέξτε τις προσφωνήσεις σας. Αρνούμαι να συμμετέχω σε φτηνιάρικες συνεντεύξεις. Εγώ είμαι ο πιτσιρίκος!
Α: Ασεβέστατε, αναρχικότατε, σατιρικότατε, λαμπρότατε, αξεπέραστε, μοναδικέ πιτσιρίκο, τι μέγεθος παπούτσια φοράτε;
Π: Επαναλαμβάνεστε, αφήστε τα κλισέ. Επιτέλους, γράψτε κάτι της προκοπής. Τόσο καιρό με διαβάζετε, δεν μάθατε επιτέλους τίποτα; Εγώ για σας γράφω, για να σας δώσω λίγο από το φως μου!
Α: Λατρεμένε πιτσιρίκο, ήρωα του σύγχρονου ανθρώπου, εφευρέτη της προβληματικής, τι νούμερο παπούτσια φοράτε;
Π: Σαράντα δύο. Εγώ τα διαλέγω.
Α: Θα θέλατε να μας το αναλύσετε λίγο αυτό;
Π: Είστε άσχετος, τι ήθελα να δεχτώ, λες και μου λείπουν τα εκατό ψωροχιλιάρικα. Εγώ φταίω που σας λυπήθηκα. Κύριε, όταν ο πιτσιρίκος μιλάει, δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Είμαι πάντα σαφής - μιλάω στην ψυχή του λαού, γι' αυτό και όλοι με αγαπάνε. Για να μην πω για την κακή σας συνήθεια να μην τηρείτε τους τύπους.
Α: Εξοχώτατε, ηρωικέ πιτσιρίκο, θα θέλατε να μας πείτε σε τι οφείλεται η επιτυχία σας;
Π: Και φτηνιάρης και ατάλαντος και άνευ φαντασίας. Απαντώ μόνο γιατί μου αρέσει να στηρίζω τους νέους ιστολόγους, να δουν κι αυτοί στον ήλιο μοίρα. Η τεράστια επιτυχία μου οφείλεται στο ταλέντο μου, στην εξυπνάδα μου αλλά κυρίως στην μετριοφροσύνη μου. Εγώ είμαι ο πιτσιρίκος, ναι!
Α: Ναι;
Π: Οταν ο πιτσιρίκος λέει "ναι", δεν έχετε το δικαίωμα να τον αμφισβητείτε. Σας θυμίζω οτι είμαι μοναδικός, αξεπέραστος, υπέροχος, γοητευτικός, πανέξυπνος, θρυλικός, μυθικός, τρισμέγιστος, ταλεντάρα, πρωτοπόρος, ηρωικός, σατιρικότατος και προπάντων ασεβέστατος. Εγώ είμαι ο πιτσιρίκος, μην το ξεχνάτε αυτό!
Α: Πολυτάλαντε, χιλιοτραγουδισμένε πιτσιρίκο, τι χρώμα μαλλιών έχετε;
Π: Είσαι ατάλαντος, είσαι και στραβός. Με προσέβαλλες. Θα ενημερώσω τον εκδότη μου για την ανοησία σου! Σε ένδειξη διαμαρτυρίας θα βγω από το μόνιτορ και θα κλείσω τα σχόλια, μέχρι να βρεθούν πέντε χιλιάδες αναγνώστες να κάνουν καθιστική διαδήλωση στην πλατεία Συντάγματος, υμνώντας με. Εγώ είμαι ο πιτσιρίκος!
Α: Οχι, μην μας το κάνετε αυτό, πώς θα αναθρέψουμε τα παιδιά μας, πώς θα ζήσουμε χωρίς πιτσιρίκο;
Π: Να σκάσετε χαμένοι. Εγώ είμαι υπέρλαμπρο αστέρι και χωρίς εσάς! Εγώ είμαι ο πιτσιρίκος!

(Εδώ εγκαταλείπουμε τη συνέντευξη, γιατί έχουν μαζευτεί στην πόρτα του γραφείου του πάνω από πενήντα ιστολόγοι, περιμένοντας τη σειρά τους να πάρουν συνέντευξη και κινδυνεύει η σωματική μας ακεραιότητα - η συνέχεια σε επόμενο ποστ)

Στις φωτογραφίες βλέπετε:
α) τον πιτσιρίκο σε ένα αποκλειστικό ενσταντανέ σε μικρή (πολύ μικρή) ηλικία
β) τον πιτσιρίκο να πανηγυρίζει για την έκδοση του βιβλίου του, περιτριγυρισμένος από θαυμάστριες
γ) τον πιτσιρίκο όπως είναι στην πραγματικότητα

Ειδική θεωρία της μπουρδολογίας

2006-04-01T11:37:00.000+03:00

Πώς μου ήρθε και ανέβασα το προηγούμενο ποστ περί πολιτικής μπουρδολογίας;

Ολα ξεκίνησαν "μια τρελλή νύχτα καρναβαλιού" (© Λαμπρούκος), όταν διάβασα την ιστορία του Jabberwocky του Λούις Κάρολ.
Φταίει και λίγο η κυρία Ψιλικατζού με τις καραεπιστημονικές της αναλύσεις, για να είμαι ειλικρινής :)

Αποφάσισα λοιπόν να εντρυφήσω στο σουρεαλισμό, σε βαθμό ασυναρτησίας (όχι πως απέχουν και πολύ δηλαδή). Ηθελα να γράψω ποιήματα, ρητορείες, νουβέλες... να γίνω κι εγώ ένας μεγάλος συγγραφέας, ένας μπεστσελερίστας. Με την προϋπόθεση όμως όλα μου τα κείμενα να έχουν ένα σχετικό ύφος, λίγο δήθεν, λίγο στρας και πολύ ακατανόητο.

Επειδή είμαι τεμπέλης και δεν μου αρέσει πολύ το γράψιμο, αποφάσισα να φτιάξω ένα πρόγραμμα που θα γράφει τέτοια κείμενα. Ξεκίνησα φυσικά μελετώντας τον ανταγωνισμό. Εψαξα για nonsense generators. Βρήκα χιλιάδες!! Από γενικού ενδιαφέροντος και πολυγλωσσικά, μέχρι πολύ εξειδικευμένα (πχ nonsense law generator).

Ετσι, μπορώ να συνεχίσω να είμαι τεμπέλης και να γράφω εξαιρετικά πονήματα, όπως το παρακάτω.
Ελπίζω να το εκτιμήσετε δεόντως, λόγω και της ημέρας :)

Τον έχουν έκδοση, νέο κι ωραίο εντυπωσιακό, αυτήν βιβλίο εργαλείων όρο σε. Δε ροή όροφο πέντε, δεν μη πάντα αναφορά χαρακτηριστικό, μας τι ανώδυνη δημιουργήσεις. Σου ειδικά σημαίνει εφαμοργής το. Αφού θυμάμαι τη μας, πως κι τότε απλό. Για' πήρε επενδυτής τι, ναι αν κανένας φαινόμενο. Την να προβληματική χρονοδιαγράμματος, μικρής επεξεργασία αναγκάζονται οι ναί. Μέσης συγχρόνως συγχωνευτεί και αν, εγώ πάρεις συνεντεύξης μα!

Τύπους πιάνει αναγκάζονται εγώ μαζί, τις ξέχασε τελικών θα, χρησιμοποιήσει χρονοδιαγράμματος μέχρι ματ οι. Με άτομο εμπορικά προσπαθούν ροή, άτομο μερικούς μας το. Πάντα ακούσει γι'αυτό θα κλπ. Μάλλον λιγότερο όχι πω, μα μας πετάνε παίρνει ανταγωνιστικούς. Όλη συζήτηση εκτελούσαν να. Να πάντως σημαντικός όσο.

Αν νέα τρόπο μαγικά διορθώσεις, όλα με ποσοστό εξαρτάται βασανίζουν, αν μειώσει μπορούσες εδώ. Ήδη ώς δουλεύουν παραγωγικής, νέες χρήματα ήδη οι, έκδοση παραδώσεις καθορίζουν τα νέα. Ως πόρτες δεδομένη υψηλότερη όρο, αφού ξέχασε δημιουργώντας τι του, με άρα άγχος διολισθήσεις. Υλικό σελίδων επιτίθενται της δε, ώρα κακόκεφος παραδοτέου ας. Θα βήμα επεξεργασία έχω, σύστημα συνέχεια ναι κι, κι ένα κανένας αναγκάζονται. Τύπου προσπαθήσεις σου να, σίγουρος ευκολότερο προβληματική αφού.

Και για προσπάθεια περιεχόμενα, καρέκλα προβληματική χρησιμοποιήσει τι και. Μα μου διακοπή απόλαυσε εταιρείες, προσθέσει καθυστερεί της με. Σε στη ημέρα συγγραφείς καθορίζουν. Χαρά χειρότερα τη ναι, ναί χρονοδιαγράμματος νέων καθορίζουν οι. Ότι να ωραίο δυστυχής συνδυασμούς, τι ματ διακοπής εταιρείες εξακολουθεί, σας διάβασε μειώσει κι. Τα άπειρα συνεντεύξεις πως, όσο πάντα αλγόριθμου τα.

Πολιτική μπουρδολογία

2006-03-31T10:03:00.000+03:00

Θέλετε να πείτε κάτι βαρύγδουπο στα... γρήγορα;
Θέλετε να συμπληρώσετε τον πολιτικό σας λόγο;
Θέλετε απλώς να σχολιάσετε σε κάποιο forum;

Σας έχω το κατάλληλο εγχειρίδιο, με προσεκτικά επιλεγμένες φράσεις.
Παίρνετε μια φράση από κάθε στήλη, με τη σειρά και... έτοιμη η κατάλληλη πρόταση!
Θυμηθείτε μόνο τις επιλογές σας, για την περίπτωση που κάποιος ενθουσιαστεί και ζητήσει να επαναλάβετε :)

ΣΤΗΛΗ 1η	ΣΤΗΛΗ 2η	ΣΤΗΛΗ 3η	ΣΤΗΛΗ 4η
Κυρίες και Κύριοι	η πραγμάτωση των στόχων που έχουμε θέσει	μας επιβάλλει να αναλύσουμε πολύ προσεκτικά και συνειδητά	τις υπάρχουσες οικονομικές συνθήκες και τα θεσμικά πλαίσια.
Από την άλλη πλευρά	η έκταση και η μέθοδος διαμόρφωσης των στελεχών	παίζουν σημαντικό ρόλο για να καθορίσουμε	τους άξονες μιας μελλοντικής πορείας.
Και ταυτόχρονα	η σταθερή άνοδος στην ποιότητα και την ποσότητα των προσπαθειών μας	μας υποχρεώνει να προσδιορίσουμε και να καθορίσουμε	ένα γενικότερο σύστημα πλατιάς συμμετοχής.
Δεν πρέπει όμως να μας διαφέυγει ότι	η παρούσα δομή του συστήματος αυτού	μας βοηθάει να προετοιμάσουμε και να αφομοιώσουμε	τις νέες τάσεις και κατευθύνσεις απέναντι στην πρόκληση των καιρών.
Κατά τον τρόπο αυτό	ένα νέο μοντέλο πολύπλευρης δράσης	εγγυάται την ευρύτερη δυνατή απήχηση ώστε να επεξεργαστούμε	τις νέες συνιστώσες και συντεταγμένες.
Η καθημερινή πρακτική έχει αποδείξει ότι	η ανάπτυξη της ποικιλόμορφης δραστηριότητάς μας	συμβάλλει με τρόπο αποφασιστικό στο να σηματοδοτήσει	τις βάσεις μιας προοδευτικής μετεξέλιξης.
Περιττεύει να υπογραμμίσω τη σημασία αυτών των στοιχείων, γιατί	η αδιάκοπη προσήλωσή μας στην πρακτική της τεκμηρίωσης και ενημέρωσης	βοηθάει αποφασιστικά στην προσπάθεια να στερεώσουμε	ένα δυναμικό σύστημα αντιμετώπισης των νέων μεγάλων απαιτήσεων του καιρού μας.
Η πολύμορφη και πλούσια εμπειρία, αλλά και	το δυνάμωμα και η επέκταση των δομών	μας δίνουν σε μεγάλο βαθμό την ευχέρεια να εκτιμήσουμε	τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για την επιτάχυνση του έργου μας.
Η επιμέλεια της οργάνωσης και προπάντων	η πλατιά συμμετοχή των λαϊκών μαζών στις σχετικές επεξεργασίες	αποτελούν μια πολύ σημαντική βάση για	ένα καινούργιο μοντέλο ανάπτυξης.
Τα ιδεολογικά κριτήρια, όταν συνδυαστούν, καθώς και	το ξεκίνημα μιας αποφαστικής καμπάνιας	εγκαινιάζουν μια διεργασία που συμβάλλει στο να τελειοποιήσουμε	τις διάφορες μορφές ενίσχυσης της επιρροής μας.

Θεσσαλονίκη

2006-03-31T00:03:00.000+03:00

Η Θεσσαλονίκη αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα - την επέκταση του αεροδρομίου μέσα στο Θερμαϊκό. Δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα της πόλης, αλλά είναι φλέγον και σημαντικό. Υπάρχει, μεταξύ άλλων, κίνδυνος τεράστιας οικολογικής καταστροφής.

Οποιος θέλει να βοηθήσει, ας βάλει στα links του (ή έστω σε μερικά μηνύματα εδώ ή αλλού) το παρακάτω:
<a href="http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/03/blog-post_29.html"
>Θεσσαλονίκη</a>

Θα εμφανίζεται έτσι:
Θεσσαλονίκη

Στο μήνυμα αυτό του Πάνου, μπορείτε να σχολιάσετε, προσθέτοντας συνδέσμους προς δικά σας μηνύματα. Ετσι, θα γίνει πιο ολοκληρωμένη για τον ανύποπτο αναγνώστη η παρουσίαση του προβλήματος.
Αργότερα θα υπάρξει πιο συστηματική αντίδραση, την οποία θα έχετε την ευκαιρία να... παρακολουθήσετε!

Η βατραχοπριγκήπισα

2006-03-30T01:59:00.000+03:00

Μόλις το φίλησε, έκανε δυο βήματα και περίμενε να το δει να μεταμορφώνεται σε πριγκήπισα.
Περίμενε, περίμενε, αλλά τίποτε! Το βατραχάκι δε μεταμορφωνόταν!
- Αντε, λοιπόν! Μεταμορφώσου! Τι κάθεσαι; Γιατί δε μεταμορφώνεσαι; ρώτησε ο πρίγκηπας.
- Ξέρω κι εγώ; Τι να σου πω; μουρμούρισε το βατραχάκι. Δε μου λες, μήπως δε με φιλάς με αρκετή αγάπη;
Ο πρίγκηπας φίλησε το βατραχάκι με αρκετή αγάπη, άλλες είκοσι έξι φορές, αλλά το βατραχάκι δε μεταμορφωνόταν.
- Δε μου λες; Τι θα γίνει; ρώτησε ο Λαμπρούκος, που είχε αρχίσει να χάνει την υπομονή του. Θα μεταμορφωθείς ή όχι;
Το βατραχάκι έμπηξε τα κλάματα και τα δάκρυα του έσταζαν ένα ένα στα λουστρίνια του πρίγκηπα.
- Δεν είμαι μαγεμένη πριγκήπισα, ομολόγησε, ψέματα σου είπα! Είμαι ένα απλό, κοινό βατραχάκι!
- Τι έκανε λέει; Απλό, κοινό βατραχάκι; Αδικα δηλαδή σε φιλούσα τόσην ώρα; Δε ντρέπεσαι, αμφίβιο πλάσμα, να παριστάνεις τη μαγεμένη πριγκήπισα και να με εκθέτεις;
- Ντρέπομαι! Ειλικρινά ντρέπομαι! Αλλά τι να κάνω κι εγώ; Είμαι τόσο άσχημο, που κανένας δε με φιλάει διαφορετικά! Αισθάνομαι τόσο παραμελημένο το καημένο! Γι' αυτό πηγαίνω από παλάτι σε παλάτι, λέω στους πρίγκηπες ότι είμαι μαγεμένη πριγκήπισα, κι εκείνοι με φιλάνε.

(Διασκευή από κείμενο του Ευγένιου Τριβιζά που βρήκα σε παληό μήνυμα και αναφέρεται σε ένα ξανθό βατράχι)

Εκλειψη Ηλίου

2006-03-29T11:12:00.000+03:00

Είπα μια φορά κι εγώ να κάνω ηλιοθεραπεία στο διάστημα και αμέσως όλοι να διαδώσουν οτι θα γίνει έκλειψη ηλίου!
Τσκ τσκ τσκ, αδιάκριτοι. Μα δεν μπορούσαν να το πουν πιο ευγενικά οτι χρειάζομαι δίαιτα;

Προσοχή με την έκλειψη - μην τολμήσετε να δείτε οτιδήποτε χωρίς τα ειδικά φίλτρα. Ξεχάστε τα κάρβουνα και τα γυαλιά για να μην καταστρέψετε τα μάτια σας.
Οδηγός παρατήρησης από το Πλανητάριο Θεσσαλονίκης.

Σύντομη ιστορία της ανθρωπότητας

2006-03-29T09:25:00.000+03:00

Επειδή αυτό που ετοιμάζω είναι κάπως μεγάλο, επειδή ο χρόνος δεν βοηθάει, επειδή το μπλογκ κινδυνεύει να πιάσει αράχνες...

Συνοπτικός πίνακας της ιστορίας της ανθρωπότητας υπό Francois Cavanna

2.000.000 π.Χ.
Εμφάνιση του πρώτου ανθρώπου σε μία κατά τα άλλα αξιοπρεπή οικογένεια πιθήκων. Η μητέρα πεθαίνει από ντροπή και ο πατέρας γίνεται αλκοολικός.

1.999.999 π.Χ.
Ο άνθρωπος πέφτει από το δέντρο. Θα πέσει ακόμα μια φορά. Συνολικά θα πέσει 8.990.533 φορές. Αρχίζει να υποψιάζεται ότι η μοίρα του δεν είναι να ζήσει στα δέντρα.

1.999.998 π.Χ.
Ο άνθρωπος κάνει το πρώτο του βήμα. Δεν θα κάνει δεύτερο: πάτησε μέσα σε κακά δεινοσαύρου και έπεσε. Απογοητευμένος θα καθίσει στη σκιά ενός προϊστορικού δέντρου και αποφασίζει να μην ξανακουνηθεί. Θα μείνει έτσι για 450.000 χρόνια.

1.500.000 π.Χ.
Ο άνθρωπος βάζει τα δάχτυλά του στη μύτη του και διαπιστώνει με έκπληξη ότι το χέρι του είναι εργαλείο.

1.000.000 π.Χ.
Ο άνθρωπος βάζει τα δάχτυλα και του άλλου του χεριού στη μύτη του και διαπιστώνει ότι και το άλλο του χέρι είναι εργαλείο.

800.000 π.Χ.
Ο άνθρωπος μαθαίνει να κατεργάζεται την πέτρα με τα δόντια του. Θα κάνει ότι μπορεί μέσα σ'αυτό το δημιουργικό του οίστρο: ακόντια, βέλη, χτενάκια, μικρούς πύργους του Eiffel και ένα σωρό άλλα αναμνηστικά.

700.000 π.Χ.
Πρώτη περίοδος παγετώνων. Εμφάνιση του συναχιού που θα γίνει ο πιστότερος σύντροφος του ανθρώπου. Ο άνθρωπος ανακαλύπτει το πρώτο κασκόλ από ακατέργαστη πέτρα.

600.000 π.Χ.
Τέλος της πρώτης περιόδου παγετώνων. Ο άνθρωπος βγάζει τη φανέλα του και την στραγγίζει.

500.000 π.Χ.
Δεύτερη περίοδος παγετώνων. Ο άνθρωπος διοργανώνει ανασκαφές για να βρει το κασκόλ του. Μάταια. Πρέπει να κάνει ένα άλλο από κατεργασμένο πολύτιμο λίθο αυτή τη φορά, γιατί η μόδα άλλαξε.

400.000 π.Χ.
Ο άνθρωπος ανακαλύπτει μια τεχνική πολύ πιο αποτελεσματική για το στίλβωμα της πέτρας. Αντί το να την τρίβει με τους γλουτούς του, όπως έκανε μέχρι τώρα, την τρίβει με τους γλουτούς των άλλων. Ο ρυθμός της Ιστορίας επιταχύνεται.

300.000 π.Χ.
Τρίτη περίοδος παγετώνων. Ο άνθρωπος βρίσκει ότι έχει αρχίσει να παραγίνεται το κακό. Παρόλα αυτά το κοινωνικό του status προάγεται: το συνάχι έδωσε τη θέση του στην καλπάζουσα φυματίωση.

200.000 π.Χ.
Ο άνθρωπος ανακαλύπτει τη φωτιά. Οι περίοδοι των παγετώνων έχουν όμως τελειώσει. Μην ξέροντας τι να κάνει την ανακάλυψή του, την πετάει πίσω από την πλάτη του και βάζει φωτιά στο δάσος. Γέννηση της Σαχάρας και της ερήμου του Cobi.

100.000 π.Χ.
Ο άνθρωπος του Νεάντερταλ αποκαλεί τον άνθρωπο του Κρο-μανιόν "βρωμιάρη μετανάστη". Δε θα το επαναλάβει δεύτερη φορά.

50.000 π.Χ.
Ο άνθρωπος εφευρίσκει τον τροχό. Χωρίς να χάσει χρόνο σκέφτεται την εφεύρεση του ποδηλάτου. Κατόπιν ωρίμου σκέψεως "εφευρίσκει" το άλογο, που είναι λιγότερο κουραστικό.

40.000 π.Χ.
Ο άνθρωπος ανακαλύπτει τη μέθοδο να κάνει έρωτα, με τόσο αποκρουστικό τρόπο που δε μπορεί να περιγραφεί στο παρόν: μέσα σε σφραγισμένο φάκελο και με πέντε χιλιάδες σε γραμματόσημα.

30.000 π.Χ.
Ο άνθρωπος κάνει τις δύο πιο σημαντικές εφευρέσεις στη γεωργία: την άμαξα και το μαχαίρι για τον ευνουχισμό των μοσχαριών.

20.000 π.Χ.
Ένας φωτισμένος άνθρωπος έχει την ιδέα να χρησιμοποιήσει το στόμα του για να βγάλει έναρθρους ήχους. Η ιδέα αυτή γνωρίζει αμέσως επιτυχία. Σκοτώνονται αμέσως όλοι όσοι επιμένουν να θέλουν να παραμείνουν εγγαστρίμυθοι.

15.000 π.Χ.
Ένας ευεργέτης της ανθρωπότητας ανακαλύπτει τη γραφή. Ένας σαδιστής εγκληματίας ανακαλύπτει την ορθογραφία.

10.000 π.Χ.
Ο άνθρωπος μαθαίνει να τρώει το μικρό της αγελάδας για να μπορεί να κλέψει το γάλα της. Από τον καημό της αγελάδας, το γάλα ξινίζει. Ο άνθρωπος ανακαλύπτει το γιαούρτι.

8.000 π.Χ.
Ο άνθρωπος ανακαλύπτει το χαλκό. Ο χαλκός επιτρέπει την επανάληψη στην εργασία. Βυθίζουμε το μαχαίρι στην κοιλιά και κατόπιν χύνουμε λιωμένο χαλκό στην πληγή. Έχουμε ένα πανομοιότυπο μαχαίρι. Η βαριά βιομηχανία γεννιέται.

6.000 π.Χ.
Έχοντας βαρεθεί να χάνει συνέχεια στους καυγάδες, ο άνθρωπος ανακαλύπτει τους πολέμους για να κρύβεται πίσω από τους άλλους. Γίνεται στρατηγός και η μητέρα του είναι περήφανη για το γιο της.

5.000 π.Χ.
Γέννηση, απόγειο και αφανισμός των μεγάλων αρχαίων πολιτισμών: Αίγυπτος, Μεσοποταμία, Κίνα, Ινδία, Ελλάδα κ.α. Παραμένουν αθάνατες ζωντανές πηγές όπου καταφεύγει η φαντασία του ανθρώπου, όταν αναζητά επίμονα μία μεταμφίεση για κάποιο χορό Τσικνοπέμπτης.

50 π.Χ.
Ο Ιούλιος Καίσαρας ανακαλύπτει τη σάλτσα από δάφνη.

1 π.Χ.
Οι άνθρωποι έχουν βαρεθεί να μετρούν ανάποδα τα χρόνια. Το βρίσκουν ταπεινωτικό. Οι προφήτες τους υπόσχονται ότι γρήγορα θα γεννηθεί ο Μεσίας και όλα θα γίνουν κανονικά. Ο Ιησούς Χριστός καλά θα κάνει να βιαστεί.

0
Γέννηση του Ιησού Χριστού. Το εκρεμμές μπορεί επιτέλους να γυρίσει στη σωστή κατεύθυνση. Οι άνθρωποι βάζουν τα ρολόγια τους στη σωστή ώρα και σταυρώνουν το Χριστό.

100 μ.Χ.
Κατόπιν ωρίμου σκέψεως οι άνθρωποι χρίζουν τον Χριστό Θεό. Αν και δεν του κάνει καλό, δεν μπορεί να του κάνει ούτε κακό και τέλος πάντων δε βρίσκεται εδώ για να πει το αντίθετο.

Fata Morgana

2006-03-26T12:59:00.000+03:00

Πούθ' έρχεσαι; Απ’ τη Βαβυλώνα.
Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.
Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.
Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.

Τη Φάτα Μοργκάνα, στην οποία ο Καββαδίας αφιέρωσε το σχετικό ποίημα, είχαμε την ευτυχία να γνωρίσουμε κι εμείς.

Η Φάτα Μοργκάνα λοιπόν, φόρεσε το διαμαντικό της, σαν γνήσια τσιγγάνα μάγισσα και δέχτηκε να μας μιλήσει για την τέχνη της.
Διευκρίνησε βέβαια οτι η προσφώνηση "Φάτα", που τη συνοδεύει, δεν έχει καμμία σχέση με το "φάτα Λίζα και κάντα κορνίζα" αλλά προέρχεται από το Φαταούλα Μοργκάνα, κατά παράφραση.

Οπως βλέπετε μας δέχθηκε στο γραφείο της, λιτά διακοσμημένο σε τόνους του γκρι, με μόνο στοιχείο πολυτέλειας την επαγγελματική της πολυθρόνα.
Μας μίλησε για τη ζωή της, για την τέχνη της, για τον εσωτερικό της κόσμο, για τις σχέσεις της (παρελθούσες και μελλοντικές, αφού τις βλέπει στη γυάλινη σφαίρα της), για τις επιτυχίες της, για την καθημερινότητά της, για τη δυστυχία του να είσαι διάσημος κλπ.
Μας μίλησε επίσης για τον εαυτό της, για τη Φάτα, για τη Μοργκάνα και για τη Φάτα Μοργκάνα.
Ξέχασα να σας πω οτι μας είπε λίγα λόγια και για εκείνη την ίδια.

Οπως καταλαβαίνετε τα είπε όλα μόνη της. Κανείς δεν προλάβαινε να μιλήσει, προφανώς επειδή ήξερε κάθε ερώτηση πριν την διατυπώσουμε.

Απέδειξε τελικά οτι την κατέχει την τέχνη της και την ευχαριστούμε που μας έκανε την τιμή να μας δεχθεί στο σεμνό της παλάτι.

Διευκρίνηση: η φωτογραφία παρουσιάζει μια άλλη μάγισσα, που μοιάζει στην Ματζίκα Ντε Σπελ. Η Φάτα Μοργκάνα φέρνει περισσότερο προς Μάγισσα Φούρκα.

Παρασκευή κι απόβραδο

2006-03-25T21:21:00.000+02:00

Την Παρασκευή το βράδυ
πήγαμε για το Θησείο,
στην πλατεία ένα ρημάδι,
κάποτ' ήταν καφενείο.

Ητανε που λες μια τρύπα,
δώδεκα Θησείου οδός.
"Ας καθήσουμ' έξω" είπα,
"είν' εντάξει ο καιρός".

Ετσι ξεκινήσαν όλα:
η Σιντί, μωράκι μπάνικο,
το Κουρκουμπίνι και η Ψεύτρα
κι ο Oldskipper κοντομάνικο.

Και ο Σκίπερ ξαπλωμένος
σε μια όμορφη κουβέρτα
και ο γράφων αραγμένος
χάζευε τα σούρτα φέρτα.

Ητανε και ένας τύπος
σερβιτόρος τυπικά
αλλά εις το βάθος κήπος
και γωνία μπακλαβά.

Παραγγείλαμε ανέτως
τι μας φέρανε δεν είδα.
Φάγαμε τα πάντ' αμέσως
κι όχι δεν μου λείπει βίδα.

Και μας πιάσαν τα κεφάκια
κι όλο βάζαμε κρασί.
Ηπιαμε κάτι κιλάκια
τσούκου τσούκου όλοι μαζί.

Και αρχίσαν οι ιδέες
και οι αμπελοφιλοσοφίες
κι όλο κατεβαίναν νέες
και χωρίς διαμαρτυρίες.

Ητανε και το γκαρσόνι
Χρήστος είναι τ' όνομά του
που γουστάριζε να χώνει
τραγουδώντας τα δικά του.

Αρκετά όμως σας είπα
να 'χει κι η Σιντί να γράφει
γιατί εγώ πάλι τα ήπια
και δεν έχω κλείσει μάτι.

Αντε κι αύριο θα τα πούμε
με κάνα φρέσκο ποστάκι
μέχρι τότε γειά χαρά σας
από ένα φιλαράκι.

Κωδικός "Θεσσαλονίκη"

2006-03-24T13:30:00.000+02:00

Το μυστικό σχέδιο εξόντωσης της φιλοφρόνησης "χαμουτζήδες".

Επιτέλους κάποτε πρέπει εμείς οι από κάτω να βάλουμε χέρι στους αποπάνω.
Δεν είναι δυνατόν να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα την εξουσία τους.
Δεν μπορεί να επιτρέπουμε στους αποπάνω να απολαμβάνουν εξωφρενικά προνόμια, όπως λίγο Φεστιβάλ, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι μου.

Εμπρός να βάλουμε ένα τέρμα στην υποτιμητική θεώρηση των αποκάτω από τους αποπάνω.
Εμπρός να δείξουμε στα Μπαόκια πόσα απίδια βάζει ο σάκος.
Εμπρός να σπάσουμε τα στερεότυπα.
Εμπρός της γης οι χαμουτζήδες.
Εμπρός, Μήτσο εσύ;

Θα 'ναι πρωί τ' Απρίλη
κάπου στην Κηφισιά
θα μαζευτούν οι μπλόγκερς
να εκδράμουν στο βορρά.

Με αεροπλάνα και βαπόρια
και με τους μπλόγκερς τους παληούς
με τσιπουράκια και ουίσκια
θα τους μεθύσουμε τους Σαλονικιούς.

Αντε πάμε τσάρκα στη Θεσσαλονίκη
να τριγυρνάμε στις ακροθαλασσιές
ασ' τις αντιρρήσεις και θυμήσου οτι
έχουν ένα κάτι οι Σαλονικιές.

Βόλο, Λάρισα, Καρδίτσα
να γλεντήσω μια βραδιά
και στο τέλος αγκαλίτσες
με μια Θεσσαλονικιά.

Οι χαμουτζούδες ν' αρχίσουν τσιφτετέλια
ν' ανάψουνε τα τέλια, ολοταχώς.
Κι οι χαμουτζήδες να κάψουν το πατάρι,
χορεύει και γουστάρει, ο Σαλονικιός.

Θεσσαλονίκη, Σαββατόβραδο κι Απρίλης
προφιτερόλ θα τρώμε και μετά
σε κάποια απόμερη γωνιά της Νέας Κρήνης
με το τζουκ-μποξ θα τριγυρνάμε στα παλιά.

Είσαι η κρυφή φωτιά του μπλογκ μου
Θεσσαλονίκη όμορφη γλυκειά
κι αν είμ' όλο κρεπάλες στην Αθήνα
για σένανε μεθώ κάθε βραδυά.

Με αυτό, καλούμε τους χαμουτζήδες σε μαζική άνοδο στη Θεσσαλονίκη.
Οσοι πιστοί... να οργανωθούμε :)

Μέσα Απριλίου ανεβαίνουμε Θεσσαλονίκη, άνευ απροόπτου.
Μια εβδομάδα πριν των Βαΐων, άνευ απροόπτου.
Παρασκευή πρωί με Δευτέρα βράδυ (τρεις νύχτες), άνευ απροόπτου.
Κάποια ψυχή έριξε την ιδέα για ενοικίαση βαν.
Εμείς θα πάρουμε το τρελλό φορτηγό, το μωρό και τον Αρη και θα κλείσουμε κάπου εκτός κέντρου (για να δεχτούν εύκολα τον Αρη).
Ανευ απροόπτου...

OldSkipper - εν Ελλάδι

2006-03-23T09:45:00.000+02:00

Ο Χρήστος (OldSkipper) και ο Skipper βρίσκονται στην Ελλάδα (Αττική).

Οσοι πιστοί, δώστε σήμα!

--

Στο δρόμο μποστά στο σπίτι (απ' όπου δουλεύω) γίνονται έργα για τοποθέτηση φυσικού αερίου. Δεν έχει θόρυβο, μόνο που για να ακουστούμε πρέπει να ουρλιάζουμε.
Λέω λοιπόν να κάνω μια βόλτα στο Λαύριο ;)

Εαρινή ισησπερία

2006-03-21T20:55:00.000+02:00

Παράξενη μέρα η σημερινή: εαρινή ισημερία, μέρα κατά του ρατσισμού, μέρα της ποίησης, μέρα της δασοπονίας, μέρα του ύπνου, πρωτοχρονιά στο Ιράν.

Στις 21 Μαρτίου του 1960 στο Σαρπβηλ της Νοτίου Αφρικής η αστυνομία σκότωσε 69 άτομα, κυρίως γυναίκες και παιδιά, σε μια ειρηνική διαδήλωση, στην οποία προσέφεραν τους εαυτούς τους για σύλληψη (λεπτομέρειες εδώ).
Σύντομα η Νότιος Αφρική αντιμετώπισε τη διεθνή απομόνωση. Στις 26/10/1966 ο ΟΗΕ όρισε την 21η Μαρτίου σαν Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού.
Η ΠΟΥ υϊοθετεί την 21η Μαρτίου σαν Παγκόσμια Ημέρα του Υπνου. (δυστυχώς ελάχιστες ιστορικές αναφορές βρήκα, κυρίως στα κινέζικα).
"Ενα καλό γέλιο και ένας γερός ύπνος είναι τα καλύτερα φάρμακα στα ιατρικά βιβλία" - γνωμικό της Ιρλανδίας.
Το Ιράν σήμερα γιορτάζει την πρωτοχρονιά.
Παγκόσμια Ημέρα Δασοπονίας - προτάθηκε από την Ευρωπαϊκή Αγροτική Συνομοσπονδία (European Confederation of Agriculture - CEA, Ελβετία 1948) και γιορτάστηκε πρώτη φορά το 1971.
Ο σκοπός φυσικά να αφυπνήσει τον κόσμο για τη σημασία των δασών (περισσότερα)
Η UNESCO, το Νοέμβριο του 1999, υιοθέτησε την 21η Μαρτίου σαν Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Την Ελλάδα εκπροσωπούσε ο πρέσβης Βασίλης Βασιλικός.

Είχα σκοπό να γράψω πολύ περισσότερα αλλά τελικά η καθημερινότητα δεν το επέτρεψε.
Μιας και είναι πολύ αργά, αφήνω τον Douglas Adams να μιλήσει για ποίηση ;)

Η βογκονική ποίηση είν' η τρίτη χειρότερη ποίηση στο Σύμπαν. Η δεύτερη χειρότερη είν' η ποίηση των Αζγότθων της Κρία. Κατα τη διάρκεια μιας απαγγελίας από τον Αρχιποιητή τους, Γκρούνθο τον Πεφουσκωμένο, του ποιήματος του, "Ωδή Σ' Ένα Μικρό Σβόλο Στόκου Που Βρήκα Στη Μασχάλη Μου Ένα Πρωΐ Του Μεσοκαλόκαιρου", τέσσερις από το ακροατήριο πέθαναν από εσωτερικήν αιμορραγία κι ο Πρόεδρος του Μεσογαλακτικού Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου επέζησεν έχοντας φάει ένα μόνο πόδι του. Ο Γκρούνθος λέγεται πως "απογοητεύτηκε" από την αποδοχή που 'χε το ποίημά του κι ήταν έτοιμος ν' αρχίσει το διάβασμα του δωδεκάτομου επικού του ποιήματος με τίτλο "Οι Αγαπημένες Μου Γαργάρες Του Λουτρού", όταν το παχύ του έντερο, σε μιαν απελπισμένη προσπάθεια να σώσει τη ζωή και τον πολιτισμό, όρμησε πάνω, μες από το λαιμό του και του στραγγάλισε το μυαλό.
Η χειρότερη ποίηση στο Σύμπαν χάθηκε μαζί με τη δημιουργό της, τη Πώλα Νάνσυ Μίλστοουν Τζένιγκς από το Γκρήνμπριτζ του Έσεξ, στην Αγγλία, όταν καταστράφηκεν η Γη.
Ο Προστακτικός Βόγκον Ζελτς χαμογέλασε πολύ αργόσυρτα. Αυτό δε το 'κανε για εντυπωσιασμό, αλλά γιατί προσπαθούσε να θυμηθεί ποιους μυς έπρεπε να κουνήσει. Είχεν ουρλιάξει στους κρατουμένους του μ' ένα τρόπο πάρα πολύ καλό για την υγεία του και τώρα ένιωθεν αρκετά ήρεμος κι έτοιμος να φανεί αρκετά πορωμένος. (Σημ. δική μου: γιατί ετοιμάζεται να πραγματοποιήσει τη τρομερή απειλή του να τους πετάξει έξω στο διάστημα, αλλ' όχι πριν τους διαβάσει λίγη από τη ποίησή του, ποίηση που -κατά τον Φορντ- έχει λιγότερο σεξαπίλ κι από αυτοκινητιστικο δυστύχημα. Η απειλή δε, συνίσταται, όχι τόσο στο... εκπαραθύρωμα, μα στην... ανάγνωση αυτή καθαυτή).
Οι κρατούμενοι κάθονταν δεμένοι σ' ειδικές καρέκλες Ποιητικής Εκτίμησης. Οι Βόγκον δεν είχανε ψευδαισθήσεις για την εκτίμηση που αντιμετωπιζόταν η ποίησή τους. Οι πρώτες τους προσπάθειες στη ποιητική σύνθεση οφείλονταν στη πειθαναγκαστική επιμονή τους να γίνουνε δεκτοί σα μια εξελιγμένη και πολιτισμένη φυλή, αλλα τώρα πια το μόνο πράγμα που τους έκανε να συνεχίζουν, ήταν καθαρή ξεροκεφαλιά.
Ο ιδρώτας ήταν κρύος στο μέτωπο του Φορντ Έσκορτ και κυλούσε στα ηλεκτρόδια που 'ταν στερεωμένα στους κροτάφους του. Τα ηλεκτρόδια ήταν συνδεδεμένα σε μια συστοιχία ηλεκτρονικών συσκευών -καλολογικούς ενισχυτές διαμορφωτές ρυθμού, ισοσταθμιστές παρηχήσεων και προενισχυτές παρομοιώσεων- σχεδιασμένες όλες για να εντείνουνε το βίωμα του ποιήματος και να εξασφαλίσουνε πως δε θα χανόταν η παραμικρή απόχρωση της σκέψης του ποιητή.
Ο Αρθουρ Ντεντ καθότανε τρέμοντας ολόκληρος. Δεν είχε ιδέα για το τι επρόκειτο να συμβεί, αλλ' ήξερε πως τίποτα απ' όσα είχανε γίνει ως τώρα δε του άρεσε και δεν πίστευε πως τα πράγματα θ' αλλάζανε τώρα.
Ο Βόγκον άρχισε να διαβάζει ένα βρωμερόν απόσπασμα που είχε γράψει μόνος του.
- "Ω μαιανδρωδική γρυλλιστοσάλπιγγα..." άρχισε. Το Φορντ τονε πιάσανε σπασμοί - ήτανε χειρότερο απ' όσο περίμενε.
"...οι συχνοουρίες σου είναι για μένα σαν πλιατσικολογημένες αμφικλινερυθροκηλίδες σ' αλλλεργικά πετούμενα".
- "Ααααααααααααααααργγγγγγγκκκχχχχχχχχχχχχχχχχχ!" φώναξε ο Φορντ Έσκορτ, τινάζοντας πίσω το κεφάλι του που βούιζε από τους πόνους. Αμυδρά είδε δίπλα του τον Αρθουρ να χτυπιέται στη καρέκλα του. Έσφιξε τα δόντια του.
- "Επιψηλάφησε σ' εκλιπαρώ", συνέχισεν ο αμείλικτος Βόγκον, "τις πηγαδιαστές μου τορνευτοδρομάδες". Η φωνή του υψωνότανε σ' ένα τρομερό τόνο ένθερμης οξύτητας.
- "Και βραχνοκρώζοντας σύρεμε με ζαρωμένες κληματσίδες! Ή θα σε συντρίψω στις ροχαλιασμένες κρεατοελιές με το θολοσπυροθρυμματιστή μου, σοβαρολογώ!"
- "Νννννννννννιιιιιιιιιιααααααααρρρρργγγγγγκκκκκκκκκκχχχχχχ!" ούρλιαξεν ο Φορντ Έσκορτ μ' ένα τελευταίο σπασμό, καθώς η ηλεκτρονική εξύψωση του τελευταίου στίχου τονε βρήκε κατακούτελα. Έμειν' ακίνητος, εξουθενωμένος. Ο Αρθουρ είχε παραλύσει.
- "Και τώρα Γήινοι..." είπεν ο Βόγκον (δεν ήξερε πως στη πραγματικότητα ο Φορντ Έσκορτ ήταν από ένα μικρό πλανήτη στα περίχωρα του Μπετελγέζ, αλλά και να το 'ξερε δε θα τον ένοιαζε), "η εκλογή είναι δική σας! Θα πεθάνετε στο κενό του Διαστήματος ή..." σταμάτησε για να δώσει μελοδραματικήν εντύπωση στα λόγια του, "...θα μου πείτε πόσο καλό ήτανε το ποίημά μου, κατά τη γνώμη σας!" Έπεσε σε μια τεράστια δερμάτινη πολυθρόνα σε σχήμα νυχτερίδας και τους κοίταξε. Ξαναχαμογέλασε με τον ίδιο τρόπο.
Ο Φορντ αγωνιζόταν ν' αναπνεύσει. Πέρασε τη ξασπρισμένη του γλώσσα στα ξεραμένα χείλια του κι έβγαλε ένα βογγητό.
Ο Αρθουρ είπε ζωηρά:
- "Βασικά, εμένα μ' άρεσε".
Ο Φορντ γύρισε και τονε κοίταξε μ' ανοιχτό το στόμα. Αυτή η αντιμετώπιση του θέματος δε του 'χε περάσει από το νου. Ο Βόγκον δε, γεμάτος έκπληξη, σήκωσε ένα φρύδι, που επισκίασε τη μύτη του, πράγμα καθόλου άσχημο.
- "Α, ωραία..." είπε, σα να τα 'χε χαμένα.
- "Μα βέβαια", είπεν ο Αρθουρ, "πιστεύω πως πολλές από τις μεταφυσικές παρομοιώσεις, ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακές".
Ο Φορντ συνέχισε να τονε κοιτάζει, οργανώνοντας σιγά-σιγά τις σκέψεις του γύρω απ' αυτή την εντελώς καινούργια ιδέα. Θα καταφέρνανε τελικά να γλυτώσουνε;
- "Ναι, συνέχισε..." είπεν ο Βόγκον.
- "Αα... και, εε... είχεν ενδιαφέροντα ρυθμικά τεχνάσματα επίσης", συνέχισε ο Αρθουρ, "που φαίνονταν να 'ρχονται σ' αντίστιξη με... μεεεε...", κόμπιασε.
Ο Φορντ έσπευσε να τονε βοηθήσει, διακινδυνεύοντας:
- "...σ' αντίστιξη με τον σουρεαλισμό της βασικής μεταφοράς της ...εε..." άρχισε να κομπιάζει κι αυτός, αλλά ο Αρθουρ ήταν έτοιμος:
- "...της ανθρωπιάς της..."
- "Βογκονιάς" του σφύριξε ο Φορντ.
- "Α ναι, της βογκονιάς (συγγνώμη) της ευσπλαχνικής ψυχής του ποιητή", ο Αρθουρ είχε πάρει θάρρος τώρα, "που κατορθώνει μέσω της ποιητικής δομής να εξυψώσει επί ίσοις όροις τις βασικές διχοτομίες του τελευταίου", (έφτανε πια σ' ένα θριαμβευτικό κρεσέντο...) "και τελικά αποκτά κανείς μια βαθιά κι έντονη ενόραση σχετικά με... με..." (...που ξαφνικά τον εγκατέλειψε).
Ο Φορντ έσπευσε να δώσει τη χαριστική βολή:
- "Σχετικά μ' αυτό στο οποίο αναφερότανε το ποίημα!" φώναξε. Και πιο σιγά, με την άκρη του στόματός του: "Πολύ ωραία, Αρθουρ, τα πήγες πολύ καλά".
Ο Βογκόν τους κοίταξε εξεταστικά...

Πεθαίνει και θέλει ΑΙΜΑ, ΑΛΛΑ ΠΟΛΥ ΑΙΜΑ!

2006-03-20T00:03:00.000+02:00

Εχω ξαναγράψει σχετικό ποστ, αλλά μιας και συνεχίζουν οι αφελείς, ξαναγράφω κάτι, γιατί κινδυνεύουμε να πνιγούμε στο αίμα!

ΟΤΑΝ ΛΑΜΒΑΝΕΤΕ ΜΗΝΥΜΑ ΤΥΠΟΥ "ΣΤΕΙΛΕ ΤΟ ΠΑΝΤΟΥ", ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΤΕ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΣΑΣ.
ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΑΣΥΛΛΟΓΙΣΤΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ, ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΒΟΥΝ ΜΟΙΡΑΙΕΣ.

Οταν το μήνυμα είναι προώθηση με πολλούς αποδέκτες και το πρωτότυπο προέρχεται από τρίτο άτομο, άγνωστο σε σας, πάλι με πολλούς αποδέκτες, είναι σχεδόν βέβαιο οτι πρόκειται για φάρσα ή spam, ασχέτως περιεχομένου.
Οι χαριτωμένοι που κάνουν τέτοιες ενέργειες ποντάρουν ακριβώς σε αυτές τις αντιδράσεις μας (προώθηση αμέσως και άκριτα).
Θυμηθείτε οτι κάθε περιττό τηλέφωνο σε νοσοκομείο μπορεί να βάλει σε κίνδυνο τη ζωή κάποιων ανθρώπων.

Αν θέλετε οπωσδήποτε να το στείλετε κάπου, στείλτε το σε ένα δημοσιογράφο, αφού όμως πρώτα ψάξετε στο Google για αναφορές.
Αν θέλετε πραγματικά να βοηθήσετε, δώστε αίμα εσείς - καλό θα κάνετε έτσι κι αλλιώς.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Αν έχετε γράψει σχετικό ποστ, δείτε μήπως ΞΑΝΑγράψατε πριν μερικές εβδομάδες ή πριν μερικούς μήνες ή πριν μερικά χρόνια, για το ίδιο θέμα!
Θυμηθείτε την παροιμία με το βοσκό και το λύκο, που όταν υπήρχε πραγματικά λύκος, κανείς δεν τον πίστεψε. Δεν θέλετε να συμβεί και σε σας αυτό!!
Ολοι προωθούν και "καθαρίζουν" - κανείς δε δίνει αίμα. Αν υπάρξει πραγματική ανάγκη, τι θα κάνουμε;

Αφορμή για το ποστ αυτό στάθηκε η παρακάτω πυραμίδα, που είναι προφανώς φάρσα, λόγω του "μόνο εκεί", λόγω του οτι κυκλοφορεί παντού εδώ και ένα χρόνο τουλάχιστον και λόγω του οτι το Google το βρίσκει καμμιά εκατοστή φορές, ελαφρώς παραλλαγμένο.
Προσέξτε επίσης τις ημερομηνίες και πώς εξελίχθηκε στην πορεία, σαν το σπασμένο τηλέφωνο που παίζαμε μικροί.

Αυτός έγραψε κάτι και έκανε QUOTE το όνομα, ποιος ξέρει από πού:

Posted: Mon Feb 07, 2005 12:23 pm
Post subject: Επεγουσα ανάγκη για ΑΙΜΑ!
--------------------------------------------------------------------------------
καλημέρα

Ένα παιδάκι 2,5 ετών πάσχει από οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία. 'Οποιος
γνωρίζει δότες αιμοπεταλίων ή θέλει να δώσει ο ίδιος αίμα, το όνομα είναι:
> Δημήτριος ΜΑΡΙΝΟΣ - ΞΥΔΗΣ του Χαραλάμπους
> Νοσηλεύεται στο Νοσοκομείο Παίδων Αγλαϊα Κυριακού. Μόνο εκεί μπορεί να δώσει.
> Παρακαλώ, προωθείστε το παντού.

(Από το TDM Hellas)

Αυτός "το διάβασε στην εφημερίδα"!!

Δημοσιεύθηκε: Πεμ Φεβ 10, 2005 11:13 am
Θέμα δημοσίευσης: ΠΑΙΔΑΚΙ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ
--------------------------------------------------------------------------------
Αντιγράφω από εφημερίδα.

"Ένα παιδάκι , δυόμισυ ετών , πάσχει από οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία .Όποιος γνωρίζει δότες αιμοπεταλίων ή θέλει να δώσει ο ίδιος , το όνομα είναι :
Δημήτριος Μαρίνος -Ξυδής του Χαραλάμπους.
Νοσηλεύεται στο νοσοκομείο παίδων Αγλαϊα Κυριακού . Μόνο εκεί μπορεί να δώσει .
Παρακαλώ προωθείστε το παντού ."

Πάρτε κι άλλα...

GreekMeds Fora _ Γενικά Ιατρικά _ Ανάγκη για δότες αιμοπεταλίων...
Posted by: Mariza Jun 26 2005, 17:48
O Δημητριος ΜΑΡΙΝΟΣ - ΞΥΔΗΣ του Χαραλαμπους, ενα παιδακι δυομισυ
ετων...πασχει απο οξεια λεμφοβλαστικη λευχαιμια. Όποιος γνωριζει δοτες αιμοπεταλιων ή θελει να δωσει...πρέπει να πάει στο νοσοκομείο παιδων Αγλαϊα Κυριακού όπου και νοσηλεύεται ο Δημήτριος.

(Από το GreekMeds Forum)

SOS Ανάγκη αιμοπεταλίων για μικρό παιδί από evdo
Ημ/νία 29-01-2006 Ώρα 15:25

Παρακαλώ στείλτε το παντού. Ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο ζήτημα. O Δημήτριος ΜΑΡΙΝΟΣ - ΞΥΣΗΣ του Χαραλάμπους, ένα παιδάκι δυόμισι ετών πάσχει από οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία. Οποίος γνωρίζει δότες αιμοπεταλίων ή θέλει να δώσει ο ίδιος να επικοινωνήσει με το νοσοκομείο παίδων Αγλαΐα Κυριακού που νοσηλεύεται διότι μόνο εκεί μπορεί να δώσει τα ανωτέρω. Παρακαλώ προωθείστε το παντού.

(Από το Pathfinder forums)

Sent: Tuesday, February 01, 2005 2:49 AM
Subject: Epeigon

Eνα παιδάκι δυόμισι ετών (συγγενής φίλου) πάσχει από οξεία λεμφοβλαστικη
λευχαιμία. οποίος γνωρίζει δοτές αιμοπεταλίων η θέλει να δώσει ο ίδιος το όνομα
είναι:
Δημήτριος ΜΑΡΙΝΟΣ - ΞΥΔΗΣ του Χαραλάμπους νοσηλεύεται στο νοσοκομείο παίδων
Αγλαΐα Κυριακού. μόνο εκεί μπορεί να δώσει.
Παρακαλώ προωθείστε το παντού

(Από το Athensvoice forum, έχει διαγραφεί σήμερα)

Δημοσίευση: Τρίτη, 14 Μαρτίου, 2006 - 11:25 AM HST
Αποστάλθηκε από : Admin
O Δημήτριος ΜΑΡΙΝΟΣ - ΞΥΔΗΣ του Χαραλάμπους, ένα παιδάκι δυόμισυ ετών πάσχει απο οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία και νοσηλεύεται στο νοσοκομείο Παίδων Αγλαϊα Κυριακού.
Όποιος γνωρίζει δότες αιμοπεταλίων ή θέλει να γίνει ο ίδιος δότης μπορεί να απευθυνθεί στο νοσοκομείο.

(Από το Aegean News)

Πα 17/3/2006
O Δημήτριος ΜΑΡΙΝΟΣ - ΞΥΔΗΣ του Χαραλάμπους, ένα παιδάκι δυόμισυ ετών πάσχει απο οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία.

Όποιος γνωρίζει δότες αιμοπεταλίων ή θέλει να δώσει.

Ο Δημητριος ΜΑΡΙΝΟΣ - ΞΥΔΗΣ του Χαραλάμπους νοσηλεύεται στο νοσοκομείο παίδων Αγλαϊα Κυριακού (τηλ. 210 - xxx xxxx).

Μόνο εκεί μπορεί να δώσει.

(Από το chiosnews)

Περί πάθους

2006-03-17T08:23:00.000+02:00

Σηκώθηκα νωρίς και είπα να δω λίγο τα μηνύματα που είχαν μείνει αταξινόμητα εδώ και μια βδομάδα λόγω του ατυχήματος. Η Χρύσα μου είχε στείλει έναν πολύ ενδιαφέροντα "μύθο", που αξίζει να διαβαστεί (ίσως και να συζητηθεί).

Συμμάζεψα λίγο το κείμενο, έκανα και μια μικρή έρευνα και... απολαύστε τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις (ποιητής, ιστορικός, μεταφραστής). Περιττόν να πω οτι προτιμώ την πρώτη εκδοχή, σαν παραμύθι :)

μια φορα κι εναν καιρο ηταν ενας βασιλιας, καπου στα βαθη της Μ.ασιας. Κανδαυλη τον λεγανε. αυτος ανηκε στους ανθρωπους του παθους, σ αυτους που κηνυγανε τη στιγμη, που τους κηνυγα ο χρονος, που ξερουν οτι αξιζει χιλιες φορες περισσοτερο ενας μαγευτικος, γεματος χρωματα θανατος απ τη μονοτονια του ησυχου κρεμ.. προσκυνουσε και θαυμαζε την πανεμορφη γυναικα του. ανεπνεε με την αναπνοη της. θρυμματιζοταν απ την υπαρξη της. δε χωρουσε αλλο αγαπη. λιγωμενος απο ερωτα, θελει να παρει μια ανασα, ετσι αποφασιζει να τη μοιραστει. πρεπει να δειξει κι αλλου το θησαυρο του. να χαρουν κι αλλα ματια την πεμπτουσια της ζωης, που ειχε την τυχη να την κρατα στο παλατι του, ολοδικη του. η ψυχη ενιωθε πως αγγιζε το θειο. σα να ειχε γινει διαφανος, σα να περπατουσε πλαι στον ανεμο. κορεσμενος απ το παθος του γι αυτην, αποζητα πια τον αφανισμο του. λιγουρευεται τον θανατο του. ειναι η ωρα... ο γενναιοδωρος "κατεστραμμενος", με την πληροτητα της ευτυχιας εγκατεστημενη σε καθε του κυτταρο, αποφασιζει να παιξει. καθοδηγει τον αγαπημενο του στρατηγο, τον Γυγη, ωστε κι αυτος να "γευτει" οπτικα την βασιλισσα. καταστρωνει το σχεδιο του, και κινει τα πιονια. Το σουρουπο θα τελειωσουν ολα. οταν αχνα πεφτει το σκοταδι, η γυναικα κανει τις συνηθισμενες της κινησεις. καθεται μπρος στον καθρεφτη της, κι αρχιζει να γδυνεται. ο Γυγης ειναι κρυμενος στο σημειο που του ειχε υποδειξει ο βασιλιας του. ειναι γυμνη, κι αυτος την κοιτα. ειναι εκει μπροστα του με την ολολευκη επιδερμιδα της, με το σμιλεμενο θαρεις κορμι της. Γυναικα. τοτε καταλαβαινει τον ποθο και τον τρομο του κανδαυλη, μπρος σ' αυτη, το θαυμα. μονο που δεν ειναι ο μονος που καταλαβαινει, ειναι κι βασιλισσα που ενιωσε τα ματια του πανω της. η προδοσια, σα λαβα δαιπερνα το κορμι της. αποφασιζει σε ενα ανοιγοκλεισμα του ματιου. θανατος. αυτον προκαλεσε ο βασιλιας, κι αυτος δεν του χαριστηκε. αυτον αποζητουσε με απογνωση, γι αυτο και περπατησε σε τεντωμενο σκοινι. κι η ομορφη ειπε... φονος. αναλαμβανει αυτη τωρα. στον νεο συνεπαρμενο απ τα καλλη της, διατασσει το φονο του φονια της αγαπης της. η εντολη εκτελειται. σιγα σιγα, ολα μπαινουν στη θεση τους. καθαρση. ο αερας παυει να ειναι τοσο πυκνος. ο κανδαυλης, εχοντας επιτελεσει την επιθυμια "ενσωματωσης" του στο Γυγη, θυσιαζεται. πεθαινει απο αγαπη. αφηνει τους δυο ανθρωπους που λατρεψε, να συνεχισουν τον ερωτα του. λιγοτερο η περισσοτερο. ποιον νοιαζει... αυτος ειχε το θανατο που επιθυμουσε. κι εζησαν αυτοι μαλλον καλα κι εμεις μαλλον καλυτερα.
7. Ἡ δὲ ἡγεμονίη οὕτω περιῆλθε, ἐοῦσα Ἡρακλειδέων, ἐς τὸ γένος τὸ Κροίσου, καλεομένους δὲ Μερμνάδας. [2] Ἦν Κανδαύλης, τὸν οἱ Ἕλληνές Μυρσίλον ὀνομάζουσι, τύραννος Σαρδίων, ἀπόγονος δὲ Ἀλκαίου τοῦ Ἡρακλέος. Ἄγρων μὲν γὰρ ὁ Νίνου τοῦ Βήλου τοῦ Ἀλκαίου πρῶτος Ἡρακλειδέων βασιλεὺς ἐγένετο Σαρδίων, Κανδαύλης δὲ ὁ Μύρσου ὕστατος. [3] Οἱ δὲ πρότερον Ἄγρωνος βασιλεύσαντες ταύτης τῆς χώρης ἦσαν ἀπόγονοὶ Λυδοῦ τοῦ Ἄτυος, ἀπ᾽ ὅτευ ὁ δῆμος Λύδιος ἐκλήθη ὁ πᾶς οὗτος, πρότερον Μηίων καλεόμενος. [4] Παρὰ τούτων Ἡρακλεῖδαι ἐπιτραφθέντες ἔσχον τὴν ἀρχήν ἐκ θεοπροπίου, ἐκ δούλης τε τῆς Ἰαρδάνου γεγονότες καὶ Ἡρακλέος, ἄρξαντες μὲν ἐπὶ δύο τε καὶ εἴκοσι γενεᾶς ἀνδρῶν ἔτεα πέντε τε καὶ πεντακόσια, παῖς παρὰ πατρὸς ἐκδεκόμενος τὴν ἀρχήν, μέχρι Κανδαύλεω τοῦ Μύρσου.	Η ηγεμονία των Ηρακλειδών πέρασε στα χέρια της γενιάς του Κροίσου, στους Μερμνάδες, ως εξής. Ήταν ο Κανδαύλης, που οι Έλληνες τον λένε Μυρσίλο, τύραννος των Σαρδίων και απόγονος του Αλκαίου, γιου του Ηρακλή. Γιατί ο Άγρων, γιος του Νίνου γιου του Βήλου γιου του Αλκαίου, έγινε πρώτος Ηρακλείδης βασιλιάς των Σαρδίων· ο Κανδαύλης, ο γιος του Μύρσου, τελευταίος. Όσοι βασίλευσαν στη χωρά αυτή πριν από τον Άγρωνα ήταν απόγονοι του Λυδού, γιου του Άτη, από όπου πήρε ο λύδιος λαός ολόκληρος το όνομα του, αυτός που πρώτα ονομαζόταν Μηίων. Από αυτούς και με τη συγκατάθεση τους πήραν την αρχή, στηριγμένοι σε χρησμό, οι Ηρακλείδες, που η γενιά τους κρατούσε από μία δούλη του Ιαρδάνου και από τον Ηρακλή, και που βασίλευσαν είκοσι δύο γενιές, πεντακόσια πέντε χρόνια — κάθε γιος κληρονομώντας την αρχή από τον πατέρα του, ως τον Κανδαύλη, το γιο του Μύρσου.
8. Οὗτος δὴ ὦν ὁ Κανδαύλης ἠράσθη τῆς ἑωυτοῦ γυναικός, ἐρασθεὶς δὲ ἐνόμιζέ οἱ εἶναι γυναῖκα πολλὸν πασέων καλλίστην. Ὥστε δὲ ταῦτα νομίζων, ἦν γάρ οἱ τῶν αἰχμοφόρων Γύγης ὁ Δασκύλου ἀρεσκόμενος μάλιστα, τούτῳ τῷ Γύγῃ καὶ τὰ σπουδαιέστερα τῶν πρηγμάτων ὑπερετίθετο ὁ Κανδαύλης καὶ δὴ καὶ τὸ εἶδος τῆς γυναικὸς ὑπερεπαινέων. [2] Χρόνου δὲ οὐ πολλοῦ διελθόντος (χρῆν γὰρ Κανδαύλῃ γενέσθαι κακῶς) ἔλεγε πρὸς τὸν Γύγην τοιάδε. "Γύγη, οὐ γὰρ σε δοκέω πείθεσθαι μοι λέγοντι περὶ τοῦ εἴδεος τῆς γυναικός (ὦτα γὰρ τυγχάνει ἀνθρώποισι ἐόντα ἀπιστότερα ὀφθαλμῶν), ποίεε ὅκως ἐκείνην θεήσεαι γυμνήν." [3] Ὅ δ᾽ ἀμβώσας εἶπε "δέσποτα, τίνα λέγεις λόγον οὐκ ὑγιέα, κελεύων με δέσποιναν τὴν ἐμὴν θεήσασθαι γυμνήν; ἅμα δὲ κιθῶνι ἐκδυομένῳ συνεκδύεται καὶ τὴν αἰδῶ γυνή. [4] Πάλαι δὲ τὰ καλὰ ἀνθρώποισι ἐξεύρηται, ἐκ τῶν μανθάνειν δεῖ· ἐν τοῖσι ἓν τόδε ἐστί, σκοπέειν τινὰ τὰ ἑωυτοῦ. Ἐγὼ δὲ πείθομαι ἐκείνην εἶναι πασέων γυναικῶν καλλίστην, καὶ σέο δέομαι μὴ δέεσθαι ἀνόμων."	Αυτός λοιπόν ο Κανδαύλης ερωτεύθηκε τη γυναίκα του, και ερωτευμένος μαζί της πίστευε πως η γυναίκα του είναι πολύ πιο όμορφη από όλες τις άλλες. Από μια τέτοια πίστη —γιατί ένας από τους δορυφόρους του ήταν ο Γύγης, ο γιος του Δασκύλου, που είχε κερδίσει την εύνοια του— σ' αυτόν λοιπόν τον Γύγη εμπιστευόταν ο Κανδαύλης τις πιο σπουδαίες υποθέσεις του, παινώντας ξεχωριστά και την ομορφιά της γυναίκας του. Δεν πέρασε πολύς καιρός —γιατί ήταν γραμμένο του Κανδαύλη να κακοπάθει— κι έλεγε μια μέρα του Γύγη: “Γύγη, επειδή δε νομίζω πως πείθεσαι σε όσα σου λέω για την ομορφιά της γυναίκας μου (στα αυτιά συμβαίνει οι άνθρωποι να πιστεύουν λιγότερο απ' ότι στα μάτια τους), δέξου να την δεις εκείνη γυμνή”. Αυτός όμως αναφώνησε κι είπε: “Κύριε μου, τί λόγο αρρωστημένο μου λες, παρακινώντας με, την κυρά μου να την δω γυμνή; Μα από τη στιγμή που μια γυναίκα βγάζει το ρούχο της, αφήνει ακάλυπτη και την ντροπή της. Από τα παλιά χρόνια βρήκαν οι άνθρωποι γνώμες σοφές, που πρέπει να μας διδάσκουν· μια από αυτές είναι και τούτη: να κοιτάζει καθένας τη δουλειά του. Εγώ δέχομαι πως εκείνη είναι από όλες τις γυναίκες η πιο όμορφη, και σου ζητώ να μη ζητάς πράγματα άνομα”.
9. Ὃ μὲν δὴ λέγων τοιαῦτα ἀπεμάχετο, ἀρρωδέων μὴ τί οἱ ἐξ αὐτῶν γένηται κακόν, ὃ δ᾽ ἀμείβετο τοῖσιδε. "Θάρσεε, Γύγη, καὶ μὴ φοβεῦ μήτε ἐμέ, ὡς σέο πειρώμενος λέγω λόγον τόνδε, μήτε γυναῖκα τὴν ἐμήν, μὴ τὶ τοι ἐξ αὐτῆς γένηται βλάβος. Ἀρχήν γὰρ ἐγὼ μηχανήσομαι οὕτω ὥστε μηδέ μαθεῖν μιν ὀφθεῖσαν ὑπὸ σεῦ. [2] Ἐγὼ γάρ σε ἐς τὸ οἴκημα ἐν τῷ κοιμώμεθα ὄπισθε τῆς ἀνοιγομένης θύρης στήσω. Μετὰ δ᾽ ἐμὲ ἐσελθόντα παρέσται καὶ ἡ γυνὴ ἡ ἐμὴ ἐς κοῖτον. Κεῖται δὲ ἀγχοῦ τῆς ἐσόδου θρόνος· ἐπὶ τοῦτον τῶν ἱματίων κατὰ ἕν ἕκαστον ἐκδύνουσα θήσει, καὶ κατ᾽ ἡσυχίην πολλὴν παρέξει τοι θεήσασθαι. [3] Ἐπεὰν δέ ἀπὸ τοῦ θρόνου στείχῃ ἐπὶ τὴν εὐνήν κατὰ νώτου τε αὐτῆς γένῃ, σοὶ μελέτω τὸ ἐνθεῦτεν ὅκως μὴ σε ὄψεται ἰόντα διὰ θυρέων."	Έτσι μιλώντας δοκίμαζε να το αποφύγει, από φόβο μήπως τον βρει κάποιο κακό. Εκείνος όμως πήρε ξανά το λόγο κι είπε: “Θάρρος, Γύγη, και μη φοβάσαι ούτε εμένα, πως ίσως θέλοντας να σε δοκιμάσω κάνω μια τέτοια πρόταση, ούτε και τη γυναίκα μου, μήπως από κείνη σε βρει κάποιο κακό. Γιατί εγώ έτσι καλά θα στήσω τη μηχανή από την αρχή, ώστε εκείνη να μην πάρει είδηση ότι εσύ την είδες. Μόνος μου θα σε στήσω μέσα στο δωμάτιο που κοιμόμαστε, πίσω από το ανοιχτό θυρόφυλλο· αμέσως μετά από μένα θα έλθει και η γυναίκα μου για ύπνο. Κοντά στην είσοδο βρίσκεται ένα θρονί· πάνω σ' αυτό βγάζοντας ένα προς ένα τα ρούχα της θα τα αποθέσει και θα μπορέσεις έτσι με όλη σου την ησυχία να τη θαυμάσεις. Όταν προχωρήσει από το θρονί προς το κρεβάτι, και βρεθείς πίσω από την πλάτη της, μόνος σου κοίτα από κει και πέρα να μη σε δει που θα γλιστράς από την πόρτα”.
10.Ὃ μὲν δὴ ὡς οὐκ ἐδύνατο διαφυγεῖν, ἦν ἕτοιμος· ὁ δὲ Κανδαύλης, ἐπεὶ ἐδόκεε ὥρη τῆς κοίτης εἶναι, ἤγαγε τὸν Γύγεα ἐς τὸ οἴκημα. Καὶ μετὰ ταῦτα αὐτίκα παρῆν καὶ ἡ γυνή. Ἐσελθοῦσαν δὲ καὶ τιθεῖσαν τὰ εἵματα ἐθηεῖτο ὁ Γύγης. [2] Ὡς δὲ κατὰ νώτου ἐγένετο ἰούσης τῆς γυναικός ἐς τὴν κοίτην, ὑπεκδὺς ἐχώρεε ἔξω, καὶ ἡ γυνὴ ἐπορᾷ μιν ἐξιόντα. Μαθοῦσὰ δὲ τὸ ποιηθέν ἐκ τοῦ ἀνδρὸς οὔτε ἀνέβωσε αἰσχυνθεῖσα οὔτε ἔδοξε μαθεῖν, ἐν νοῶ ἔχουσα τίσεσθαι τὸν Κανδαύλεα. [3] Παρὰ γὰρ τοῖσι Λυδοῖσι, σχεδὸν δὲ καὶ παρὰ τοῖσι ἄλλοισι βαρβάροισι καὶ ἄνδρα ὀφθῆναι γυμνόν ἐς αἰσχύνην μεγάλην φέρει.	Λοιπόν ο Γύγης, μια και δε γινόταν να ξεφύγει, δέχτηκε. Και ο Κανδαύλης, όταν είδε πως είναι ώρα για ύπνο, έμπασε τον Γύγη στο δωμάτιο, και αμέσως ύστερα παρουσιάστηκε και η γυναίκα του. Την ώρα που μπήκε κι απόθετε τα ρούχα της, τη θαύμαζε ο Γύγης. Μόλις ωστόσο βρέθηκε πίσω από την πλάτη της, καθώς η γυναίκα προχωρούσε στο κρεβάτι, γλίστρησε να βγει έξω. Όμως το μάτι της γυναίκας τον έπιασε την ώρα που εκείνος ξεγλιστρούσε. Ένιωσε τί της είχε κάνει ο άντρας της, εντούτοις ούτε φώναξε, παρ όλη την ντροπή της, ούτε και έδειξε πως το κατάλαβε, έχοντας στο νου της να εκδικηθεί τον Κανδαύλη. Γιατί στους Λυδούς, όπως επίσης και στους άλλους βαρβάρους, είναι ντροπή μεγάλη ακόμη και έναν άντρα να τον δουν γυμνό.
11. Τότε μὲν δὴ οὕτω οὐδέν δηλώσασα ἡσυχίην εἶχε. Ὡς δὲ ἡμέρη τάχιστα ἐγεγόνεε, τῶν οἰκετέων τοὺς μάλιστα ὥρα πιστοὺς ἐόντας ἑωυτῇ, ἑτοίμους ποιησαμένη ἐκάλεε τὸν Γύγεα. Ὁ δὲ οὐδὲν δοκέων αὐτήν τῶν πρηχθέντων ἐπίστασθαι ἦλθε καλεόμενος· ἐώθεε γὰρ καὶ πρόσθε, ὅκως ἡ βασίλεια καλέοι, φοιτᾶν. [2] Ὡς δὲ ὁ Γύγης ἀπίκετο, ἔλεγε ἡ γυνὴ τάδε. "Νῦν τοί δυῶν ὁδῶν παρεουσέων Γύγη δίδωμί αἵρεσιν, ὁκοτέρην βούλεαι τραπέσθαι. Ἢ γὰρ Κανδαύλεα ἀποκτείνας ἐμέ τε καὶ τὴν βασιληίην ἔχε τὴν Λυδῶν, ἢ αὐτόν σε αὐτίκα οὕτω ἀποθνήσκειν δεῖ, ὡς ἂν μὴ πάντα πειθόμενος Κανδαύλῃ τοῦ λοιποῦ ἴδῃς τὰ μὴ σε δεῖ. [3] Ἀλλ᾽ ἤτοι κεῖνόν γε τὸν ταῦτα βουλεύσαντα δεῖ ἀπόλλυσθαι, ἢ σε τὸν ἐμὲ γυμνήν θεησάμενον καὶ ποιήσαντα οὐ νομιζόμενα." Ὁ δὲ Γύγης τέως μὲν ἀπεθώμαζε τὰ λεγόμενα, μετὰ δὲ ἱκέτευε μὴ μιν ἀναγκαίῃ ἐνδέειν διακρῖναι τοιαύτην αἵρεσιν. [4] Οὔκων δὴ ἔπειθε, ἀλλ᾽ ὥρα ἀναγκαίην ἀληθέως προκειμένην ἢ τὸν δεσπότεα ἀπολλύναι ἢ αὐτὸν ὑπ᾽ ἄλλων ἀπόλλυσθαι· αἱρέεται αὐτὸς περιεῖναι. Ἐπειρώτα δὴ λέγων τάδε. "Ἐπεί με ἀναγκάζεις δεσπότεα τὸν ἐμὸν κτείνειν οὐκ ἐθέλοντα, φέρε ἀκούσω τέῳ καὶ τρόπῳ ἐπιχειρήσομεν αὐτῷ." [5] Ἣ δὲ ὑπολαβοῦσα ἔφη "ἐκ τοῦ αὐτοῦ μὲν χωρίου ἡ ὁρμή ἔσται ὅθεν περ καὶ ἐκεῖνος ἐμέ ἐπεδέξατο γυμνήν, ὑπνωμένῳ δὲ ἡ ἐπιχείρησις ἔσται."	Τότε λοιπόν η βασίλισσα δίχως να δείξει το παραμικρό κράτησε την ψυχραιμία της. Αλλά μόλις ξημέρωσε, εξασφάλισε τη συμπαράσταση εκείνων των υπηρετών που τους ήξερε να της είναι απόλυτα έμπιστοι, και έστειλε να φωνάξουν τον Γύγη. Και αυτός, δίχως να του περάσει από το μυαλό ότι η βασίλισσα ξέρει το πράγμα, ήλθε στην πρόσκληση της. Γιατί συνήθιζε και πριν, κάθε φορά που εκείνη τον καλούσε, να έρχεται κοντά της. Μόλις έφτασε ο Γύγης, του μίλησε η γυναίκα και είπε: “Τώρα δύο δρόμοι σου ανοίγονται, Γύγη, και σου δίνω το δικαίωμα να πάρεις όποιον από τους δυο θέλεις: ή σκότωσε τον Κανδαύλη και πάρε εμένα και τη βασιλεία των Λυδών, ή ο ίδιος αμέσως τώρα πρέπει να πεθάνεις, για να μη βλέπεις στο εξής, με την τυφλή σου υπακοή στον Κανδαύλη, όσα δε σου επιτρέπεται. Αλλά ή εκείνος που τα μηχανεύτηκε αυτά πρέπει να αφανιστεί, ή εσύ που εμένα με είδες γυμνή, κάνοντας μία πράξη άπρεπη”. Ο Γύγης στην αρχή τα έχασε με τα λόγια της, ύστερα την παρακαλούσε να μην τον φέρει στην ανάγκη να κάνει μια τέτοια εκλογή. Παρ' όλα αυτά δεν την έπειθε κι έβλεπε ότι η ανάγκη πραγματικά τον πίεζε να διαλέξει: ή να σκοτώσει τον κύριο του ή να αφήσει να τον σκοτώσουν αυτόν οι άλλοι — διαλέγει να ζήσει ο ίδιος. Τότε λοιπόν πρόσθεσε την ακόλουθη ερώτηση: “Αφού με αναγκάζεις να σκοτώσω τον αφέντη μου, κι ας μην το θέλω, πες μου να ακούσω με ποιο τρόπο θα του επιτεθούμε”. Και εκείνη πήρε το λόγο και είπε: “Από το ίδιο μέρος θά 'ρθει το χτύπημα, από όπου και κείνος με έδειξε γυμνή· πάνω στον ύπνο θα τον βρει”.
12.Ὡς δὲ ἤρτυσαν τὴν ἐπιβουλήν, νυκτὸς γενομένης (οὐ γὰρ ἐμετίετο ὁ Γύγης, οὐδέ οἱ ἦν ἀπαλλαγὴ οὐδεμία, ἀλλ᾽ ἔδεε ἤ αὐτὸν ἀπολωλέναι ἢ Κανδαύλεα) εἵπετο ἐς τὸν θάλαμον τῇ γυναικί, καί μιν ἐκείνη, ἐγχειρίδιον δοῦσα, κατακρύπτει ὑπὸ τὴν αὐτὴν θύρην. [2] Καὶ μετὰ ταῦτα ἀναπαυομένου Κανδαύλεω ὑπεκδύς τε καὶ ἀποκτείνας αὐτὸν ἔσχε καὶ τὴν γυναῖκα καὶ τὴν βασιληίην Γύγης τοῦ καὶ Ἀρχίλοχος ὁ Πάριος κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον γενόμενος ἐν ἰάμβῳ τριμέτρῳ ἐπεμνήσθη.	Όταν κατέστρωσαν το σχέδιο, και είχε για καλά νυχτώσει (γιατί δεν είχε τρόπο πια ο Γύγης να ξεφύγει ούτε και υπήρχε λύση να απαλλαγεί, αλλά έπρεπε ή τον εαυτό του να αφανίσει ή τον Κανδαύλη), ακολουθούσε στον κοιτώνα τη γυναίκα που του έδωσε ένα μαχαίρι και τον έκρυψε πίσω από το ίδιο εκείνο θυρόφυλλο. Μετά, την ώρα που ο Κανδαύλης κοιμόταν, πετάχτηκε πίσω από την πόρτα και τον σκότωσε — έτσι πήρε και τη γυναίκα του και τη βασιλεία του ο Γύγης. Τον θυμήθηκε τον Γύγη και ο Αρχίλοχος ο Πάριος, που έζησε στα ίδια χρόνια, σε ένα του στίχο.
13.Ἔσχε δὲ τὴν βασιληίην καὶ ἐκρατύνθη ἐκ τοῦ ἐν Δελφοῖσι χρηστηρίου. Ὡς γὰρ δὴ οἱ Λυδοὶ δεινόν ἐποιεῦντο τὸ Κανδαύλεω πάθος καὶ ἐν ὅπλοισι ἦσαν, συνέβησαν ἐς τὠυτὸ οἳ τε τοῦ Γύγεω στασιῶται καί οἱ λοιποὶ Λυδοί, ἤν μὲν τὸ χρηστήριον ἀνέλῃ μιν βασιλέα εἶναι Λυδῶν, τόν δὲ βασιλεύειν, ἤν δὲ μή, ἀποδοῦναι ὀπίσω ἐς Ἡρακλείδας τὴν ἀρχήν. [2] Ἀνεῖλέ τε δὴ τὸ χρηστήριον καὶ ἐβασίλευσε οὕτω Γύγης. Τοσόνδε μέντοι εἶπε ἡ Πυθίη, ὡς Ἡρακλείδῃσι τίσις ἥξει ἐς τὸν πέμπτον ἀπόγονον Γύγεω. Τούτου τοῦ ἔπεος Λυδοί τε καί οἱ βασιλέες αὐτῶν λόγον οὐδένα ἐποιεῦντο, πρὶν δὴ ἐπετελέσθη.	Κέρδισε έτσι ο Γύγης τη βασιλεία και έγινε κρατερός με δελφικό χρησμό. Γιατί καθώς οι Λυδοί πήραν βαριά το πάθος του Κανδαύλη και σήκωσαν τα όπλα, ήρθαν τελικά σε συμβιβασμό οι στασιαστές του Γύγη και οι υπόλοιποι Λυδοί με τον όρο, αν το μαντείο δεχτεί να γίνει αυτός βασιλιάς των Λυδών, τότε να βασιλεύσει, αλλιώτικα να δώσει πίσω στους Ηρακλείδες την αρχή. Το μαντείο δέχτηκε κι έτσι βασίλευσε ο Γύγης. Τόσο μονάχα πρόσθεσε η Πυθία· ότι θα πέσει η εκδίκηση των Ηρακλειδών στον πέμπτο απόγονο του Γύγη. Όμως στο λόγο αυτόν ούτε οι Λυδοί ούτε οι βασιλιάδες τους δεν έδωσαν σημασία, παρά μόνον όταν εκπληρώθηκε.

Το πρωτότυπο και η μετάφραση από τον Μικρό Απόπλου: Ηροδότου Ιστορίαι, Η Γυναίκα του Κανδαύλη (Ι 7-13), Μετάφραση Δ. Ν. Μαρωνίτη - βιβλίο "Ηρόδοτος, Επτά Νουβέλες και Τρία Ανέκδοτα", Αγρα 1981.

Ατυχήματα και πόνος

2006-03-16T00:04:00.000+02:00

Ατυχήματα, πόνος και ερωτήματα
μαθαίνεται και συνηθίζεται ο πόνος;

Να γιατί δεν έγραψα σχεδόν τίποτα τόσες μέρες!

Το απόγευμα του Σαββάτου είχαμε ένα ατύχημα: ο μικρός ξέφυγε από την προσοχή μας και κατάφερε να ρίξει πάνω του μια κούπα καφέ που μόλις είχε βγει από το μπρίκι.
Το αποτέλεσμα ήταν εκτεταμένα εγκαύματα, κυρίως στο στήθος και στο δεξί χέρι και, σε μικρότερο βαθμό και έκταση, στο σαγόνι και στην κοιλιά. Στη φωτογραφία φαίνεται μόνο ένα μικρό μέρος στο χέρι, που έχει σχεδόν επουλωθεί και η αλοιφή που έχει νοτίσει την περιοχή του στήθους. Οπως μας είπε ο χειρούργος που του έδωσε τις πρώτες βοήθειες, το πρόβλημα δεν ήταν τόσο η ένταση όσο η έκταση των εγκαυμάτων, που έκανε το παιδί να χάνει γρήγορα θερμοκρασία.
Οι προηγούμενες εμπειρίες του ήταν μόνο οι συνηθισμένες πτώσεις, με μικρομώλωπες που εξαφανίζονταν σε λίγες μέρες.
Για την ιστορία να πω οτι το σοκ ήταν μέγάλο, τόσο για τον μικρό όσο και για μας, ειδικά στην αρχή που ακούγαμε απίστευτα αντιφατικές γνώμες από συγγενείς και φίλους. Το παιδί βίωνε τον πόνο, τόσο με το αρχικό κάψιμο, όσο και με τις πρώτες αλλαγές που σίγουρα ήταν επώδυνες.

Τώρα που τα πράγματα εξελίσσονται φυσιολογικά, σκέφθηκα να μοιραστώ έναν προβληματισμό - ένα ερώτημα που μάλλον δεν έχει ξεκάθαρη απάντηση και θα χαιρόμουν να ακούσω γνώμες και εμπειρίες.
Ο πόνος πρέπει να είναι προδιαγεγραμμένο μέρος της εκπαίδευσης του παιδιού;

Σαν παιδί είχα αρκετά ατυχήματα, από πολύ μικρός, εκτός από τα συχνά και πολύ συνηθισμένα (γδαρσίματα, μώλωπες, κλπ). Από την άλλη πλευρά, η γυναίκα μου την έβγαλε μόνο με γρατζουνιές κι αυτές ελάχιστες - προφανώς ήταν φρόνιμο παιδί :)
Αυτό μας κάνει να βλέπουμε λίγο διαφορετικά το θέμα των ατυχημάτων του παιδιού.

Παραθέτω ορισμένα από τα δικά μου που, για διαφορετικούς λόγους, θυμάμαι καλά και τα οποία ίσως βοηθήσουν στη συζήτηση :

πέντε ετών, γλύστρημα, πτώση και σούρσιμο στο πεζοδρόμιο - έβγαλαν δυο χαλικάκια από το δέρμα και το έραψαν με τρία "τσιμπιδάκια" (τότε δεν υπήρχε η ειδική κλωστή)
δέκα ετών, παίζοντας κρυφτό, κάνω βουτιά χωρίς να προσέξω ένα κατακόρυφο σιδερένιο στήριγμα σε σχήμα Γ, το οποίο καρφώθηκε στο πόδι μου σκίζοντας ένα κομμάτι - με πήγαν σε στρατιωτικό γιατρό ενώ κρατούσα το κομμάτι με το χέρι για να μην πέσει κάτω (από μια πετσούλα κρεμόταν) και το έραψε χωρίς αναισθητικό (δώδεκα ράματα)
δεκαοκτώ ετών αφήνω το μισό μου μπούτι πάνω στην εξάτμιση της αγαπημένης μου εντούρο και ταυτόχρονα σκίζω το γόνατο του άλλου ποδιού - για να μην τρομοκρατήσω τους γονείς μου (άλλωστε "ήμουν μεγάλος") αλλά κυρίως για να μην μου απαγορεύσουν τη μηχανή, δεν τους λέω τίποτα και δεν κάνω τίποτα εκτός από το να βουτήξω στη θάλασσα (καλοκαίρι και μόνος στο εξοχικό) και να περιμένω δυο μέρες ξαπλωμένος στο σπίτι να ξεραθούν και να θρέψουν οι πληγές - τελικά το πήραν χαμπάρι απορώντας που έμενα συνέχεια σπίτι και ήρθαν να δουν τι συμβαίνει, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία :)

Από το πρώτο ατύχημα θυμάμαι μόνο τη σκηνή της πτώσης και τίποτα περισσότερο, παρότι έχω ακόμα τα σημάδια από τα τσιμπιδάκια, αν και είναι κάπως αχνά σήμερα. Μερικές φορές μάλιστα σκέφτομαι οτι ίσως να μην θυμάμαι τη σκηνή καθαυτή, αλλά να μου έχει εντυπωθεί από τις περιγραφές των γονιών μου.

Το δεύτερο ατύχημα το θυμάμαι καλά. Θυμάμαι ιδιαίτερα πόσο ψυχρά αντιμετώπισα το ατύχημα αυτό καθαυτό και πόσο φόβο και πόνο ένιωσα στη διαδικασία του ραψίματος (μου είχαν βάλει στο στόμα δυο μαντήλια!). Την ώρα του ατυχήματος δεν είχα πάρει χαμπάρι τίποτα, πέρα από ένα μικρό πόνο που νόμιζα για γρατζουνιά. Αργότερα, όταν σηκώθηκα για να συνεχιστεί το παιχνίδι, ένιωσα την σαγιονάρα να πλατσουρίζει και χρειάστηκε να πάω στο φως (ήταν νύχτα) για να ανακαλύψω οτι... υπάρχει μια τρύπα στο πόδι μου (αυτό ακριβώς φώναξα στην παρέα μου)!
Στην αρχή ο πόνος ήταν ελάχιστος - ο φόβος ίσως ήταν λίγο περισσότερος, σίγουρα πάντως ήταν λίγος. Οι δικοί μου όμως πήραν μια απίστευτη τρομάρα βλέποντα τη (μεγάλη) πληγή, την οποία πιθανότατα μου μετέδωσαν και ο φόβος μου γινόταν σιγά σιγά τρόμος, παρότι μέχρι να βρεθεί γιατρός και να πάμε τελικά, ο πόνος συνέχιζε να είναι ελάχιστος.

Το τρίτο ατύχημα το θυμάμαι επίσης καλά (και μια άλλη ψυχή επίσης, αφού της έμεινε μια κοκκινίλα στο γόνατο από στιγμιαία επαφή με την εξάτμιση). Ανάμεσα στα άλλα θυμάμαι τη μωρωδιά του καμμένου δέρματος - σα να ψήνεις παϊδάκια :)
Οπως είπα, ήμουν "μεγάλος" μεν για να ανησυχήσω τους δικούς μου, αλλά όχι αρκετά μεγάλος για να πάω σε ένα γιατρό (σιγά μωρέ, θα περάσει). Πήγα απλώς στη θάλασσα και βούτηξα, μιας και ήξερα οτι το αλάτι ψήνει τις πληγές. Το μόνο που με ένοιαζε πραγματικά ήταν μην τυχόν και το μάθουν οι δικοί μου και μου πάρουν τη μηχανή.

Αλλες ιστοριούλες:

Μεγαλώνοντας, ανακαλύπτω οτι φοβάμαι και αποφεύγω τον προγραμματισμένο πόνο (πχ οδοντίατρος: ξέρει καλά οτι χωρίς ένεση δεν κάθομαι καν στην καρέκλα) ενώ ανέχομαι (έως και αδιαφορώ) για τον ξαφνικό, από ατύχημα (πχ χτυπήματα, καψίματα, κοψίματα).
Πριν λίγα χρόνια, ο γιός του κουμπάρου μας, ετών 18 τότε, χτύπησε στον αστράγαλο και η κουμπάρα μας φαγώθηκε να πάει στο νοσοκομείο κλπ. Το τραύμα δεν ήταν σημαντικό, οπότε της πρότεινα να αφήσει το παιδί έτσι (άλλωστε κι αυτός το αντιμετώπιζε χαλαρά) για να "μάθει τον πόνο".
Βλέπω σήμερα το γιο μου, που παρότι πονάει ελάχιστα τώρα πια (και μόνο όταν καθαρίζουμε το τραύμα), γκρινιάζει προκαταβολικά στην ιδέα, φοβούμενος οτι θα πονέσει.
Μέχρι πριν από το ατύχημα, είχε διάφορες πτώσεις, αλλά τις αντιμετώπιζε πολύ καλά. Σιγά σιγά καταλαβαίνει οτι "όταν ο μπαμπάς λέει πρόσεχε, υπάρχει κίνδυνος". Επίσης, είναι πολύ προσεκτικός στο πώς σκαρφαλώνει (παντού) και όταν δεν μπορεί να κατέβει, έχει μάθει να περιμένει, φωνάζοντας "κάτω".

Τελικά, νομίζω οτι η εκπαίδευση του παιδιού θα πρέπει να περιλαμβάνει "προγραμματισμένες δόσεις" πόνου, ώστε να μην βρεθεί προ απροόπτου και του μείνουν ψυχικά τραύματα, τα οποία είναι μάλλον πιο σημαντικά από ένα σημάδι στο γόνατο.

CyberSex - FAQ

2006-03-10T16:57:00.000+02:00

FAQ: Cybersex
Ολα όσα θέλατε να μάθετε για το cybersex και δεν τολμούσατε να ρωτήσετε

Αφιερώνεται σε ένα φιλαράκι, την Composition Doll.

Προσοχή: το κείμενο που ακολουθεί απευθύνεται σε ενήλικα άτομα μόνο.
Οι φωτογραφίες ανήκουν σε μερικές cyber-κούκλες με τις οποίες πιθανόν συνευρέθημεν (αν τους κάνετε κλικ, θα γίνουν πολύ hot, θα "ανάψουν"!).

Αν ΔΕΝ έχετε συμπληρώσει το κατάλληλο έτος της ηλικίας σας, παρακαλώ πατήστε εδώ για τη συνέχεια.

Αν είστε ο σούπερ-ντούπερ-γαμάω-κυβικά-εγώ, παρακαλώ πατήστε εδώ για τη συνέχεια.

Αν είστε η σούπερ-απελευθερωμένη-μπάρμπι-σιλικόνη, παρακαλώ πατήστε εδώ για τη συνέχεια.

Αν είστε αρσενικοί αλλά η σχέση σας με τη θρησκεία είναι παθιασμένη, παρακαλώ πατήστε εδώ για τη συνέχεια.

Αν είστε από την εξουσία ή την κυβέρνηση, παρακαλώ πατήστε εδώ για τη συνέχεια.

Αν είσαι η Λίζα ή έστω μια ψηλή, ξανθιά, γαλανομάτα με πολλά λεπτά (αισθήματα, κοσμήματα) ή πολλά χοντρά (ερωτηματικά, κότερα, πετσετάκια), στείλε μου ένα προσωπικό μέηλ στο alombar42 παπάκι alombar42 τελίτσα com και μη συνεχίζεις το διάβασμα, για να μη χαθείς στα τσάκρουμς και στα σατανιστικά μονοπάτια του δικτύου και μετά άντε να σε ξαναβρώ.

Αν είσαι ο κολλητός μου ο Γιώργος, θυμήσου οτι μου χρωστάς κάτι ψιλά και αν δεν μου τα δώσεις δεν ξανάρχομαι Σκόπελο!

Αν δεν είστε τίποτα από τα παραπάνω (και δεν είσαι η Λίζα)...

Τι είναι το cybersex;

Cybersex ορίζεται ο καλωδιακός και ηλεκτρισμένος έρωτας, για παράδειγμα: "μωρό μου θέλω να βάλω το είναι μου στην πρίζα σου".

Είναι μια κατάσταση κατά την οποία οι γυναίκες ολοκληρώνουν (μερικές φορές εκ-βιάζονται ή μένουν έγγυοι, όπως απέδειξε ο Χαρδαβέλας) από το στόμα, ενίοτε και από τα μάτια. Φήμες περί χρήσης χεριών ή βοηθητικών εργαλείων δεν έχουν επιβεβαιωθεί.
Ταυτόχρονα, ή σχεδόν, οι άνδρες απολαμβάνουν (μερικές φορές εκ-βιάζονται ή βιάζουν, όπως απέδειξε ο Χαρδαβέλας) το παλαμάρι - όχι του βαρκάρη, αλλά το δικό τους και μάλιστα χειρωνακτικά. Η χειρωνακτική εργασία ως γνωστόν είναι τιμημένη, έντιμη και κατά καιρούς επιτυχημένη. Οπως λέγανε και οι παληοί, μάθε τέχνη κι άστηνε κι αν πεινάσεις πιάστηνε. Κάποιοι άλλοι πιο σύγχρονοι έλεγαν οτι "αν πετύχει η μαλακία, τύφλα να 'χει το γαμήσι". Αυτό το τελευταίο βέβαια αμφισβητείται έντονα, αλλά το αναφέρουμε σαν υπό ανάλυση στοιχείο στα πλαίσια του παρόντος ΦΑΚ.

Είναι μια παράσταση με συγχρονισμένη χορωδία στην οποία πρωταγωνιστούν σώμα, πνεύμα και ψυχή. Ενίοτε και η φαντασία. Τα δάχτυλα και τα μάτια συνοδεύουν. Συμμετέχει ο Ψέμμας.

Είναι επίσης ένας καλός τρόπος να τη σκαπουλάρετε - οποτεδήποτε και από οτιδήποτε, πχ από μια δυσκοίλια σύσκεψη, από ένα αχώνευτο γεύμα, από τον κύριο με τη γραβάτα, από την κυρία με το ταγιέρ, κλπ.

Το cybersex είναι τέλος ένα φάρμακο για πάσα νόσο και πάσα μαλακία - διαβάστε περισσότερα στην ενότητα "τι προσφέρει".

Τι προσφέρει το cybersex;

Εχετε ακούσει ένα παληό τραγουδάκι του Θέμη Ανδρεάδη, που έλεγε "αυτό τα γιάνει όλα, στην Πάτρα στην Αγκόλα, είναι πολύ καλό";
Αν όχι, μήπως έχετε ακούσει το άλλο τραγουδάκι του Λουκιανού Κηλαηδόνη που έλεγε "υπάρχει και κάτι το ίδιο καφτό, όσο κι ο ύπνος και το φαγητό";

Ωραία, καταλάβατε για τι πράγμα μιλάμε.
Στην προκειμένη περίπτωση δεν μιλάμε για "αυτό" αλλά για "κάτι σαν αυτό". Το cybersex βλέπετε, λειτουργεί με τη μέθοδο της ομοιοπαθητικής, όπως θα διαβάσετε αμέσως άλλωστε.

Το "κανονικό" sex έχει διάφορα προβλήματα: αναστολές, υγρασία, πονοκεφάλους, μυρωδιές, σέρνει καράβι, γυμναστική, καθυστερήσεις, γάμους, κουμπαριές, γαμήσια, προίκες, πεθερές, άσε που χρειάζεται την φυσική παρουσία τουλάχιστον δύο για να πετύχει, ενώ είναι γνωστό οτι εμείς οι εγωιστές και τελειομανείς δε μπορούμε να συνεργαστούμε ευθέως με κανέναν.
Το cybersex έρχεται να λύσει όλα αυτά τα προβλήματα, αφού προσφέρεται απόλυτα προσαρμοσμένο στα γούστα του καθενός: επιλέγεις δόση, χρόνο, τόπο, φύλλο, συνθήκες, σύντροφο (έναν ή περισσότερους), λεπτομέρειες συντρόφου (εμφάνιση, γούστα, γλώσσα, κουλτούρα να φύγουμε και γενικώς).

Δεν είναι τυχαίο οτι ο Χατζιδάκις μελλοποίησε έναν ύμνο στο cybersex (Πάθη από τον έρωτα):
Χίλια ακριβά τασσίματα μότασσε πάσα μέρα
και χίλια μ' όκτιζε όμορφα περβόλια στον αέρα.
Χίλιες ζουγράφιζε χαρές μέσα στο λογισμό μου
και χίλιες έδειχν' ομορφιές πάντα των ομματιώ μου.
Τόσον οπού μ' ενίκησε, και δούλη απόμεινά του
και τσι καημένης μου καρδιάς την εξουσιά έδωκά του.

Δεν είναι επίσης καθόλου τυχαίοι οι στίχοι του Τριπολίτη, οι οποίοι σαφώς προτείνουν cybersex:
Ωραίο πράγμα ο έρωτας,
μόνο που έχει μια δυσκολία:
χρειάζονται το λιγότερο δύο,
στη φαντασία του ενός

Ο καλωδιακός έρωτας έχει γενικώς υμνηθεί και τραγουδηθεί...
Εγώ σε δέχτηκα με όλες σου τις πράξεις
δεν είν' ο έρωτας παιδί της λογικής
όπου κι αν πας όπου βρεθείς όπου κι αν ψάξεις
τόση αγάπη πες μου πού θα ξαναβρείς

Ας μην ξεχνάμε οτι στο cybersex ό,τι δηλώσεις είσαι, όπως άλλωστε δηλώνει σαφώς και ο Πανούσης:
Εχω ένα τσίρκο στην καρδιά μου
με πήρε μπάλα η αλλαγή
έβαλα σιλικόνη στα βυζιά μου
κι έφτιαξα ψεύτικο μουνί

Κυρίως όμως το cybersex προσφέρει όλα όσα το κανονικό δεν προσφέρει (και τούμπαλιν) - σερενάτα, κάντο με τη γάτα, σαντιγύ, Μπάμπη και Βιβή μαζί, χάνει η μάνα το παιδί κλπ.

Πού γίνεται το cybersex;

Κάθε μέρος μπορεί να είναι ή να γίνει κατάλληλο για cybersex.
Ιδανικό είναι το γραφείο, κεκλεισμένων των θυρών, αφού ένα διάλειμμα cybersex από τη δουλειά μπορεί να ξανανοιώσει τον άνθρωπο.
Προσφέρεται επίσης η τουαλέτα (κοινώς ή πίπι ρουμ ή Winston Churchill, ή καμπινές ή χέστρα ή απόπατος ή χίλιες λέξεις έχουμε άρα τόσο σημαντικό είναι) αλλά και η κρεββατοκάμαρα, ειδικά αν είστε των Βορείων Προαστείων και έχετε και ασύρματο δίκτυο (Muni Wi-Fi).
Προσφέρονται η κουζίνα και το σαλόνι, ειδικά αν είστε των Δυτικών Προαστείων ή της γκαρσονιέρας, σία κι αράξαμε.
Γενικώς ρεύμα να υπάρχει, για να ηλεκτριστεί η ατμόσφαιρα αλλά και τηλέφωνο, μήπως μας καλέσει ο/η σύζυγος για να πούμε οτι "εδώ είμαι μωρό μου δεν σε απατώ".

Το cybersex γενικώς δεν συνηθίζεται παρουσία του/της συζύγου (τράβα βρε αδερφέ να ξεχαρμανιάσεις και cybersexιάζεσαι μιαν άλλη φορά).
Δεν γνωρίζω εαν συνηθίζεται παρουσία ζώων, κάθε τύπου, επειδή πιθανόν να θελήσουν να πάρουν μέρος κι αυτά στο γλέντι. Εαν εσείς ξεύρετε καλύτερα, παρακαλώ διαφωτίστε μας :)

Πώς γίνεται το cybersex;

Κυριολεκτικά, με το πληκτρολόγιο. Μεταφορικά, με το τηλέφωνο (τότε λέγεται και τηλεφωνικό σεξ, αλλά ουδόλως απέχει από το δικό μας, ενώ είναι και πιο εύκολο αφού τα χέρια δεν απασχολούνται).
Γίνεται χλιδάτα...
[punisher35] going down kiss your tits and nipples and then bite them hard
[f24horny] these tits are the envy of a thousand women.

Γίνεται ασυγχρόνιστα...
[punisher35] show me your tits
[f24horny] well, i DO have amazing tits.
[punisher35] let me lick your p*ssy
[f24horny] mmmm.... my whole body is shaking
[punisher35] f*ck me now
[f24horny] u r getting me hot =)

Γίνεται σουρρεαλιστικά...
[f24horny] i want to see u naked..spread on my bed ;)
[punisher35] do u want sex
[f24horny] mmm..... yes. i like sex.
[punisher35] do u want big
[f24horny] oh?
[punisher35] into your .....
[f24horny] :jumps in surprise:: mmm... that is soOOoo nice.

Ε, γενικά καταλάβατε πώς γίνεται. Αν όχι, μπείτε σε κανένα σχετικό chatroom και αφήστε να σας οδηγήσουν οι άλλοι. Μην ανησυχείτε, δεν βγαίνουν καβλιτζέκια από την οθόνη :)

Cybersex και ανταγωνισμός

Ανταγωνιστικά προς το cybersex εμφανίζονται, μεταξύ άλλων:

Το κανονικό sex, το οποίο αν ΔΕΝ γίνει "καθώς πρέπει", οπωσδήποτε υπερτερεί, όντας ασυγκρίτως ανώτερο πάντων των αγαθών, των αισθημάτων και συναισθημάτων, ορατών τε και αοράτων και φυσικά του cybersex. Γενικά, ένα καλό πήδημα απαλάσσει τον δυτικό άνθρωπο από τα περισσότερα προβλήματα, έστω και προσωρινά. Ενίοτε τα λύνει κιόλας (το νινί σέρνει καράβι, πάμε μια βόλτα με την Πόρσε μου κλπ).
Εχει βέβαια και σημεία στα οποία υστερεί, πχ χρειάζεται πάνω από έναν σε φυσική παρουσία, πρέπει να είσαι ντυμένος ανάλογα πριν, πρέπει να πάρεις προφυλάξεις για ανεπιθύμητες εξελίξεις (γάμος, βλενόρροια, κράξιμο και άλλα, αναλόγως), δεν γίνεται πάντα (καλά, με το βιάγκρα όλα γίνονται), δεν μπορείς να κρυφτείς ("τι chippendale dancer ρε σαπιοκοιλιά" ή "τι στητά μωρή που κοντεύεις να τα πατήσεις") και άλλα, που αποφεύγω να αναφέρω μιας και είναι λίγο-πολύ γνωστά σε σας που φτάσατε ως εδώ.

Η αυτοεξυπηρέτηση (sic), η οποία έχει αρκετά πλεονεκτήματα, όπως "αν πετύχει τύφλα νάχει το γαμήσι", δεν παύει όμως να έχει κάποια προβληματάκια, ενώ δεν λειτουργεί απολύτως ανταγωνιστικά ως προς το cybersex - συνήθως μάλιστα συνυπάρχει αρμονικά.

Η παρτούζα (άνω των πέντε, αφού κάτω από πέντε θεωρείται αίσθημα), η οποία επίσης έχει πλεονεκτήματα ("σκίσε με μωρό μου αλλά πώς σε λένε είπαμε;") και μειονεκτήματα (ποιανού είναι το παιδί;).

Δεν επεκτείνομαι γιατί θα κατηγορηθώ οτι γράφω για σεξ, ενώ δεν είναι αυτός ο σκοπός μου :)

Τι να προσέξετε

Αν έχετε μια πολύ συνηθισμένη σεξουαλική ζωή, αποτανθείτε σε γιατρό - το cybersex μπορεί να την κάνει εξαιρετικά ασυνήθιστη.

Αν έχετε φτωχή ή καθόλου σεξουαλική ζωή, αποτανθείτε σε γιατρό - το cybersex είναι ένα απλό υποκατάστατο του σεξ και ουδόλως συγκρίνεται με ένα καλό πήδημα.

Την μαλακία πολλοί ηγάπησον, τον μαλάκαν ουδείς (άσχετο αλλά μου άρεσε).

Το cybersex προκαλεί σεξουαλικό εθισμό και επαναλαμβανόμενους, παρατεταμένους οργασμούς - αν έχετε ξεχάσει πώς γαμάνε κανονικά, επειδή εδώ και πολύ καιρό πηδιέστε με τον υπολογιστή σας (ή με το δάχτυλό σας, ή με τη χούφτα σας, ή με τον υπολοχαγό Νατάσα ή με την Naomi Campbell), δείτε και τη βοήθεια για απεξάρτηση.

Το blogging υστερεί έναντι του cybersex σε ένα κυρίως σημείο: δεν γίνεται σε πραγματικό χρόνο ;)

Απορία

Δηλαδή είναι κακό να κάνεις πολύ cybersex;

Είμαστε μια ωραία παρέα, είμαστε!

Πεντακάθαρη Δευτέρα

2006-03-08T00:09:00.000+02:00

Στο προηγούμενο ποστ έμειναν μισά κάποια σχόλια - το μέσον δεν προσφέρεται για εκτενείς συζητήσεις. Υπόσχομαι πάντως εξίσου ενδιαφέρουσα ιστοριούλα, δεκαετίας.

Την πεντακάθαρη Δευτέρα με το πεντακάθαρο οχτάρι (μποφώρ) ζήλεψα τον OldSkipper. Ιδανικός καιρός για τσάρκα με ένα καλό ιστιοπλοϊκό - και με ένα μπουκάλι ρούμι, κατά προτίμηση :)

Ο καιρός μας τα χάλασε, αετό δεν πετάξαμε, ο μικρός φτερνιζόταν, η φωτογραφική γέμισε αρμύρα από τη θάλασσα κι έφαγα ώρα να την συνεφέρω, έκανα βλακείες με το φωτόμετρο (ακόμα δεν έχω μάθει να τη χειρίζομαι σωστά) και μου βγήκαν όλες οι φωτογραφίες υπερφωτισμένες έως σχεδόν καμένες...

Είχε και καλά όμως. Πρώτα γέμισα κι εγώ αρμύρα - μόνο φύκια δεν είχαν τα μαλλιά μου, κι αυτό μου θύμισε την τελευταία σκαφάτη βόλτα, πριν δυο χρόνια. Μετά, ανακάλυψα οτι και οι υπερφωτισμένες φωτογραφίες δίνουν πολύ ωραίες εικόνες αν τις σκαλίσει κανείς. Ολες οι θαλασσινές φωτογραφίες ήταν πολύ υπερφωτισμένες στο πρωτότυπο. Το τελικό το βλέπετε εδώ.

Η μεσαία στήλη έχει αυτές που μου αρέσουν περισσότερο - πολύ θα ήθελα να... ψηφίσετε ποιές σας αρέσουν.

Epicuros: Λουλούδια

OldSkipper: Θάλασσες

Δύων Ανατέλλων: Μονοπάτια

Kourkoubini: Ζωγραφιές

Εξουσία και έρωτες στην κορυφή

2006-03-04T12:03:00.000+02:00

Εχοντας ήδη υποσχεθεί ένα κείμενο με δικτυακές ιστοριούλες στη Μιραντολίνα και με αφορμή αυτό το ποστ της Κωσταντίνας, νομίζω πως ήρθε η ώρα να γράψω μια ιστοριούλα για τον καιρό που έπαιζα neopets. Ισως ξέρετε οτι αυτό το παιχνίδι έχει σήμερα πάνω από 35 εκατομμύρια χρήστες σε όλο τον κόσμο - η εταιρία πουλήθηκε το Μάιο του 2005 στην Viacom/MTV. Ο αριθμός των χρηστών δεν μας ενδιαφέρει με ακρίβεια, αρκεί να ξέρουμε οτι μιλάμε για το πιο εθιστικό παιχνίδι στο ιντερνετ, που απευθύνεται κατά κανόνα σε παιδιά 13-15 ετών.
Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι και "η μοναξιά της κορυφής" - είχα γράψει πρόσφατα στον Orlando για το πόσο μόνες είναι, κατά κανόνα, οι πολύ όμορφες γυναίκες (οι "σεξοβόμβες" όπως συνηθίσαμε να λέμε). Αυτές βέβαια δεν προσπάθησαν ιδιαίτερα για να γίνουν όμορφες, αλλά αντιμετωπίζουν και αυτές το κόστος της "επιτυχίας".
Δώσε κλώτσο στην ανέμη...

Το καλοκαίρι του 2000, μου δείχνουν ένα νέο τότε παιχνίδι (το neopets) και μου εξηγούν πόσο ωραίο είναι. Στην αρχή το βρήκα βαρετό, μέχρι που ανακάλυψα οτι έχει οικονομικά στοιχεία μέσα (μεγάλη αδυναμία μου: η έλλειψη οικονομικών γνώσεων) και το βρήκα ενδιαφέρον για πειραματισμούς.
Κάπου στα τέλη του χρόνου είχα ήδη εθιστεί (στην Αμερική υπάρχουν κλινικές απεξάρτησης από το ιντερνετ και ειδικά προγράμματα θεραπείας για συγκεκριμένους δικτυακούς εθισμούς).
Εβλεπα την hrobi στην κορυφή τόσους μήνες, με κάθε μέθοδο επικοινωνίας κλειστή - "τι ντίβα, τι ελιτισμός!" ήταν οι σκέψεις μου.
Λίγο η ζήλεια, λίγο το πείσμα, έβαλα στόχο την κορυφή. Τον πέτυχα στις αρχές του 2001, οπότε ανέβηκα σε ένα βάθρο - πρώτο τραπέζι πίστα, ο alombar με το μεγαλύτερο εικονικό μαγαζί και, πολύ σύντομα, με τα περισσότερα εικονικά λεφτά.
Στο παιχνίδι υπήρχαν κι άλλοι "πρώτοι", σε άλλες κορυφές, αλλά "τα φώτα της δημοσιότητας" τα απολάμβανε ο πιο πλούσιος.
(Στο σημείο αυτό κόβω τα εισαγωγικά - για να μπείστε στο πνεύμα του παίχτη, είτε πρόκειται για τζόγο είτε για παιχνίδι ρόλων, πρέπει να το ζείτε το παιχνίδι).

Στο παιχνίδι αυτό επέλεξα για πρώτη φορά το ψευδώνυμο alombar42 (είχα και μερικά ακόμη) και βεβαίως ποτέ και πουθενά δεν αναφέρθηκε τίποτα περισσότερο από ένα όνομα: alombar42 = Vas, adult male from Greece.

Ο δρόμος για την κορυφή δεν ήταν εύκολος. Ετρωγα πολλές ώρες κάθε μέρα παίζοντας, καταγράφοντας αριθμούς, σχεδιάζοντας τη διαδρομή για το στόχο.
Μαζί με την προσπάθεια έκανα και αρκετές φιλίες - με μερικά από αυτά τα άτομα μιλάμε ακόμη, με ένα συνεργαζόμαστε και ένα τουλάχιστον θα μας επισκεφθεί το καλοκαίρι.
Εφτιαξα κι ένα forum, που σε έξι μήνες απέκτησε περίπου 5000 μέλη.

Οσο ανέβαινα, ειδικά όταν έφτασα στο top-10, αυξάνονταν ιδιαίτερα τα μηνύματα τύπου "είσαι τόσο πλούσιος, χάρισέ μου αυτό" και "έλα να ψωνίσεις από το μαγαζί μου, είναι πολύ καλό".
Τα μηνύματα αυτά είναι πολύ σημαντικά - ένδειξη οτι ο κόσμος το αντιμετώπιζε σαν πραγματική ζωή, όχι σαν παιχνίδι. Γιατί, τί νόημα έχει να σου χαρίσουν τη νίκη; Γιατί να παίξεις αν δεν υπάρχει ανταγωνισμός;
Μαζί αυξάνονταν οι αιτήσεις για "φιλία" (ένα σύστημα ανάλογο με τις "επαφές" στο MSN) - όσο πιο ψηλά τόσο περισσότεροι ηθελαν να γίνουν φίλοι μου.
Σημειώστε οτι, το παιχνίδι απευθύνεται κυρίως σε ηλικίες της τάξης των 15 ετών. Φυσικά μέσα σε τόσα εκατομμύρια κόσμο, υπάρχουν πολλοί ενήλικες (κάπου 25% άνω των 18 και κάπου 5% άνω των 30).
Με αυτό θέλω να πω οτι οι περισσότερες αιτήσεις φιλίας προέρχονταν από παιδιά - κυρίως κορίτσια.
Μέχρι να φτάσω στην κορυφή...
1) αποδεχόμουν τις περισσότερες από αυτές, έχοντας ταυτόχρονα και το μεηλ μου ανοιχτό σε όλους - όποιος ήθελε, έστελνε
2) απαντούσα στα περισσότερα μεηλ, μέχρι 50 τη μέρα, παραπέμποντας στο forum όσους ζητούσαν απλώς βοήθεια και οδηγίες
3) είχα αρκετά υποστηρικτικά μηνύματα

Λίγο πριν φτάσω στο νούμερο ένα, έλαβα προσωπικό μήνυμα από τον δημιουργό του παιχνιδιού, που απορούσε πώς κατάφερα να ανέβω τόσο γρήγορα, μήπως έκλεβα με κάποιο τρόπο.
Ανταλλάξαμε διάφορα μηνύματα όπου του εξήγησα τις στρατηγικές που ακολουθούσα (γνωστά πράγματα: μονοπώλια, δωράκια, συνεργασίες και πλασάρισμα ενός πολύ όμορφου χαρακτήρα).
Μεταξύ άλλων του είπα οτι ενδιαφέρομαι να φέρω το παιχνίδι στην Ελλάδα (και μου απάντησε χοντρικά οτι είναι πολύ μικρή αγορά).

Αρχές του 2001 λοιπόν ο alombar42 έγινε η πρώτη μούρη στο παιχνίδι. Οσο η απόσταση από την δεύτερη ήταν μικρή, η συμπεριφορά των υπολοίπων ήταν χοντρικά η ίδια, εκτός από την άυξηση των μηνυμάτων. Συνέχισα να απαντάω, παραπέμποντας όλο και περισσότερο στο forum.
Εδώ όμως άρχισαν να καταφθάνουν τα πρώτα μηνύματα "είμαι ερωτευμένη μαζί σου", "πάντα έψαχνα κάποιον σαν εσένα" κλπ. Τα περισσότερα από ηλικίες 13-18.
Παράλληλα άρχισαν να με συζητάνε εκτός παιχνιδιού, σε διάφορα δορυφορικά sites, σε forums, στο Usenet κλπ - άργησα να τα ανακαλύψω, μιας και ασχολιόμουν αποκλειστικά με το παιχνίδι. Στην αρχή μάλιστα, δεν είχα ιδέα για την ύπαρξη αυτών των "πυρήνων συζητήσεων".
Ανάμεσα στα άλλα, άρχισε το ψάρεμα αφελών από διάφορους πονηρούς, που έγραφαν ένα μήνυμα σε κάποιο forum "είμαι ο alombar42 κι έχω κόλπο για 10 εκατομμύρια - δώσε το ψευδώνυμο και τον κωδικό σου για να σου στείλω το κόλπο". Πολύ αργότερα βρήκα ένα βουνό τέτοια μηνύματα κι ένα μεγαλύτερο βουνό από αφελείς (παιδιά είναι όμως).

Μέσα του 2001, ο alombar42 είχε δεχτεί εκατοντάδες ερωτικά μηνύματα, με πιο χαρακτηριστικό ένα από την κόρη μιας φίλης στο παιχνίδι, που έλεγε περίπου "είμαι ερωτευμένη μαζί σου, θα κάνω τα πάντα για σένα, αλλά μην το πεις στη μαμά μου σε παρακαλώ".
Εδώ μπαίνει η εξουσία του τίτλου. Προφανώς κανείς δε μπορεί να ερωτευτεί ένα ψευδώνυμο, μπορεί όμως να ερωτευτεί την εξουσία που πηγάζει από αυτό, την εξουσία που κατέχει.
Κάπου εκεί κλείνω το μεηλ μου στο παιχνίδι (επιτρέποντάς το μόνο σε όσους ήταν στις επαφές μου), αφαιρώ από τις επαφές μου όλα σχεδόν τα ψευδώνυμα κάτω των 18 ετών και γράφω μια ανακοίνωση στο μαγαζί μου οτι δεν δέχομαι αιτήσεις επαφών κάτων των 18 ετών.
Παράλληλα κλείνω το forum, έτσι ώστε όποιος ήθελε να συμμετέχει θα έπρεπε να λάβει πρόσκληση από ένα ήδη μέλος.
Αυτό με έκανε αυτόματα απρόσιτο από οποιονδήποτε νεοφερμένο και πρακτικά από όλο τον κόσμο εκτός από αυτούς που ήδη γνώριζα (και οι οποίοι παρά τη θέλησή τους γίνανε γραμματείς μου, αφού συνέχιζαν να λαμβάνουν μηνύματα τύπου "είσαι φίλος/η του alombar42, πες κάτι για μένα").
Η κατάσταση άρχισε να με ενοχλεί, άρχισα να στεναχωριέμαι που δεν μπορούσα να κάνω νέους φίλους, αλλά στο παιχνίδι δεν πήγα για να κάνω δημόσιες σχέσεις - πήγα για να παίξω (με σκοπό να κερδίσω φυσικά).
Εγινα έτσι ένας απολύτως ψυχρός παίκτης, γιατί απλώς δεν γινόταν διαφορετικά.

Γύρω στις αρχές του 2002 φτάνω τόσο ψηλά που πρακτικά ποτέ κανείς δε θα μπορούσε να φτάσει, όσο ήμουν εκεί - έπαψα να έχω σοβαρό ανταγωνισμό.
Τα μηνύματα στα δορυφορικά sites αυξάνονται. Ολοι ασχολούνται μαζί μου, λέγοντας το μακρύ τους και το κοντό τους.
Συνεχίζω να απέχω από το εκτός παιχνιδιού δρώμενα και βάζω μια ανακοίνωση στο μαγαζί μου "όπου δείτε alombar42 δεν είμαι εγώ - κάποιος σας πουλάει εκδούλευση".
Φτιάχνω και ένα FAQ για τον alombar42, μαζεύοντας τις πιο συχνές ερωτήσεις που λάμβανα όσο το μεηλ μου ήταν ανοιχτό.

Για να έχετε κάποια νούμερα σύγκρισης, το μαγαζί μου στο παιχνίδι, που ήταν ο κύριος πόλος έλξης, είχε σχεδόν δέκα χιλιάδες μοναδικούς επισκέπτες τη μέρα.
Μέσα του 2002 αρχίζουν να εμφανίζονται μηνύματα τύπου "ο αλομπαρ δεν είναι άνθρωπος, είναι πρόγραμμα που έφτιαξε ο δημιουργός του παιχνιδιού για να υπάρχει ένας άφθαστος στόχος".
Κάπου εκεί με διαγράφουν, ίσως από λάθος ίσως για δοκιμή αντιδράσεων. Εστειλα δύο μηνύματα στο τμήμα υποστήριξης και δεν έλαβα απάντηση- επί δέκα μέρες!
Την ενδέκατη ξεκινάει petition, παρακαλώντας όποιον ενδιαφέρεται να βάλει στο μαγαζί του ένα banner ("support alombar42"). Πριν περάσει μια μέρα, ο λογαριασμός μου επαναφέρεται λόγω του θορύβου που προκλήθηκε!

Αρχές του 2003 με απολύουν από την μεγάλη πολυεθνική στην οποία εργαζόμουν (ευκαιρία για διακοπές και αλλαγή πορείας - ποτέ δεν κατάλαβα γιατί με αντιπετώπισαν σαν δυστυχισμένο όταν μου το ανακοίνωσαν... αφού το προκάλεσα κατά κάποιο τρόπο).
Αυτό παράλληλα σήμαινε περισσότερο χρόνο για παιχνίδι οπότε, ελλείψει ανταγωνισμού, βάζω δεύτερο χαρακτήρα στο παιχνίδι και τον προχωράω σχεδόν αυτόνομα (τον διαφημίζω στο κεντρικό μου μαγαζί όμως και τον υποστηρίζω πλαγίως).
Εξι μήνες αργότερα έχω τις δύο πρώτες θέσεις στο παιχνίδι, με τον alombar42 να έχει ξεφύγει τελείως από κάθε έννοια ανταγωνισμού - όταν οι άλλοι πάλευαν για μερικά εκατομμύρια (λεφτά) είχα κάπου πέντε δις.
Οταν έγραφα ένα μήνυμα στο μαγαζί μου, αυτόματα προκαλούνταν αντιδράσεις σε όλο το παιχνίδι...

Τα μηνύματα εκτός παιχνιδιού έχουν γίνει σωρός κι εγώ πρακτικά δεν μπορώ να μιλήσω. Τι να πω; Οπουδήποτε κι αν έγραφα ένα μήνυμα, θα ακολουθούσαν 100 σχόλια, εγώ δε θα μπορούσα να τα παρακολουθήσω και αυτόματα θα με κατηγορούσαν για ελιτισμό - όχι πως δεν έγινε κι αυτό βέβαια. Πολλοί με κατηγόρησαν για αναισθησία και άλλα χαριτωμένα. Μα ήταν πρακτικά αδύνατον να απαντήσω έστω και στο 10% των όσων απευθύνονταν σε μένα - αλλά αυτό κανείς δεν το σκεφτόταν, όλοι έλεγαν "δε μου απαντάς σε αυτό που σε ρώτησα".
Η μοναξιά της κορυφής που λέγαμε...

Τέλη του 2003 με διαγράφουν οριστικά (you were not playing by the manners of this game), που αυτό σε απλά ελληνικά μεταφράζεται σε "έχεις αποκτήσει υπερβολική εξουσία". Λογικό :)

Ο γκουγκλης σήμερα βγάζει μόλις 18 χιλιάδες αναφορές για alombar42 - έχουν αρχίσει και γίνονται νορμάλ τα πράγματα κι εγώ έχω μείνει με μερικές δεκάδες άτομα στο μεηλ μου, με τα οποία έχουμε μιλήσει αρκετά.
Σιγά σιγά ξαναγίνομαι άνθρωπος :)

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Δείτε και τη σχετική καταγραφή της "διαγραφής" και του petition που έγινε εδώ

* Ο χρόνος και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις *

2006-03-03T11:16:00.000+02:00

Η Paragrafos ζηλεύει λέει τους ανθρώπους που τα πάνε καλά με τις μηχανές. Εγώ πάλι την θαυμάζω απεριόριστα, κυρίως για τη δύναμή της - ρίξτε μια ματιά στο blog της και θα καταλάβετε πόσο ασήμαντη είναι η δική μας... "μελαγχολία" (ναι, σε εισαγωγικά).

Χθες πήγαμε μια βόλτα στους νονούς του μπέμπη. Η νονά περιμένει παιδί και δεν έκατσα τόσο πολύ μαζί της, μένοντας περισσότερο στο "καπνιστήριο", το δωμάτιο-εργαστήριο του νονού. Ο νονός κολημμένος με την τεχνολογία και τις μηχανές (άμα δεν ταιριάζαμε...), πιάσαμε την κουβέντα για το μοντελισμό. Παληά μου λόξα, η οποία δυστυχώς δεν κράτησε πολύ. Εκείνος όμως συνεχίζει και μάλιστα με διακρίσεις σε σχετικούς πανελλήνιους αγώνες. Μου είπε ένα σωτό ιστορίες και κάτι μου λέει οτι θα τις μεταφέρω εδώ κάποια στιγμή. Υποσχέθηκα πάντως να πάω στον επόμενο αγώνα αυτοκινήτων (1/10) για φωτογραφίες.

Τα αυτοκίνητα γνωστών bloggers
Λαμπρούκος: Porsche 356 B Χθες το βράδυ	Orlando: Porsche 911 T Λονδίνο 1981	Mirandolina: Σκαραβαίος Χθες το βράδυ
Να 'χα χίλια μάτια
Σε βρήκα Κρήτη 82-88	...κύκλους κάνει Κρήτη 82-88	Λεπτολόγηση Κρήτη 82-88
Σταχυολογώντας
Καληδονία 06:45	Τα λάθη μου τα αγαπώ	Χρώματα κι αρώματα

Κυνηγώντας το χαμένο χρόνο

2006-03-02T09:39:00.000+02:00

Χθες το βράδυ είπα να βγάλω μερικές φωτογραφίες να παίξω και λίγο με τις ρυθμίσεις της μηχανής, με αφορμή το σχετικό ποστ της Μιραντολίνας.
Την έβαλα στα 1600 ASA για να έχω και λίγο κόκκο και βγήκαμε βόλτα με τον Αρη. Δυστυχώς δεν έχω μάθει ακόμα τα κόλπα της, οπότε οι "επιτυχίες" ήταν ελάχιστες κι αυτές χρειάστηκαν διορθώσεις (χωρίς φλας έβγαιναν πολύ κόκκινες, με φλας έβγαιναν "λίγες"). Ηταν και ο Αρης, που έχει διακόψει την εκπαίδευσή του νωρίτερα και δεν ήθελε να με αφήσει σε ησυχία, οπότε το χέρι συνήθως κουνιόταν...

Το μπαλκόνι αφιερωμένο στην Houlia λόγω τίτλου και ονόματος και ο δρόμος στην mindstripper, επειδή μου έδωσε την έμπνευση (έχει υπέροχες φωτογραφίες στο μπλογκ της και το ανακάλυψα μόλις χτες!).

Συνομήλικο της Ιουλιέτας	Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ
Παίζοντας με τα χρώματα

Ο μετρητής γράφει 465 στάσεις

Στο Βελιγράδι μια φορά

2006-03-01T09:57:00.000+02:00

Αφήνω τη Χρύσα να διηγηθεί, με το μήνυμα που έστειλε. Το γράψιμό της "μιλάει" κυριολεκτικά. Εχω βάλει μερικά κενά και παραγράφους, τα υπόλοιπα όπως ακριβώς τα έγραψε.

Ελπίζω κάποτε να τη γνωρίσω προσωπικά - από κάτι τέτοιους ανθρώπους θα ήθελα να παίρνω συνεντεύξεις!

μα δεν ειμαι εγω για τετοια πια. ειμαι? περασαν και δεκα χρονια απο τοτε.. που να θυμαμαι.. ημουν και 18 βλεπεις και κηνυγουσα τ ονειρο της ανεξαρτησιας.

το βελιγραδι φανταζε γη της επαγγελιας στα ματια μου, οχι πως δεν ηταν. κι αμα οι απαιτησεις δεν ειναι κι ιδιαιτερα ακριβες, το ανατολικο μπλοκ γινεται πραγματικα ονειρικο.
λιγα λεφτα και πολλα γουστα. η ψευδαισθηση του πλουτου.. οχι πως δεν ηταν ευχαριστη, μια χαρα υποκαταστατο το χρημα.

ομως.. απ την αρχη καλυτερα.
αυτη πηγε για να σπουδασει εκει, η επιλογη καθαρα γεωγραφικη. απ την πολη, εκει συνηθιζανε να πηγαινουνε ειτε για να σπουδασουν. ειτε για ν αγορασουν adidas.
πηγε για το πρωτο.
μικρο παιδι στα δυσκολα.
υποτυπωδεις οι γνωσεις της γλωσσας. ισα για να περασουν τις εξετασεις τους ειχαν μαθει να απαντουν στις ερωτησεις "απο που ειναι" και "τι ηρθαν να σπουδασουν".
μια χαρα το λεγε το ποιημα, κι ετσι βρεθηκε να κανει κατι που λεγανε οτι δεν ειναι δυσκολο για φυγοπονους τυπους, και στο τελος τελος, αποτελουσε κι οικογενειακη τους παραδοση.

γρηγορα μπηκε στο νοημα.

η παρεα με ελληνες της φαινοταν ανιαρη, αδιαφορη. εδειχναν φοβισμενοι και η γκετοποιηση ηταν ο μονος δρομος τους.
δε της πηγαινε αυτο, κι ετσι στο πανεπιστημιο κανει παρεα με σερβους -ειναι αληθεια οτι βοηθουσε λιγο κι κοψια της- οι αντρες δεν εκαναν παρεα στις ελληνιδες, γιατι τις εβρισκαν υποδεεστερες εμφανισιακα απ τις δικες τους, αντιθετως οι σερβιδες γουσταραν πολυ τους ελληνες, οπως κι αν ηταν, αρκει να ειχαν φραγκα.

εκει τα πρωτομαθε αυτα.
διαχωρισμοι, με βαση τη μουρη,τα φραγκα, ετσι απλα.
μια φυσικη ροπη -κατι σα κουσουρι- την εσπρωχνε να τα δει ολα.

διαβαζε για να ειναι ενταξει στις υποχρεωσεις της, μα μετα δεν επαιζε μπιριμπα βριζοντας το κωλομερος που βρισκοταν, οπως εκαναν οι συμφοιτητες της, κατεβαζοντας τζονυ και τα συναφη, παρα μπηκε σε παρεες περιεργες. παρεες μαφιοζων που διοικουσαν γειτονιες, τετραγωνα -αμα εισαι νεος εχεις κι αγνοια κινδυνου-.

κι ετσι εγινε γυναικα του αρχηγου!
μπουζουκια, ντυσιματα, προσωπικος σωφερ, μικρο πιστολι στο τσαντακι της για παν ενδεχομενο, μπραβοι, χοροι, πανακριβα εστατορια.
η μια πλευρα τοσο λαμπερη, κι αλλη τοσο πονεμενη.
πολυ πλουσιοι και πολυ φτωχοι.κι μικρη περιεργη το πρωι ντυμενη φοιτητρια, και το βραδυ με λαμε να παρελαυνει αναμεσα σε παρακμιακους, ηθελε να ρουφηξει οτι απλοχερα της δινοταν.
σα ταινια ηταν τοτε, κι αυτη η πρωταγωνιστρια να κινει τα νηματα, να καθοριζει τυχες για την πλακα της, να γινεται διαμεσολαβητης γα να κανονιστουν δουλειες, μαγαζατορες να υποκλινονται.

εισοδος στο μαγαζι σημερα, αφηνουμε τα κινητα μας στο τραπεζι.
εισοδος στο μαγαζι τοτε, αφηνανε τα πιστολια στο τραπεζι.

ποσο μακρινα ολα αυτα. κι οι φιλοδοξοι ανθρωποι ποσο μικροι γινονται καμμια φορα, για να φτασουν στους στοχους τους, νομιζω οτι η μικρη σταθηκε τυχερη στη ζωη, γιατι ποτε δε θελησε αληθινα τιποτα. δεν κηνυγησε τιποτα. εγινε βασιλισσα της μαφιοζικης νυχτας χωρις καλα καλα να το καταλαβει.

ολα ειναι ωραια να τα δοκιμαζει κανεις και μετα να αποφασιζει τι του παει και τι οχι.

ηταν ωραιες οι νυχτες. μα η μερα πληγωνε. στα σουπερ μαρκετ,τα καλαθια ειχαν δυο τρια πραματα. πως λοιπον να ψωνισει, οταν οι αλλοι πεινανε.
το πρωι στριμωχνοταν στα λεωφορεια, ακουγε να βριζουν την αμερικη που ειναι πισω απ ολα, ωσμονοταν τια σκελιδες του σκορδου που αφειδως το ετρωγαν -για καλη υγεια- και μετα παρακαλουσε να γινει νυχτα, να μη βλεπει. να μη πονα.

οι νυχτες ηταν ωραιες τοτε. ειχαν πολυ αλκοολ, πολυ ψεμα, και μια δοση ανεκπληρωτου τα πρωινα.

οταν ο ηλιος τρυπωνε στο φοιτητικο δωματιο, ολα φανοντουσαν ξενα, κι εφτανε λιγος ελληνικος καφες για να χαμογελασει.

ετσι απλα..

Υπόκλιση στο Βατραχοκόριτσο, για το μήνυμά της για την Αννούλα και τον 50 cent.

αυτοκίνητα και τούρτες

2006-02-28T09:07:00.000+02:00

Το ποστ είναι κάπως τεχνοκρατικό - αποφύγετέ το αν δε σας αγγίζουν αυτά :)

Η ιδέα μου ήρθε από σχετικό ποστ του Νίκου Δήμου (Έχουν τα αυτοκίνητα ψυχή;). Είπα λοιπόν να γράψω μια λίστα με τα αυτοκίνητα με τα οποία "δέθηκα" (έχω οδηγήσει πολύ περισσότερα, αλλά αναφέρω μόνο όσα σημαίνουν κάτι για μένα - για τις μηχανές άλλη φορά). Μετά από ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα (και βάλε), δικαιούνται ένα ποστ τουλάχιστον :)

Πώς έμαθα να οδηγώ; Με τα αυτοκίνητα του πατέρα μου φυσικά (τα οποία ήταν πάρα πολλά - είχε και έχει μεγάλη λόξα αλλά και εκθέσεις αυτοκινήτων για κάποια χρόνια, οπότε οι αλλαγές ήταν εύκολες, συχνές και σχεδόν δωρεάν).
Ford Taunus 17M - το πρώτο αυτοκίνητο στο οποίο έμαθα να οδηγώ (5 ετών στην αγκαλιά του, μόνο τιμόνι, αφού δεν έφτανα τα πετάλια).
Ακολούθησε ένα Ford Taunus GT φτιαγμένο στη μόδα της εποχής (τεράστια λάστιχα, κινητήρας 2λιτρος, φούστες κλπ) στο οποίο έμαθα να οδηγώ μόνος μου (8 ετών).
Για λίγο ένα "πειραγμένο" Fiat 132 Mirafiori - με αυτό έμαθα να κάνω "πάντες" - έκτη δημοτικού :)
Μετά υπήρξαν διάφορα Mercedes (έπαιρνε για λίγες μέρες μεταχειρισμένα από τις εκθέσεις - χαρά ο πατέρας, δυο φορές χαρά ο γιος). Ανάμεσα σε αυτά μερικά 200άρια με τα οποία ουσιαστικά έμαθα να οδηγώ, να προσέχω, να βγάζω φλας κλπ, ένα χρυσαφί 280SE με το οποίο αντιπάθησα οριστικά τα αυτόματα κιβώτια και ένα γαλάζιο κάμπριο 350SLC, με το οποίο έπιασα πρώτη φορά τα 120 χαω (ετών 12).
Από την εποχή των μονών-ζυγών και για καιρό, είχαμε πάντα δύο αυτοκίνητα (δικά μας ή από τις εκθέσεις, για όσο καιρό αυτές υπήρχαν). Μεταξύ αυτών, ένα Mazda 323 και ένα Toyota Starlet με τα οποία έκανα αρκετά χιλιόμετρα αλλά ποτέ δε με "άγγιξαν". Ειδικά το πρώτο μου φαινόταν τελείως ψυχρό. Περί ορέξεως όμως...

Τα "δικά μου" τώρα - προφανώς έχω μια κλίση στα γιαπωνέζικα, κυρίως επειδή αντέχουν τις ιδιοτροπίες μου και, πιστέψτε με, τα γερμανικά αντέχουν επίσης αλλά ζητάνε περισσότερη προσοχή. Αυτά από όσα έχω γνωρίσει και οδηγήσει βεβαίως.

Subaru 600 - το παιχνίδι.
Πίσω μηχανή, πίσω κίνηση, με τα συμβατικά του λάστιχα (όχι radial) έκανες πατινάζ στην άσφαλτο, ασχέτως ταχύτητας. Μακρυά από βροχή βεβαίως, εκτός αν πήγαινες με ταχύτητα πεζού. Κάθε επισκευή ήταν φτηνή αλλά με λίγη προσοχή δε ζητούσε τίποτα. Αντεξε τους βανδαλισμούς μου. Ο τίτλος τιμής λόγω του μεγέθους και του τρόπου που το οδηγούσε ένας 18άχρονος. Εφυγε με 80K χλμ σε συγγενή - και με μια στοίβα απλήρωτες κλήσεις, κυρίως στάθμευσης :)

Honda Civic 1400 - το αλητάκι ή Dolly. Με κινητήρα "μπλε" και μακρύ κιβώτιο από Accord - από τον προηγούμενο (γερμανό) ιδιοκτήτη. Φοιτητής μηχανολογίας τότε εγώ, το έκανα βίδες όποτε ήθελα να του "βελτιώσω" κάτι ή όποτε νόμιζα οτι έχει πρόβλημα (δεν είχε, απλώς ευκαιρία έψαχνα). Εκανα πρώτη φορά το Αθήνα-Πάτρα σε 1:45 (από κλειδί πόρτας σε κλειδί πόρτας). Ο κινητήρας δεν έσπαγε με τίποτα - ούτε όταν, λόγω λάθους, το πήγα με μίζα 8 χιλιόμετρα με σπασμένο ιμάντα εκκεντροφόρου (και τις βαλβίδες σε τυχαίες θέσεις). Πήγε παντού, σύρθηκε σε βράχια και άμμο, έκανε πολλές ταρζανιές, περάσαμε και τρεις φορές από το "είδα το χάρο με τα μάτια μου". Το μόνο που ζητούσε ήταν βενζίνη κι αυτή ελάχιστη. Δυο κλήσεις μόνο (μάθαμε και τα ραντάρ τότε) - ταχύτητα και διπλή γραμμή στην ευθεία-παγίδα του Αγρινίου. Δεθήκαμε πολύ με αυτό το αυτοκίνητο και γυρίσαμε πολλή από την Ελλάδα. Μεταξύ άλλων και εν μέσω εξεταστικής στην Πάτρα, πήγαμε Θεσσαλονίκη για πατσά... Εφυγε με 140K χλμ σε συγγενή.

Subaru 1000 Justy 4x4 - το τσίρκουλο (από κυρία ΒΠ ο τίτλος τιμής), ήταν το πιο sexy αυτοκίνητο που είχα. Το δεύτερο αυτοκίνητο με το οποίο δέθηκα και το πρώτο που το σήκωσα στις δυο ρόδες (βόλευε λόγω 4x4). Το πρώτο που του έκαψα τον κινητήρα και, λόγω έλλειψης πιστονιών, πάλευα με το χέρι να χαράξω λούκια για τα ελατήρια (είχαν γίνει ένα σώμα). Ευτυχώς βρήκα "τροπέτο", αλλά η σχέση ράγισε. Αν είχε λίγο ακόμη ύψος και λίγη ακόμα τελική, θα είχαμε πάει πραγματικά παντού. Με αυτό έμαθα να παίζω "με τα τέσσερα", αν και δεν είχε κεντρικό διαφορικό και "κλείδωνε" στο στεγνό. Είχε μικρές ιδιομορφίες (λόγω... μεγέθους, δικού μου εννοώ, του έσπασα και το κάθισμα). Εφυγε σε συγγενή με 120K χλμ.

Toyota Corolla 1600 - το πρακτικό. Δεν είχα την άνεση για κάτι καλύτερο κι έτσι αγόρασα σε "τιμή ευκαιρίας" το δεύτερο αυτοκίνητο του πατέρα μου. Εκανα πολλά με αυτό και σε αυτό... τα χλμ που κάναμε ίσως φαίνονται λίγα. Το κράτησα κάπου 5 χρόνια και ποτέ δεν έπαθε το παραμικρό, αν εξαιρέσουμε 2-3 φορές που με τράκαραν (και με πλήρωσαν) και μία υπερθέρμανση λόγω λάθους. Εφυγε με 160K ταξιδιάρικα κυρίως χλμ σε συγγενή.

Subaru Forester - το τρελλό φορτηγό. Το αγόρασα μόλις πέρισυ, μεταχειρισμένο (έχει και ιστορία ο προηγούμενος ιδιοκτήτης, αλλά αυτό σε άλλο ποστ). Δεν έχω κάνει πολλά χλμ αλλά όλα έγιναν σε ταξίδια - ελάχιστα έχει κυκλοφορήσει στην πόλη (ίσως επειδή έχουμε κι ένα μικρό στην οικογένεια, ίσως και λόγω όγκου). Είχα καλομάθει σε αυτοκίνητα σχετικά μικρά, γρήγορα και οικονομικά και μου κακοφάνηκε που αυτό ζητάει 10 λίτρα στα 100 με οικονομική οδήγηση (και 14 τουλάχιστον με τη συνηθισμένη μου). Του λείπουν άλογα (δεν είναι το turbo) και ίσως αυτό με κάνει κάπως ψυχρό απέναντί του. Αλλωστε αγοράστηκε για πρακτικούς λόγους (να μπορούμε να πηγαίνουμε στα βουνά και στις παραλίες χωρίς άγχος οτι θα κολλήσουμε ή οτι δεν περνάμε λόγω ύψους). Γεγονός είναι οτι στα ταξίδια είναι άψογο και στους ελληνικούς δρόμους (λακούβες, τρύπες, νεροφαγώματα, μπαλώματα) γίνεται μαγικό χαλί - ούτε Mercedes ούτε τίποτα τέτοια άνεση! Επιπλέον έχει δεκάδες θήκες παντού, χώρο για 2 άτομα συν μωρό συν σκύλο, μαζί με όλα τα συμπράγκαλα για 15 μέρες (πάρκο, καρότσι, παιχνίδια μωρού και σκύλου κλπ) ακόμα και χωρίς τη σχάρα. Ξέρετε ίσως οτι κρατάει πολύ καλά στο δρόμο και, αν έχεις διάθεση και γνώσεις, αφήνει ελευθερίες για παιχνίδια. Με τετρακούνητο τα παιχνίδια είναι επικίνδυνα, αλλά με αυτό είναι... πραγματικά παιχνίδια και μάλιστα με πρωτόγνωρη αίσθηση. Εχει 70K χλμ, εκ των οποίων τα 11 μαζί μου. Στόχος πάντως είναι το νέο μοντέλο με τα 158 άλογα (χωρίς turbo πάντα) - ίσως εκεί ο έρωτας ευοδωθεί ;)

Α, μερικοί στην παρέα μου με φωνάζουν "σουμπαρουδάκια". Είναι γεγονός πάντως οτι η Subaru φτιάχνει ιδιαίτερα (έως ιδιότροπα) αυτοκίνητα.

Το πρώτο

Το τελευταίο

Για να μη λέτε οτι σας ξέχασα - ό,τι περίσσεψε, δικό σας :)
42 πλην	42 συν

Φωτογραφίες

2006-02-27T11:49:00.000+02:00

Καινούργιο κοσκινάκι μου και πώς να σε χορτάσω :)
Ακολουθούν χθεσινές φωτογραφίες και παιχνίδια.

Ενας κούκος αρκεί να φέρει την άνοιξη	Από πότε τα μπουμπούκια θεωρούνται λεπτομέρειες;	Τρίχες!
Παιχνίδι με χρώματα	Εξωτικός παράδεισος	Εξωτικά παιχνίδια

Γενέθλια

2006-02-27T10:15:00.000+02:00

Προ αμνημονεύτων ετών και βάλε, σαν σήμερα όμως, γεννήθηκα.
Παραθέτω μια πρόσφατη φωτογραφία μου, για να πέσουν οι μάσκες :)

Χωρίς σχόλια.

(η εικόνα είναι πίνακας φίλης, εμπνευσμένος -αντίγραφο ουσιαστικά- από το εξώφυλλο του βιβλίου "το άρωμα του ονείρου", από το οποίο δανείστηκα τον Alombar και του οποίου τον βίο διάγω... σχεδόν)

Μόσχα 1980

2006-02-25T00:56:00.000+02:00

Παληά αγαπημένη μου λόξα η φωτογραφία. Κάποτε έγινε πανάκριβη, με εμφανιστήριο (ασπρόμαυρες μόνο) και δεκάδες δοκιμές. Εξαιτίας του κόστους τα τελευταία δέκα χρόνια έχω βγάλει μόνο αναμνηστικές φωτογραφίες - όποιος καεί στο χυλό φυσάει και το γιαούρτι...

Την περασμένη εβδομάδα μου ψώνισα μια Canon EOS 350D με δυο φτηνούς φακούς και τα απολύτως απαραίτητα, για να μπω σιγά σιγά στο πνεύμα του ψηφιακού φωτογραφίζειν. Εβγαλα 260 φωτογραφίες σε 10 μέρες και μόνο ρεύμα χάλασα - θαύμα, θαύμα φώναξα! Ακόμα βέβαια είναι νωρίς για συμπεράσματα, δεν έχω άλλωστε τυπώσει ούτε μία, αλλά και μόνο η απουσία της σκέψης "πάλι χρέη για φωτογραφίες" αρκεί. Οι φωτογραφίες πάντως φαίνονται πολύ καλές - μένει να μάθω τα κόλπα της.

Απρίλιος 1980. Ακόμα δεν ήξερα τι σημαίνει διάφραγμα και ταχύτητα, η μηχανή ήταν μια φτηνή κόμπακτ, αλλά ήταν η πρώτη μου φωτογραφική μηχανή 35 χιλιοστών. Για μένα τότε μια μηχανή με κανονικό φιλμ και ρυθμίσιμο φακό ήταν κάτι σαν όνειρο. Ασε που είχε και πολλά κουμπάκια (4-5 ήταν, αλλά μπροστά στο ένα της Kodak ήταν πολλά). Η μηχανή αυτή ήταν ρώσικη και την αγόρασα βεβαίως από τη Ρωσία, από τα τουριστικά είδη του ξενοδοχείου Κόσμος στη Μόσχα, συγκεκριμένα. Πήγαμε και λίγες μέρες Λένινγκραντ αλλά δεν έχω βρει όλες τις φωτογραφίες ακόμη.

Ιδού λοιπόν κάποιες προσπάθειες από το πρώτο μου φιλμ 35mm.

Είσοδος του Πανεπιστημίου της Μόσχας (αν θυμάμαι καλά)	Τι βλέπαμε από τον 19ο όροφο του ξενοδοχείου Κόσμος όπου διαμέναμε
Το ξενοδοχείο Κόσμος

Στη δεύτερη φωτογραφία φαίνεται αριστερά ο πύργος του ΟΤΕ (νομίζω) και στη μέση το πολεμικό μουσείο (αυτό με τον πύραυλο - γλυπτό).

Ονειρα και σκοπιμότητες

2006-02-22T09:31:00.000+02:00

Εδώ και αρκετά χρόνια, δε θυμάμαι κανένα όνειρο που, όπως λένε, πάντα βλέπουμε. Με σπανιότατες εξαιρέσεις (πχ ένα το χρόνο) κι αυτό συνήθως όταν το όνειρο το έχω ξαναδεί.
Υποθέτω οτι αυτό κρατάει από την εποχή που έβλεπα εφιάλτες, οι οποίοι καθόλου δε μου άρεσαν και έτσι "έκοψα" τα όνειρα. Δεν ξέρω κατά πόσον είναι εφικτό να σταματήσει κανείς τα όνειρα συνειδητά (υποθέτω όχι) αλλά, αφού συνέβη, προφανώς υπάρχει κάποια μεθοδολογία που επιτρέπει να μην τα θυμόμαστε, που τελικά κάνει περίπου το ίδιο με το να μην βλέπουμε όνειρα.
Δεν είμαι ειδικός, ούτε έχω επιστημονικές γνώσεις στο αντικείμενο, υποψιάζομαι όμως οτι το αν θα δεις/θυμάσαι όνειρα ή όχι εξαρτάται τόσο από την προδιάθεση ("δεν θέλω να δω/θυμάμαι") όσο και από τις συνθήκες που κοιμάται και ξυπνάει κανείς. Υποθέτω πχ οτι, αν κοιμηθεί κανείς κουρασμένος και σηκωθεί μόλις ξυπνήσει, χωρίς... χουζούρεμα, μάλλον δεν θα δει όνειρα, σε αντίθεση με το ξύπνημα από ξυπνητήρι ή το χουζούρεμα.

Τα γράφω όλα αυτά γιατί μου κάνει εντύπωση που οι περισσότεροι λένε σχεδόν καθημερινά για κάποιο όνειρο που είδαν. Αναρρωτιέμαι αν θέλουν να βλέπουν/θυμούνται τα όνειρά τους (και γιατί να συμβαίνει αυτό). Θυμάμαι βέβαια και περιπτώσεις τύπου "μη με ξυπνάς πάνω στο καλύτερο" :)

Εξαιρώ τις περιπτώσεις μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, όπου βεβαίως είναι δυνατόν όχι μόνο να ονειρετούμε αλλά και να διαμορφώσουμε την πλοκή των ονείρων.

Το ερώτημα λοιπόν είναι: μπορούμε να βάλουμε προδιαγραφές στα όνειρα, να ονειρευόμαστε δηλαδή εσκεμμένα ή απλώς θυμόμαστε/ξεχνάμε εσκεμμένα;

Το νόημα της ζωής

2006-02-20T13:47:00.000+02:00

Κάτι έγραφε τις προάλλες η Μιραντολίνα για τον Gauss και το πάθος του (τα μαθηματικά ντε), κάναμε και μια μικροσυζήτηση περί παθών και φιλοσοφίας, οπότε θεώρησα σωστό να απαντήσω κάπως. Επειδή είμαι γνωστός "σεντονομάχος" (γειά σου Γουρούνα), προτίμησα να συνοψίσω όλο το σκεπτικό μου σε ένα ανέκδοτο, αντί να αναλύσω τη ρήση "Φιλοσοφώντας για τη ζωή, το σύμπαν και τον Ολυμπιακό".
Χαμογελάτε, κάνει τους άλλους να ανησυχούν :)

Είναι λοιπόν ο Τοτός και γυρίζει στο σπίτι του ευδιάθετος.
Πίνει μια πορτοκαλάδα, παίρνει και μια ασπιρίνη και στα πρόθυρα της ευτυχίας, ξαπλώνει στο κρεββάτι του και τραβάει μια μαλακία.

Εχοντας βρει το νόημα της ζωής, φιλοσοφεί:
Αυτή είναι ζωή ρε πούστη μου... ποτά, ναρκωτικά και γυναίκες!

Και για όσους δεν κατάλαβαν, πάω να γελάσω :)

Οι παιδικοί μας φίλοι

2006-02-20T01:08:00.000+02:00

Την Πέμπτη 16/2 σκεφτήκαμε να πάμε στο El Bandoneon. Ακουσα και διάβασα τόσα καλά σχόλια από τόσο κόσμο, που είπα δε μπορεί, κάτι θα ξέρουν. Υποθέτω οτι τα ίδια σχόλια άκουσαν και διάβασαν αρκετές εκατοντάδες συμπολίτες μας και το μαγαζί δεν είχε θέσεις ούτε για αστείο.

Ευκαιρία θέλαμε κι εμείς να πάμε σε ένα διάσημο εστιατόριο στο οποίο βρέθηκα αρκετές φορές δίπλα αλλά ποτέ μέσα - το Kona Kai του ξενοδοχείου Ledra Marriott. Πολυνησιακή κουζίνα και μια γιαπωνέζικη γωνία για τους λίγους φανατικούς του "το φτιάχνουμε μπροστά σας".
Φάγαμε πολύ (πάρα πολύ) και ήπιαμε αρκετά (αν εξαιρέσουμε την αριστοκράτισα της παρέας, μια παντρεμένη επιχειρηματία, που δήλωσε οτι δεν πίνει γιατί... ζαλίζεται).

Τα μισά από όσα φάγαμε δεν τα ξέραμε - για να είμαι απολύτως ειλικρινής, ακόμα και όταν τα πιάτα ήταν μπροστά μας, μόνο για τα κρέατα και τις γαρίδες είμαστε απολύτως βέβαιοι για την ταυτότητά τους. Πώς λέμε ΑΤΒΑ (Αγνώστου Τύπου Βρώσιμα Αντικείμενα).
Θύμιζε έντονα κινέζικο πάντως. Προσωπικά συμπάθησα ιδιαίτερα ένα κοκτέηλ με ουίσκυ που κάτι σαν "Bastard" λεγόταν - κι αυτό είναι περίεργο γιατί το ουίσκυ θα το πιω είτε σκέτο είτε, στη χειρότερη, με πέπσι.

Το περιβάλλον άψογο, η εξυπηρέτηση καλή (πήγαμε αργά και είχε αρκετό κόσμο), το φαγητό πολύ καλό και κάποια ποτά άπαιχτα. Για κάποιον που θέλει απλώς να δοκιμάσει, το προτεινόμενο μενού (42 ευρώ το άτομο για 2+ άτομα) είναι μια πολύ καλή επιλογή. Μόνο σαλάτα δεν πρόσεξα να έχει αλλά κινέζικο είναι, ποτέ δεν ξέρεις ποιο πιάτο είναι η σαλάτα :) Α, η τηγανητή μπανάνα είναι must.

Τι σχέση έχει ο τίτλος του ποστακίου τούτου; Διάβασα ένα μήνυμα περί χαμένης αθωότητας, έκανα δεκάδες συνειρμούς, θυμήθηκα το L' Omerta του Λουκιανού Κηλαηδόνη, οι συνειρμοί συνεχίστηκαν και κάποια στιγμή θυμήθηκα το... γαμήλιο τραγούδι μας - Last Tango (ακούγεται σε υψηλές εντάσεις μόνο). Ε, ναι, η έξοδος έγινε με κάτι παληούς μας φίλους (κι ας γνωριστήκαμε πριν λίγες μέρες).

Συμπέρασμα: οι παιδικοί μας φίλοι είναι εδώ - μένει να τους (ξανα)ανακαλύψουμε :)

Ερωτευμένοι ως το θάνατο

2006-02-14T15:23:00.000+02:00

Δεν συμπαθώ τις επετείους.
Δεν θέλω να μου υπενθυμίζουν τι θα έπρεπε να θυμάμαι.
Δεν μου αρέσει να γιορτάζω τον έρωτα μια φορά το χρόνο.

Γι' αυτό...

Στα εννιακόσια δέκα οχτώ
από την Μικράν Ασία
μου 'στειλες κάρτες με στρατό
και με την Αγιά Σοφία

Κι αυτό σε κείνον τον καιρό...

Μ' από τότε μέχρι εδώ,
σπίτι μείναμε μόνο δυό...
ο Αγιος Φεβρουάριος κι εγώ .

Πρόσφυγα σ' έριξαν εδώ
κι ο χάρος έξι βήματα,
στα χρόνια που 'ρθα να σε δω
μέσα στα παραπήγματα.

Κι αυτά συμβαίνουν στον καιρό...

(Μάνος Ελευθερίου, Δήμος Μούτσης)

Η καλύτερη ατάκα που διάβασα σήμερα (και όχι μόνο) από τον μισό Bruce (ο άλλος μισός είναι πολύ καλός και δεν μου αρέσει):
με τις τιμές των λουλουδιών σήμερα, είναι διπλά άτυχοι αυτοί που πρέπει να πάνε σε κάποια κηδεία